YAZI...

Her yer karlar altında

2012-01-27T15:41:00.000+02:00

Asabiyetim ve sinirimi de örtse ne sevineceğim. Sabah ofise güle oynaya geldim, oh ne ala işim var ki gidebiliyorum diye Polyanna Polyanna gülümseyerekten. Sonra, herkes sırayla telefon açıp burda birazcık kar var ben gelemiyorum vıt vıt deyince, PMS'in de etkisiyle sinirlendim. Oflayıp poflamaya başladım. Neticede ben de iki saat erken çıkacağım ve muhtemelen yollar boş olacağı için sorunsuz eve varacağım. Bu kısma inşallah deyip bitiriyorum.

Sinire gelince, nefes aldım, durdum düşündüm, kendimi kimseyle karşılaştırmamaya karar verdim, kendime dışarıdan baktım, saçmaladığıma karar verdim.

Diyeceğim o ki, kar bir sürü şeye iyi gelebiliyor :)

Gidelim buralardan, dayanamıyorum...

2012-01-18T16:24:00.000+02:00

Hangisi beni daha çok rahatsız ediyor bilemiyorum. Adaletsiz yargı mı, ekonomik düzendeki (daha önce hiç bu boyuta ulaşmamış olan) çarpıklıklar mı, bir tek kez bile vatandaşın yanında olmayan, hep karşısında olan devlet düzeni mi, yoksa diğer binlerce sebep mi... Ama her ne olduysa bardağı taşıran son damla, ben bu ülkeden çekip gitme kararı aldım. Evet belki bugünden yarına bir anda olmaz ama mutlaka olacak. Başka bir ülkede başka bir hayat kuracağım kendime. Er ya da geç.

Evet içimdeki ülkemi öldüremem uzağa gitsem de, evet burda kalan sevdiklerime hala üzülürüm ama en azından, hayat gailesine dalar, unutur giderim de, böyle düşüne düşüne kafayı yemem.

Önce yarın Hrant için yürüyüşe, daha sonra da çekip gitme planlarına hazırım ben! Net!

Dışarısı buz gibi lapa lapa kar var, benim içim yanıyor

2012-01-16T17:10:00.000+02:00

Kara sevdaya falan düşmüş değilim. Sadece kar yağınca hep bu şarkı geliyor aklıma.

Cumartesi günü yerlere kadar camları olan bir stüdyoda nefis bir workshopu mum ışığında yaparken (malum elektrik kesintisi yüzünden) yine karı izliyordum ve yine bu şarkıyı söylüyordum içimden.

Sanırım 12 yıldan fazladır meditasyon yaparım düzensiz olarak. Ama bin bir çeşidini yapmışımdır sayısız kez. İlk defa cumartesi günkü meditasyonda ağladım, hüngür hüngür ve hiç bir şeyi umursamadan. İçimdeki duygu canavarını karşıma almam, neye ihtiyacı olduğunu sormam ve sonra da onu kendi özümden dökülen nektarla beslemem gerekiyordu. İçimdeki canavar sanırım korkuydu (veya hakkımı alamama veya güvensizlik) ve homeless tipli bir yılan şeklinde çıktı karşıma.

Canavarla karşılaşmadan çok önce ağlamaya başlamıştım. Ona neye ihtiyacın var diye sorduğumda bana güvene dedi ve ben daha da çok ağlamaya başladım. Zaten bilmediğim şeyler değil bunlar ama nedense o anda ve o ortamda ağlattı beni.

Kendimi eksik görürdüm, meditasyon esnasında gülen, ağlayan ve istemsiz bir çok tepki veren insanları gördükçe. Sonunda benim de bir meditasyon-içi-duygu patlaması anım oldu çok mutluyum.

Şaka bir yana, harika bir cumartesi günüydü, kordon kesme, canavarı besleme ve sevgi meditasyonlarını hiç unutmayacağım. Yaşasın tam ve bütün ruh--akıl-beden sağlığımız!

'Benim en iyi yanım sendin'

2012-01-06T11:50:00.000+02:00

Eski sevgilimden , hem de onca olaydan sonra, bir şarkı aldım...

http://fizy.com/#s/3eemgp

Burdan yola çıkarak şu sonuca vardım ki, insanların benim kıymetimi birlikteyken değil de çoook sonra anlamalarının tek sebebi, benim heyecanım olmalı. Öyle büyük bir heyecan ve ateşle hareket ediyorum ve o kadar üstlerine gidiyorum ki, değil benim ve ilişkinin değerini anlamak, nefes alamıyorlar. Bir arkadaşım bana ilk dönemde sakinleştirici almamı önermişti. O derece.

Ama içimden geldiği gibi davranmazsam da ben ben olmaktan çıkarım diye düşünüyorum. Ateşim sonuçta ben. Böyle hissetmem ve hissettiğim doğrultuda davranmam kaçınılmaz.

Yine de bundan sonrası için, bu dersi aklımda tutmayı umuyorum. Hissettiğim gibi davranmayı seçsem bile, bunun olası sonuçlarından haberdar olarak ve kabullenerek yaparım da, sonrasında 'neden, neden, neden' diye saçımı başımı yolmam. (Saçımı da kimse için yolmam bu arada, her bir teli çok kıymetlidir. )

Zaten sanırım, 'doğru insan' diye bir şey varsa o, seni olduğun gibi kabul eden ve zaten böyle olduğun için seven ve hayatını seninle geçirmek isteyen demektir. Bu yüzden, bugüne kadarki tüm 'yanlış adam'lara, son dönemin bir başka favori şarkısı ile cevap vermek isterim;

http://fizy.com/#s/1tjuo1

Bugünün aydınlanması da bu kadar olsun!

Melek yardımı-ışık yılı

2012-01-02T12:31:00.000+02:00

Yılbaşı günü bin ayrı programa yetişmek için koşturduğumdan sebep, oturup istediğim gibi yazıp çizemedim. Eski yıl, yeni yıl, değerlendirmeler, şükürler, dilekler konusu ancak 1 Ocak'ta öğlen vakti deniz kenarında otururken gündeme geldi.

Geçen yılı düşünerek başladım, bu değerlendirmenin büyük kısmı bu yazıda vardı zaten. Bu sefer şükretmem gereken şeylere odaklandım. Yani zaten son 6 aydır her gün yaptığım günlük egzersizin bir yıla yayılmış halini yapmaya çalıştım. Aslında uzun dönem hafızam çok iyi değil ama bir kaç kelime altında toplanabilecek şekilde, bu yıldan bana kalan iyilikleri not ettim. Kötülükleri ise sevgiyle serbest bıraktım. Güç oluyor bu egzersiz, zira iyi ile kötü çoğu zaman çok içiçe geçmiş oluyorlar.

Misal cuma akşamı, boyumun en az bir kaç katı büyük bir aksiyon yarattım. Öyle çok korktum ve öyle çok pişman oldum ki anlatamam. O geceden herkes sağ ve salim çıktıysa, bu hayatımda alabileceğim en büyük derslerden biri olmalı diye düşündüm ve şükrettim.

Sonrasında, içimi sıkan, beynimi kemiren, aklıma geldiğinde içimi huzursuzlukla dolduran bir kaç konuyu not ettim ve bu yük konusunda yardım istedim. Çok işime yarayan ve bu sabah sayesinde mutlu , huzurlu ve umutlu hissettiğim bu duayı buraya da yazmak isterim. Okuyan ve faydalanan olabileceği düşüncesiyle. Bu da benim yılbaşı hediyem olsun ;

".... ile ilgili bir sorunum var, ..... olmasını diliyorum hep ve bu konuda bir şeyler yapmak düşüncesi hep içimde bir yerleri sızlatıyor. Bu konunun bir ferahlıkla ve nefis bir mucizeyle çözümlenmesini diliyorum. Meleklerimden bunun için yardım istiyorum ve onlara bırakıyorum. Benim için en hayırlısını vermelerini seçiyorum. "

Tüm endişelerle ilgili aynı egzersizi yaptıktan sonra, kendimi daha hafiflemiş ve rahatlamış hissettim, umarım öyle olmuştur. Nefis ve ışıklarla dolu bir yıl önümüzde uzanıyor, nefis olmasını hep birlikte seçmemizi diliyorum...

Üst üste gelen küçük şeyler...

2011-12-29T16:23:00.000+02:00

Artık günde kaç kez ve ne kadar olmadık yerlerde gözüm doluyor sayamıyorum. Metrobüste, ofiste, öğle yemeğinde, yolda yürürken... Utanmam azaldı sanırım, endişelenmiyorum insanlar gözlerimden akan yaşları fark edecek diye. Sebep küçük şeyler. Üst üste eklenen ve içimi yakan şeyler. En çok ta kırılmışlık. Bana karşı yapılmış bir şey olmasa bile üzerime mi alınıyorum bilemiyorum.

Bu konuyu şöyle çözemez miyiz ? Bir kere kana kana ve bağıra bağıra ağlasam ve bitse bu mesele ? Bir daha bir daha uğraşmasam küçük kırgınlıklar ve küçük yaşlarla...

Böyle hissetmeme sebep olan kaç kişi var ? Eskiden arkadaşım olan biri, eskiden sevgilim olan birileri, bir arkadaşım, ofisteki herkes, annem... Hayatımdan çıkarıp çözebileceğim gibi değil yani...

Genelde mutlu bir insanım, dışarıdan bakan görmez içimde sık sık ağlayan çocuğu. Ve hayatımın ta içine girmiş olanlar bile çoğu kez dışarıdan bakar bana. Ne yazık mı diyeyim, ne mutlu mu, bilemedim...

Nokta

2011-12-28T11:40:00.001+02:00

Nokta özürlüyüm. Hiç bir şeye tam ve kesin bir nokta koymayı beceremiyorum. Noktayı öyle çok vurguluyorum ki, uzayıp virgüle dönüşüyor. Bu sabah gelirken, bunun benimsemekle ilgisi olduğunu düşündüm. Benimsemek ki, en yakın olduğum, bana en sıcak gelen his. Çok fazla benimsiyorum hayatıma girenleri, ve çabucak. Sonra onları uzay çöplüğüne atmak, kendimden bir parçayı yok etmek gibi geliyor bana. Belki bu yüzden yapamıyorum. Herkes zamanı gelince, kendini otomatik olarak yok ediyor.

Dusunmeden ...

2011-12-18T10:18:00.001+02:00

Sabah mizmizlikla hosnutluk arasinda uyanmistim. Cok dusunmeden yuruyuse cikmaya karar verdim. Dun yagmis olan yagmurun kokusu cimlerde nefis olur diye dusunerek. Cantama bir kitap, bir defter ve bir kalemle uc bes kurus para koydum, geri kalanlar zaten hep telefonda.

Allahtan oyle yapmisim. Simdi tamamen mutluluga kestim... Bir saatten uzun zaman dalgalarin rengini ve seklini izleyip, martilarin cigliklarini dinleyerek yurudukten sonra, sahilde bir kafeye oturdum. Bir tost ve cay istedim. İlk cayi tostla birlikte yuvarlayip karnimi doyurduktan sonra, simdi ikinci cayi icerken yaziyorum.

Kafede cok az insan var ve herkes cok sessizce sohbet ediyor, radyoda belli belirsiz bir muzik caliyor. Ya yagmurlu havadan ya da sabahin erken saati olmasindan bu sukunet.

Bir insan daha fazla ne ister diye dusunuyorum. Ben daha fazla ne usterim? Hayatimda ne oluyor olursa olsun, ben zaten kendi basima mutlu bir ortama cekilip yazmak okumak cay, kahve, sarap icmekten almiyor muyum en buyuk zevki ?

Kafe degisebilir, ulke degisebilir, defter, kitap , hava degisebilir ama o his degismiyor. Kendini evinde hissetme hissi. Ben su an o hissin icindeyim. Ve ne kadar az sey gerekti bunun icin. Bunu unutmayayim diye boyle uzun bir not dustum, bir okuyana da biraz keyif verirse o da bonus olur artik...

Erken muhasebe

2011-12-16T15:29:00.001+02:00

Bu postu yazamayı planladığımda ruh halim başkaydı. Şu anda bambaşka. Esen rüzgarla yön değiştiren ruh halimi bazen seviyorum, bazen sevmiyorum. Gidiş yönüne bağlı. Mutluya doğru aniden ve sebepsiz dönen tüm 'mood'lar sevgiyle kabulüm, ancak tersi olunca huysuzlanıyorum. Hala anlatamadım kendime, mutluluğun da acının da aynı kaynaktan geldiğini. Neyse, konumuz bu değil şu anda.

Geçtiğimiz yılın muhasebesini yapmaktı amacım. Özellikle bir önceki yazıda, öyle ağlak bir anı tespit etmiştim ki, blogumu açıp onu görmekten çok sıkıldım, ve yılın sonuna yaklaşırken, bu yıl için temsil yeteneğinin yüksek olmadığına karar verdim.

Çok mutlu bir yıl geçirdiğimi görüyorum dönüp hafif arkama baktığımda. (Aslında bu muhasebeleri 6 aylık ve belki de 3 aylık yapmak lazım, zira ben unutuyorum yılın başını, sonuna geldiğimizde.) Çok net hatırladığım ilk şey, enerji çalışmaları. Bir çok şey yaptım kendimi daha iyi hissetmek adına (ve çok net bir dille uyarılana kadar bana sürekli 'sen zaten hep mutsuz bir çocuktun' nakaratını tekrarlayan annemi haksız çıkarmak adına) ama işe yaradığını hissettiğim ilk an, kozmik enerji seansları sonrasında oldu. Hep söyledim, hala da öyle düşünüyorum, o kadar çok şey denedim ki, belki tüm bunlar kümülatif bir etki oluşturmuş ve bünyeme işlemesi seansların sonuna denk gelmiştir, asla bilemeyeceğim ve açıkçası merak ta etmiyorum.

O zamandan beri, kendimi genel ve baskın olarak mutlu ve umutlu hissediyorum. Tabii ki arada, son yazıda anlattığım gibi zamanlar oluyor, tek fark şu ki, o anlarda bile en içimde bir yerlerde şükran dolu oluyorum. Veya ağlıyorum ama bu sefer de 'ben en son ne zaman ağlamıştım yahu' diye düşünüyorum ve hatırlayamıyorum. Bir de buna mutlu oluyorum gözyaşlarımın arasında.

Adrenalinimi ve mutluluk seviyemi çok yükselten bir aşk var tabii ki son altı ay içinde. 2011'E geri dönüp baktığımda aklıma gelen ikinci şey de bu aşk. Çok yakın zamana kadar hala kendi içimde çözümleyemediğim, bir yere oturtamadığım o aşk. Ama son bir kaç günde öyle şeyler oldu ki, tam da yerini aldı, oturdu ve 'iyi ki'lerimin arasında baş köşede yerini aldı.

Bu hikayenin detayını daha önce benden dinlememiş veya okumamış üç beş kişi kalmıştır zannımca yeryüzünde. Onlardan biriyseniz, olayın özeti şudur ki, ben otuzumu geçtikten sonra, hiç beklemediğim bir anda, olabileceğimi hiç hayal etmediğim kadar aşık oldum. Bir anda. Veya bir kaç saatte. Gözümü kapadığımda eski bendim. Gözümü tekrar açtığımda körkütük aşıktım. Tam üç hafta boyunca tek bir lokma yemek yiyemeyecek ve bir saat bile uyku uyuyamayacak kadar aşık olmuştum hem de. Ne güzeldi. Aşık olunandan ve yaşananlardan bağımsız hem de. Çünkü ne aşık olunan nesnel anlamda güzeldi , ne de yaşananlar. Ama ben çok güzeldim o günlerde. Dünyanın bütün ışığı gözlerimde toplanmıştı diyeyim, siz anlayın.

Tam ilk aşık olduğum günlerde dayımı kaybettim. (İlk date'imiz o akşam olacaktı ve iptal oldu). Ve dayım uzun süredir çok hastaydı. Hatta ilk hastalandığı an benim için çok büyük bir travma sebebiydi. Öyle bir korku ve endişe salmıştı ki içime, onun ilk rahatsızlandığı anlara şahit olmak, psikiyatriste gidip 'ben çok korkuyorum, hayat çok tehlike dolu ve endişe verici bir şey, sanırım yaşamaya devam edecek cesaretim yok artık' demeye kadar vardırmıştım işi. Tabii doktor da, her psikiyatrist gibi, bir kutu Prozac verip beni kapının önüne koymuştu. O an en doğrusu buydu sanırım ve şu an, üzerinden dört yıl geçmişken, iyi ki her şey olduğu gibi olmuş diyorum. (Prozac'ın yarattığı hayali aşk hali içindeyken bir önceki sevgilimle birlikte olmaya başlamıştım. O zaman da çok aşık sanıyordum kendimi ve etrafımdaki herkes bana ısrarla ne yaptığımı sorarken ben neredeyse iki yılımı feda ediyordum göz göre göre).

Son aşık olduğum adam, ki bugüne kadarki hayatımın en büyük (ve en kısa) aşkıdır, ona Şirin Baba diyelim, dayımın birebir aynısıydı. Ve rahatsızlığının başladığı günlerde travma geçiren ben, dayım vefat ettiğinde en ufak bir üzüntü duy-a-mamıştım. Zira öyle çok aşıktım ki, o an dünyada başka gerçeklik yoktu.

Çok sonra, her duygu demlenip dibe çöktüğünde, anladım ki, Şirin Baba bana sadece dayımın kaybını atlatabileyim diye gönderilmiş bir teselli ikramiyesiydi. Ve dayım için ilk gerçek gözyaşını , vefatından tam beş hafta sonra, ve Şirin Baba'yı bir önceki gün yalanıyla birlikte yakalamışken, mezarının başında döktüm. Misyonunu tamamlayıp hayatımdan çıktığını anlamam, kabullenmem ve tecrübe için müteşekkir olmam ise çok daha uzun sürdü. O arada ilk defa bir insanın ölmesini istedim. Kötü hislerdi evet, ama anın yoğunluğundandı, gerçek değildi. Sanırım hayatıma girdikten tam beş ay sonra daire kapandı ve ben tüm her şey gibi onu da, şükran dolu olduğum tecrübelerimin arasında saymaya başladım.

2011'in muhasebesi denilince , elbette ki içine girmesi gereken bir çok şey daha vardır ve belki uzun uzun ve derin derin düşünsem hatırlarım, ancak , bence enerji, mutluluk, aşk ve şükür olarak özetlenebilir bu yıl.

Ne kadar mutlu bir muhasebe değil mi bu ?

Sanırım bu yıl, postlarımda bile, en sık kullandığım kelime, şükrediyorum. Tekrarlıyorum, şükrediyorum.

Olan her şeyin, en hayırlısı olduğuna ve mutluluk dolu tecrübelerimin arasına katıldığına inanıyorum. İçindeki her şey ile birlikte, tam ve bütün bir yılı sevgiyle kabul ediyorum. Bu cümleler, benim eski halimdeki gibiyseniz, size hiç bir şey ifade etmeyecektir veya saçmalık olarak görünecektir ama bir de benim gözlerimle bakabilseniz, nasıl nefis ifadeler olduğunu göreceksiniz.

16/12 itibariyle bu yılın erken muhasebesi budur, ne mutlu ki budur!

Size hic oldu mu ?

2011-12-13T22:23:00.001+02:00

Bir yerden bir tokat yiyip te baska bir yere siginmaya calistiginizda yuzunuze daha da sertce kapanan bir kapiyla karsilasriniz mi ? Bana oldu bugun. En yakinlarimda birinden saglam bir darbe yedim ve bugunlerde yakin hissettigim baska birine siginmayi denedim. Orda kapi yuzume kapandi. Daha sonra olmadik bir yerden olmadik bir darbe daha geldi.
Ben daha bir tanesi uzerinde calismayi dusunurken digerleri... Arka arkaya ... Hepsinin bugun olmasinin bir anlani olmali. Benim gozyaslarimin arasinda olan bitene yine de sukran dolu olmamin bir anlami olmali.
Bu postu yatakta uzanmis ne yapacagima karar vermeye calisirken yaziyorum. Evet bu saatte bile hala kararlar ve secenekler var. Her an var.
Vermem gereken ilk karar ise yarin sismis olacak olan gozlerimi kamufle etmek icin evden cikmadan ne yapacagim.
Kendimi az once 5 yasinda hissett. Annemin bana hayatimda attigi tek tokadin ertesinde babamin kucaginda saklanmaya calistigim anda.
Hayat her yasta ayri surprizler sakliyor. Bu yaziyi okumaktan mutlu olacak insanlar da var hayatimda evet ama zaman, sadelesip daha az insanla daga guzel bir hayata yol alma zamani ...

Ay gülmekten mideme kramplar girdi :)

2011-12-08T14:35:00.002+02:00

Ben var ya ben ben, bitaneyim :)

2011-12-02T16:17:00.000+02:00

Bugün benim doğum günüm. Yolun yarısının kapısında duruyorum. Ve çok mutluyum. Bugün arayanların, mesaj atanların, çiçek gönderenlerin, gelenlerin gidenlerin toplamından çıkardığım sonuç şu ki, içimden taşan sevgiyi insanlar hissediyor! Ne mutlu bir kazanç! Hep iyi ki ile başlayan cümleler kuruyorum, resmen kutsanmış olduğumu düşünüyorum. İyi ki bu hayattayım, bu bedende, bu ailede, bu andayım!

Kendime bayıldığım son Penti reklamının jingle'ını armağan ediyor ve elim işte gözüm oynaşta iken, kutlamaları kabul etmeye devam ediyorum :)

http://www.youtube.com/watch?v=Ua6V59sZx1M

Ofiste pasta seremonisinden sonra bir de resim ekleyip sevgilerle uzayacağım ...

Simit ve mutluya dönen ruh hali

2011-11-29T17:51:00.000+02:00

Bu öğleden sonra keyfim yerine geldi! Nihayet! Doğum günü haftamda olmamın, şarabın, dostlarla muhabbetin ve güzel müziklerin etkisi var. Bu hafta her akşama nefis programlarımın olmasının da tabii!

Akşam Dedemin İnsanları'nı izleyeceğim, öncesinde de Bahariye'de keyfimce gezeceğim zamanım var, ne hoş.

Simidin konuyla ne ilgisi var diyenlere, simit her zaman beni mutlu etmiştir, kokusu özellikle, masrafsız mıyım neyim! Hayat her zaman pahalı zevklerde değil ama.

Üzgün zamanlar için bile ne güzel atasözlerimiz var! Daha bugün bir tane öğrendim, hiç olmadık bir yerden! ‎'Ağlayak ta gözden de mi olak' demişler. Ne kadar doğru!

Saçmalamış olmamın , ruh halimin gülen sırat'a dönmesi yanında ehemmiyeti sıfırdır!

Benim için gelsin öyleyse! http://www.izlesene.com/video/feridun-duzagac-dusler-sokagi/1176017

Yavaş yavaş

2011-11-27T13:04:00.000+02:00

Ne yavaş gün pazar , düşünceler yavaş hareketler yavaş. Hızlı pazarlar da güzel tabii ama, sanırım yavaş olanlar tercihim. İçinde bir parça hüzün zerk edilmiş gibi geçer benim için pazarlar genelde. Ama katlanılabilir bir hüzün. Hep pazarın içinde bir şey eksik gibi hissederim. Ne yapsam bir şey eksik. Belki de pazarın kendisi eksik.

Geçmiş zamanlarıma haksızlık etmek istemem ama, tek bir istisnasını hatırlıyorum böyle pazarların. Çok güneşli, çok aşklı bir pazar vardı geçenlerin arasında.

Dün sabah mutsuz uyandım. Mutlu sabahlarımın kıymetini bileyim diye belki de, yoğurdun üzerinde bir damla reçel gibi, bir leke gibi. Bir kaç gündür uykularım kötü, aralıklı, kısa, tedirgin. Çok heyecanlı günlerdir oysa doğum günüme geri sayım yaptığım günler. Artık ayın açısı mı kötü denk geldi , ne oldu bilemiyorum bu sene.

Bir de üstüne 'Bir gün' adlı saçma sapan filmi izledim. Sonra ağladım, ama sanki kendimi biraz zorlayarak. Manasız evet. En son ne zaman ağladığımı hatırlamaya çalıştım ve mutlu oldum hemen arkasından. Okuduğum bir kitabın sonlarına doğru bir yerde ağladığımı hatırladım, ki bu en az iki ay önceydi. Ne mutlu bir zaman aralığı. Ağlama sıklığı artıyorsa problem var demektir demişti eskiden gittiğim bir psikiyatrist. Belki de öyle değildir kim bilir, dışarı dökemiyorumdur sadece.

Dün akşam K. dedi ki, şimdi arasa koşa koşa gidersin ona. Ben hiç emin değilim oysa. Sanırım pazar, haftanın günleri arasında bana aşkı en çok çağrıştıranı, eksikliğini en çok hissettireni.

Yavaş ama mutlu bir pazar olsun bugün. Beklenmedik aşk işaretleri olsun içinde, kahve olsun, kırmızı şarap, gülümseme, güzel müzikler ve derin nefesler olsun. Bugün yavaş ama keyifli bir pazar olsun!

Adresim aynı kaderim aynı Günlerim aynı geceler aynı

2011-11-24T17:53:00.000+02:00

http://www.youtube.com/watch?v=6CDZyCKip9U&feature=related

Sezen ne derse doğru der...

Öğretmenlik mevzusu

2011-11-24T14:09:00.000+02:00

Bugün 24 Kasım ve ben her öğretmenler gününde, herhangi bir öğretmenimi hatırlamam da, eski erkek arkadaşımın rahmetli babasını hatırlarım. Benim öğretmenim değildi ama çok neşeli ve sevilen bir öğretmenmiş. Bugün tüm sosyal medya mecralarında, tek tek adını anarak öğretmenlerinin gününü kutlayan insanlara denk geldim.

Çok güzel, kutlasınlar. Amma velakin işin doğrusu buysa, bende bir problem var demektir. Zira ben öğretme öğrenme mevzusuna biraz daha geniş bakıyorum.

Benim için, bana en esaslı şeyleri öğreten, hayatımdaki varlıklarıyla ufkumu açan ve ileri götüren hep arkadaşlarım ve hatta dostlarım oldu. Bazısı ağır dersler vererek, çocukluk zarını yırtıp yetişkinliğe götüren eski sevgililerim oldu. Hepsi benim için birer öğretmendiler, onlar olmasa hayatın nasıl bir şey olduğunu asla öğrenemez ve hep çocuk masallarımın içinde kalırdım.

Adını ve belki de söyledikleri birer cümleyi hatırladığım bir kaç öğretmenim vardır evet ama öğretmen dendiğinde aklıma ilk onlar gelmez.

Mesela K. gelir, bana snob ruh halinin insanı çürüten bir şey olduğunu ve yabancılarla gündelik sohbetlerin nasıl geliştirici şeyler olduğunu öğrettiği için. Mesela E. gelir , baharatı iki parmağın arasında sıkarak yemeğe serpmenin alınan lezzeti ne kadar arttıracağını öğrettiği ve bir menemenin bile şölene çevrilebileceğini gösterdiği için. Mesela muhterem gelir, sürekli plan yapıp, onların arasında sıkışıp kalmanın hayatı ıskalamak olabileceği konusunda beni uyardığı için.

Mesela S. gelir, bana sürekli ayna tuttuğu, kendime itiraf etmeye cesaret edemediğim en derin sebeplerimi yüzüme pat diye söylediği için. Mesela Ö gelir, bana deli'nin ne kadar sevgi dolu bir sözcük ve insanın içini ısıtan bir iltifat olabileceğini öğrettiği için.

Mesela E. gelir, yalanın bile ne büyük bir hayra vesile olabileceğini öğrettiği için. Mesela Babam gelir, bana 'kimseyi hakir görme, yaratılmış olan hiç bir canlı bir diğerinden üstün değil' dediği ve hatta bunu kafama kazıdığı için.

Bu yüzden derim ki ben, gerçek öğretmenlerim benim tüm sevdiklerimdir. Beni ben yapan hamurda onların mayası vardır. Ben her saniye yaşadığıma bu kadar şükran doluysam, onlar etrafımda olduğu içindir.

Benim için öğretmen dosttur, dost can'dır. Canımın da bir günü olmaz, her günü kutlar ve harika varlıklarla çevrili olduğum için şükrederim.

İnsan, bağışlamak ve pazar notları

2011-11-20T14:38:00.000+02:00

Dün bir arkadaşımla, o orucunu bozarken sohbet ediyorduk. Bana insan kelimesinin unutan anlamına geldiğini söyledi. İnsan mayasına en çok unutma tozu katılmış ve en çok bu özellik verilmiş ki, yaşadığı tüm acılara rağmen hayata devam edebilsin.

Unutmanın tek başına şifa olduğunu düşünmüyorum ben oysa. Bağışlamadan unutmak kalbe yara.

Bugün Haşmet Babaoğlu'nun notlarında aşağıdaki cümleleri okudum;

Kimse kimseyi bağışlamıyor. Bütün yaptığımız unutmak! Daha önce de yazmıştım galiba... Bağışlamak için sevmemiz gerekir. Ya kendimizi ya da bizi üzeni ama aslında ikisini birden sevmemiz gerekir. Bağış sevgidir!

Cuma günü yazdığım yazıyı tekrar okuduğumda düşmanca bir ton sezdim. Bu mu benim nötr halim ? Değil tabii, ben sevmediğim birini bağışlamaya çalışıp, varmak istemediğim bir yere çıkmışım sonunda. Beni üzdüğü için bağışlamaya bile çalışmamışım belki de onu, içimde öldürmeye çalışmışım.

Bu yüzden, muhtemelen yazıyı okuduğu için, cuma akşamı beni aradığında telefonu açmadım. Belki korktum , belki konuşmak istemedim. Hepsi aynı kapıya çıkıyor. Neticede sevmemek tüm bu hislere sebep.

Bu vesileyle aşk ile sevginin ne kadar net bir ayrımı olduğunu tekrar anladım. Sevgiye dönüşme fırsatı olamayan aşk, sevmemeye dönüştüğünde işiniz çok zor. Unutuyorsunuz evet, çok net bu. Ama unuttuğunuzu fark ettiğinizde, benim gibi bayram yapmaya kalkıp ta olayı eşelerseniz, affetmeden unutmanın ne boş bir iş olduğunu anlıyorsunuz.

Aslında en baştan beri biliyordum zamana bırakmanın çözüm olmadığını. Affetmek için bir şeyler yapmam gerektiğini. Ama üzerinde çalışmaktan hep kaçtım nedense. Benim genelde affetmekten anladığım şu yumuşatıcı düşünce ; 'aman ne yapsın, o an elinden gelenin en iyisi oymuş, onu yapmış, derdi beni üzmek değildi ki, hem ne çıkarı var beni üzmekten'. Oysa affetmenin bu olmadığını çok iyi biliyorum. Annemi ve babamı affetmeye çalıştığımda da varabildiğim en uzak nokta burası malesef. Onların o an ve o şartlar için ellerinden gelenin en iyisi olduğunu düşündükleri şeyi yaptıklarına ikna olmak.

Yani, "...gerçek affediş kendinin ve başkalarının hatalı davranışlarına mazeret bulan kibar, gözü yaşlı anlayış içinde tevazuyla bir başı öne eğme değildir. Herkesin yanlış yapsa da elinden geldiğinin en iyisini yaptığını savunan yüce bir anlayış da değildir. Affettim demekle de affetmek gerçekleşmiyor."*

Peki nasıl oluyor gerçekten affetmek ? Bu konuyla ilgili tüm yazılanları okumuş olmama rağmen, hala ruhuma işletebilmiş değilim. Çok sevdiğim bir yazar, tecavüzcüsünü nasıl affettiğini de anlattığı kitabında, affetmek konusunda şöyle ipuçları veriyor.

"Birisi sana zarar vermişse, onu affetmekte zorlanıyorsan şöyle düşün:

Ancak gerçek gücü olmayan kişiler başkalarına zarar verebilir.

Nefret dolu, kızgın, suçlayıcı kişi kendi cehennemini de yaratmıştır. Başkalarına zarar veren kişi asla güçlü olamaz. O bir zavallıdır. Ona ancak merhamet duyabilirsin. Onu zihninin gözünde küçücük, mini minnacık zavallı trajik bir figür olarak gör. Onun uğruna ziyan ettiğin enerjini kendini iyileştirmek için kullan. Bu, her zaman kolay bir yolculuk olmuyor ama ödülü büyük bir yolculuk.

Ben tecavüzcüme olan öfkemi böyle yendim.(yazar 20 yaşındayken San Francisco'da bıçaklı bir saldırganın tecavüzüne uğramış) Yaşam enerjimi ona öfke duymaya harcayamazdım. Bu öfke beni tüketiyordu. O zavallı yaratık buna değmezdi. Bıçağın öldürücü gücüne sığınan bir zavallı. Ama ben gücümü yeniden kazanmaya, hayatımı zengin kılmaya değerdim."

Bugüne kadar affetmem gereken çok insan olmadığı için şanslıyım belki ve anladığım kadarıyla bu hala üzerinde çalışmam gereken bir konu.

*Nil Gün, Duyguların Simyası-İçimizdeki Şaman

Not:Ben bağışlamak ve affetmek kelimelerini eş anlamlı olarak kullanıyorum, ama belki anlamları birebir değildir. Türkçede kullanılan kelimeler konusunda, cuma akşamı öğrendiğim bir şey beni daha dikkatli davranmaya sürükledi. Benim 'islam dini mensubu olmayan' anlamına geldiğini düşündüğüm ve bu yüzden sürekli kullandığım gayrimüslüm lafı, aslında 'Allah'a teslim olmamış' yani güncel tabiriyle ateist anlamına geliyormuş. Bu notu koymamın sebebi budur.

Erken doğum günü hediyesi olarak bir 'misterbird' fidyosu*

2011-11-18T15:55:00.000+02:00

Veya geç kalmış bir veda hediyesi olarak! Hep merak ediyordum, varlığın konusunda tamamen nötralize olmam ne zaman gerçekleşecek diye. Ne garip fark edemedim ne zaman olduğunu. Sadece olmuş olduğunu fark ettim bir anda.

Geçen akşam K. ile şarap içiyorduk - ki ben normalde önceki içmelerimde seni aramayı bir aklımdan geçirirdim hep, yapmazdım, o ayrı- birden bir cümle söyleyip gülmeye başladı K. Cümle öyle komik te değildi, ne olduğunu anlayamadan baktım bir süre, sonra anladım! Jetonun geç düşmesi nasıl mutlu etti beni anlatamam. Senin cümleni tekrarlıyordu, aramızda espri konusu olan o cümleni. Ve ben, ne neden bahsettiğini anlamıştım ilk anda, ne de seni hatırlamıştım! İçince aklıma gelmeyi bir yana bırak, özellikle bahsedildiğinde bile anlamakta zorlanmıştım.

Anladım ki sen, ölüp te toprağa karışan böcek, çiçek gibi, zamana karışmıştın artık. Yaşıyor olman veya olmaman benim için fark etmiyordu.

Sana kötü hisler beslediğim dönemler oldu ve artık geçti, geçtiğine de çok mutluyum. Zira kötü hisler en çok sahibine zarar veriyor. En çok ben rahatsız oluyorum içimdeki zehirden.

Bu meselenin sonu benim için büyük merak konusuydu, o yüzden paylaşmadan duramadım. Tarihe de not düşmek isterim. Tarihimin en büyük ve coşkulu sevdasının dört aylık bile ömrü olamadığını. Zerre üzüntü yok bu cümlenin söylenişinde, zira düşüncem şudur ki - anlattığım herkesin de söylediği gibi- verilmiş sadakam varmış!

Evet dostum, yaşamak acayip bir şey ama, bana, Zeno'nun Carla'ya davrandığı gibi davranan birine aşık olmak daha da acayip. Bitişi ise hepsinden acayipti. İçimde bitişi ise fark edilmeden oldu, iyi ki de öyle oldu!

Hediyen mi ? İşte bu baykuş videosu, ona da kaldıramayacağı kadar sevgi verilmiş, yazıktır...

http://www.cezmikalorifer.com/video/izle.php?id=4890

Bu da eklenti hediyen, sana kısa bir dönem çektirdiğim Türkçe popüler şarkı dinletme eziyetinin bir devamı olarak ... Nakaratıdır gönlümü çelen!

http://www.dailymotion.com/video/xep9z1_ebru-gundey-hayatta-bayarylar-diliy_music

*Hem misterbird lafı hem de fidyo lafı çok sevdiğim canım blogdaşım ve canım arkadaşım pisiden alıntıdır.

Hala bilmeyen varsa, pisiciğime burdan ulaşılır :) http://pisikopati.blogspot.com/

Havadis yok!

2011-11-17T11:19:00.000+02:00

Tatile gittim, denize girdim, böylece Mayıs'ta açtığım sezonu Kasım'da kapattım. Dönüşte hasta oldum az biraz. Hafta sonu yattım geçti. Hayat normal devam ediyor. Tatille ara vermek durumunda kaldığım spora tekrar başlayamadım henüz. O kısmı biraz gıcık. Yoksa hayat standart devam ediyor.

Havadis te yok, yazma isteğim de. Ama son postu görmekten sıkılmıştım sayfada.

O yüzden renkli ve iç açıcı bir resim girebilmek amacıyla bu cümleleri yazdım.

Hadi güneş açsın içimiz!

Yolda sebepsiz hüzün...

2011-11-09T11:13:00.001+02:00

Tatilin donus kismindayim, bir sehirlerarasi otobusun icinde. 50 kisilik bir grupla Side'ye tatile gelmistik. Dun aksam ustunden beri sebepsiz bir huzun var uzerimde, sebepsiz lafin gelisi aslinda! Kendimden beklemezdim boyle seylere canimi sikmayi sadece, en az yumusak davrandigim insan benim ya! Etrafimdaki insanlarin durtu ve niyetlerinden hic emin olamiyorum! Benimle dalga gecen bir cumle kuruldugunda neden mutlu olur ki bir arkadasim ? Ben de aynisini yapiyor muyum insanlara ? Sarkastik bir insanim evet ama kotu niyetli icten pazarlikli, baskasinin mutsuzluguyla beslenen hasta bir ruh degilim asla! Hayat, insanlar sevinc ve huzun uzerine uzun uzun dusunesim sonra da kapatip valizimi Avusturalya'ya yerlesesim var!

Köprü üstü an'larından...

2011-11-03T16:08:00.000+02:00

Dün ve dünden önceki bir kaç gün saçma sapan evhamlarım içinde, endişelerle geziyordum. Tek dileğim ve duam hep sağlıktı. Sonra dün akşam birdenbire telefonumun mikrofonu bozuldu. Kimse benim sesimi duyamıyordu, öyle üzüldüm öyle canım sıkıldı ki, başka her şeyi unuttum. Uzun sürmedi Allah'tan, bu da dert mi diye kendime hatırlattım ve uyudum. Sabah kalktığımda telefonu görünce yine aklıma ilk gelen bozuk mikrofon oldu ama aldırmadım.

Sabah yogamı yaparken de sinir dönem dönem geldi gitti. Sonra evden çıktım, yürüdüm ve metrobüse bindim. Oturmuş kahve içip kitap okurken, başımı bir kaldırdım ki, köprüden geçiyoruz. O anda da gün ışığında her şeyin nasıl daha güzel ve endişeden uzak göründüğünü düşünüyordum. Birdenbire gözlerime yaşlar hücum etti. Mutluluktan. Şükürden. Öyle mutluydum ki, Hocamın dediği ne anlama geliyor-sanırım ilk defa- anladım. Hep der ki Hocam, mutlu olmayın, mutluluğun kendisi olun, şükretmeyin, şükrün kendisi olun, aşık olmayın, aşkın kendisi olun. O anda ben, şükrün, mutluluğun kendisiydim. Beni yarattığı için, bu bedene, bu hayata, bu aileye gönderdiği için Tanrı'ya en içten şükrümü gönderdiğim andı o an.

Sonra düşündüm, böyle anlar varken hayatta, yaşamanın başka bir anlamını aramaya gerek var mı diye...

Not:Arkası yarın öyküme devam edeceğim ama arada içimden taşanları da yazmadan olmaz!

Arkası yarın öykü postası-1

2011-11-02T16:50:00.001+02:00

Kordidorda tek duyulan yankılanan topuk sesleriydi. Kendi topuk sesleri kulaklarını tırmalıyordu. Duymamak için gözlerini kapattı, çocukluktan beri böyle saçma bir refleksi vardı. Duymak istemediği seslere karşı koymak için gözlerini kapatırdı. Sesler kesilmedi ama dayanılabilir bir hal aldı. Elindeki kağıdı göğsüne bastırdı, gözleri hala sımsıkı kapalıyken. Kağıdın üzerinde yazılı olanlar buharlaşana kadar sıkmak istedi göğsünde.

Sevinsin mi üzülsün mü karar verene kadar zaman dursun istedi bir de. Kağıtta sonuçlar vardı. Neyin sonucuydu bu ? Hayatı hesapsızca yaşamanın mı yoksa ince hesaplar yapmış olmanın mı ? Şimdi ne olacaktı ? İşaretlerin yönü bu kez nereyi gösteriyordu ? Önünde açılan koyu karanlık dehlizlerden kurtulmak istercesine gözlerini açtı.

Derin bir nefes aldı. Karnına kadar doldurmaya çalıştı nefesi. En çok karnından hissetmeye ihtiyacı vardı olanı biteni. Zihnin mantığıyla değerlendirilemeyecek kadar sıradışıydı olanlar. Tüm hikayeyi baştan gözden geçirmeli ve hatırladıklarının yaratacağı hisler ışığında yönünü belirlemeliydi.

İlaç kokulu koridoru bitirip çıkış kapısına ilerledi. Geniş bir bahçeye açılıyordu kapı. Serin gölgeleriyle yaşlı ağaçların altında bir kaç masadan ibaret bir kafeterya vardı dışarıda. Bir an orda oturmayı düşündüyse de vazgeçti. Burdan uzaklaşmadıkça, hep sonuç ile meşgul olacaktı kafası.

Bahçeden çıktı, sokağın karşısına geçti. Mavi-beyaz kareli örtüleri ve tahta sandalyeleri ile küçük ama şirin bir mekana takıldı gözleri. Salaş bir balıkçıydı. Henüz açılmıştı ve günün bu saatinde hiç müşterisi yoktu. İhtiyaç duyduğu sukuneti bu mekanın tenhalığında bulabileceğini düşündüğü. Ve daha çok ihtiyaç duyduğu zihin berraklığını da bir kadeh rakıda...

Yiğidi öldür ama hakkını yeme

2011-11-01T12:01:00.000+02:00

Sevgili Endişeli Peri, son yazısında artık hayatından çıkmış bir adam için şu cümleyi kurmuş; "...bir takım vahim kusurları olmasa çok sıkı, hopper'ı anlayan bir adamdı, bora. yiğidi öldürsek te hakkını yememek lazım..."

Ben de aynı cümleyi E için kurabilirim, ve hatta belki de hayatıma giren tüm adamlar için. Bazı vahim kusurları vardı hepsinin. Benim de vahim kusurlarım var mı ? Varsa kendimi olduğum gibi mi kabul etmeliyim, yoksa değişmeye mi çalışmalıyım? Kurduğumuz ilişkiler kusurlarımızın etkileşimi mi aslında ?

E'nin neden hayatıma girdiğini çözdüm sonunda. Bu kadar göz önünde olan bir gerçeği nasıl olup ta uzun süre göremediğime şaşarak çözdüm hem de. Yaşadığım her deneyim için olduğu gibi, bunun için de şükrediyorum!

Pazartesi notu

2011-10-31T17:54:00.001+02:00

Sadece bir not. Hala içinde ve etkisinde olduğum kitaba dair ekşisözlük'ten bir yorum. Bazı kısımlarının altına imzamı atabilirim. Bu kitaba dair izlenimlerimi, bu kelimelerle anlatmayı seçtiren ruh halinin en içinden geçmişliğim -hala- var.

"6.mehmet eroğlu romanı.

kitapla alakalı hiçbir şey yazasım gelmiyor. normalde sevsem de sevmesem de okuduğum kitaplar hakkında bir şeyler yazmak isterim. bu, hem sonrasında hatırlamam açısından, hem de yazılana duyduğum saygı açısından gereklidir benim okuma alışkanlığımda. lakin bu kitap... hiçbir şey yazasım yok. ee, ne yazıyorum peki? bilmiyorum. kitap netleştiremediğim konuların çok yakınında dolaştı durdu, tehlikeliydi. sonunda da bitti. herkes kadar suçlu olduğunu söyledi ve bitti. eee?

bilmiyorum. bildiğim şey, birilerini özlememe, özlediğim kişiyle aramda kurduğum içselliğin son bulmasından kaynaklı üzülmeme, şeffaf olduğumu düşünürken aslında ne kadar kapalı bir insan olduğumu görmeme, kendimi ya da başka birini değiştirmek istemediğim için elimin kolumun bağlı kalmasına, durup durup yine özlememe neden olması. tüm bunları yaparken garip de bir cesaret veriyor. durup durup aramak, onu istediğimi söylemek, "bana aşık olamaz mısın?" diye sormak, tenini özlediğimi anlatmak istedim. anlık cesaret dalgalarına kapılsaydım yapardım da... fakat hala nefret mi edeceğime, olduğu için mutluluk mu duyacağıma karar veremediğim yüksek bir gururum var. bir de rehberden silsem bile hafızamdan silemediğim numaralarım.

hayatımın kitabı değildi. tıpkı o adamın hayatımın erkeği olmayışı gibi."

Fal ve hal

2011-10-30T20:56:00.000+02:00

Başlığın konuyla hiç ilgisi yok. Evet yok. Konu Yüz:1981. Hayatımda ilk defa Mehmet Eroğlu okuyorum ve hatta adını duyalı da çok uzun zaman olmadı.

Dünden beri dörtte birini içtiğim kitaba bayıldım.

Esas adamın hayatının kadını Nazan. (şu ana kadar).

Ve Nazan'dan dikkatini çevirmesine sebep olan esrarengiz kızı tasvirini yazarak, kitabın şekline bir örnek vermek isterim;

"Kız sol tarafta, üç dört sıra önde, başını öne eğmiş, kımıldamadan oturuyordu. Yalnızdı, ama cümlenin içindeki yabancı dildeki bir sözcük kadar dikkat çekiciydi. (Çevresini saran sıradan yeşillikten farklı, egzotik bir çiçek). ... Yetişkinliğin eşiğinde olmanın belirsizlik anlamına geldiğini kanıtlamak istercesine, yaşı, bakılan açıya göre değişiyordu..."

Her gün dua ettiğim şeyleri, en derinimde ne kadar istediğimi sorguladım bugün. Bir yanım itiyor mu diye. Tatmin edici bir cevap bulamadım, sonuçta her şey ihtimal dahilinde.

Bir de yalnız başıma yaptığım şeylere ne kadar büyük bir tutkuyla bağlı olduğumu fark ettim yine yeni yeniden. Mecbur olduğum bir ortamda ama sevdiğim insanlarla berabersem mesela, zamanın nasıl geçtiğini değerlendirme ihtiyacı duyuyorum hep. Şu an burada zaman mı kaybediyorum sorusu hep aklımda. Gidip eve kitap mı okusam. Andan zevk almaya engel tabii.

Yıllar önce fal baktırmıştım birine, bana hayatında biri var senin dedi, evet dedim. Uzun boylu bir adam dedi. Yok dedim benim boylarımda, e sen de kısa sayılmazsın dedi. Budur başlığın hikmeti. Sual olunmasın :)

Daldan dala bütünlüksüz ama haysiyetli yazı nasıl olur ünitesine örnek yazı karşınızda!

I just called to say I love you kafası

2011-10-28T12:03:00.000+03:00

Uzuun uzun yıllar önce Kanal D'de staj yapmıştım. Üniversiteden mezun olduğumda medya sektöründe çalışmak istediğimi sanıyordum. Çok verimli geçen bir ay sonrasında ise, bu kararımdan tamamen vaz geçmiştim. O zamanlar bir muhabir, bir kameraman bir de stajyer (mesela ben) akşam haberlerinde yer alacak bir konu başlığının peşinden yola düşerdik. Sabah toplantısında herkese haberleri paylaştırılırdı, muhabir, kameramanını ve stajyerini alıp yola düşerdi. (Dönünce de montaj, haberin üzerine ses okuma derken 5 dakikalık habere bütün gün harcanırdı.)

Ben hep aynı muhabirle habere giderdim, birbirimizi pek severdik, ben o zamanlar 23 yaşında çıtır bir kızcağızdım, sanırım o benden de küçüktü. Tüm ailesini depremde kaybetmiş ve onların haberini yapmış bir çocuktu. Çok olgundu, sürekli benim hayatı çok sorgulamamı eleştirirdi. Şimdilerde çok meşhur oldu, kendi adıyla haber saati var falan filan.

O dönemlerde kendisi, yine televizyon dünyasından ünlü bir kadınla beraberdi. Biz arabada habere gider veya dönerken, kadını birdenbire arar, seni seviyorum deyip kapatırdı. Ben de çok gülerdim, bunu söylemek için mi aradın diye. O zamanlar anlamıyordum sanırım. Sonradan bana ne kadar çok şey kattığını anladım oysa ki, onun davranışlarına, düşüncelerine, duruşuna şahit olmanın. Ne kadar zamandır hatırlamıyorum, ben de çok sık yaparım bunu. Arayıp, seni seviyorum deyip kapatırım telefonu. Sadece o anda onu hissettiğim için. Tek söyleyebileceğim o olduğu için. Üzerine eklenecek her kelime o anın ruhundan eksilteceği için.

Geçen gece bir şarap evinin kapısında karşılaştık, birbirimizi tanıdık ve baş eğerek selamlaştık ama, ben ona tüm bu yazdıklarımı da anlatmak istedim bakışlarımla. Anladı mı bilmiyorum, birbirinin hayatına sadece bir ay gibi kısa bir süre dokunmuş insanların, ne derin izler bırakabileceğini anlatmaya çalışmıştım. O çocuk yaşımda anlamadığım şeyleri hayatıma ektiği için ne kadar minnettar olduğumu anlatmaya çalışmıştım.

Hayat, biz olanları anlamlandırmaya çalışırken ruhumuza işleyenlerden ibaret sanırım!

Gidelim buralardan, dayanamıyorum

2011-10-27T16:09:00.000+03:00

Ne garip bir ülkede yaşıyoruz. (Ben başka bir ülkede uzun süre yaşamadım, belki de hepsi eşit derecede gariptir, kim bilir.) Her şeyin hafızası kısa sürüyor, içinden geçenler için değil tabii, uzaktan izleyen bizler için. Tüm felaketler en fazla on gün gündemde kalıyor. Ülke veya insanlık tarihine oranla ne kadar kısa bir süre. Sonrasında dönem dönem hatırlanıyor bazı şeyler , tekrar bir sözü geçiyor , unutmadık , unutturmayacağız deniliyor ama sonra unutturuluyoruz. Sanırım yönetenlerin en ehil olduğu konu unutturmak. Ya da biz unutmaya meyilliyiz çoktan.

İlk ne zaman veya neden aklıma düştü gidip başka bir ülkede yaşama arzusu bilemiyorum. Belki temiz başlangıçlara olan aşkımdan , belki huzursuzluktan, belki de hiç bilmediğim dip köşe bir sebebin yansıması olarak... Sebep her ne olursa olsun, Avusturalya'ya yerleşmeyi bile enine boyuna düşünmüş biri yazıyor bu satırları. Ama gidip yerleşememiş. Köklerimi yanlış yere salmışım gibi bir his var içimde.

Ve alıp başımı gidesim var, açık denizlere, uzak dağlara, hiç olmadı uzak bir şehre yerleşesim var. Bu cümlenin verdiği his değil içimdeki, ne mutsuzluk, ne de yenilgi. Sadece yeni hayat sevdasındayım, kendime yeni bir hikaye yazmanın peşindeyim.

Uzak ne romantik kavram, ne tatlı düş. Ben bu düşün müptelası, sevdalısıyım, Milano'da bir caffe'de oturup, gülümseyerek kitap okumanın içimdeki tüm sızıları dindireceğine dair inanç her daim can veriyor bana.

Belki de bu 'gidelim buralardan, dayanamıyorum' halidir benim içimi hoplatan, belki uzak diyarlara varmak ve demir atmak değildir konu...

İnsanlar ve özgür iradeleri

2011-10-25T10:20:00.000+03:00

Dünya tarihinin içinde yaşadığımız bölümünde özgür irade diye bir şey var. Aslında benim de ateşle savunduğum bir kavramdır kendisi ama bu son günlerde acaba özgür irade olmasa mı diye düşünüyorum. Beyninin içi çürümüş, ağzından köpükler saçan insanımsı yaratıklar enkaz altında can çekişenlerin görüntüsü karşısında göbek atıyor, karşılarına geçip, en son çocukken yaptığım, 'ohhh olsun' hareketini yapıyorlar.

Öfke korkudan beslenen bir duygu, nefret öfkenin birikip katılaşmış hali, nefretin çözülmesi için karşıdakinin yıkımına şahit olmak gerektiğini düşünüyor bu hasta beyinliler. Kendi öfkelerini dönüp sorgulamak gibi bir gündemleri yok. Van'da yaşayan biri mi terörü daha yakınında hisseder yoksa İstanbul'da yaşayan biri mi ? Zaten senin düşünemeyeceğin kadar derin ve değişik şekillerde yara almış insanlar deprem felaketiyle baş başayken, tam olarak sevindiğin nedir ?

İnsanı öldüren doğa, deprem, dağ, deniz değildir. Onun üzerine yanlış yerleşen başka insanlardır. Veli Göçer isimli zat-ı muhterem dışarıda yeni projeler peşinde gezerken, onun benzerlerinin Van'da diktiği binalar insanlara toplu mezar oldu.

Yıllardır alınan deprem vergileriyle bu binalar güçlendirilmemiş mi ? Enteresan, biz depreme karşı tam ve mükemmelen hazırız sanıyorduk. Devlet yapması gerekeni yapmasın, vatandaş yardım etmesin, Van haritadan silinsin, peki o zaman senin nefretin dinecek mi ? Tabii ki hayır, her neden kaynaklanıyorsa o ağzını köpürten öfken, başka yerlere yönlendireceksin. Kendini iyileştirmeyi düşünmek neden ? Bence de gerek yok.

Facebook listemde sadece 1 (yazıyla bir) kişi böyle saçma sapan bir söyleme girdiği için şanslı, onu silemeyeceğim kadar yakınım olduğu için ise şanssızım.

Zam ve ekonomik krizle başlayan ekim ayı, şehit haberleri ve depremle devam ediyor. Üstelik önümüzde bir haftamız daha var.

Sadece bu seviyeden mi, tüm bu sorunların insan icadı olduğu açık seçik görünüyor ? Daha yukarılara çıkıldığında oradan karmaşık problemler gibi mi geliyor ekonomik düzen, terör ve hatta çarpık yapılaşma ?

Sözün özü, biz şu anda sıcak evimizde ofisimizde oturuyoruz ve bunlar üzerine kafa yoruyoruz, ne kadar empati yapabiliriz ki bu durumda ? Şu anda oğlu Güneydoğu'da askerde olan bir annenin iç dünyasını gözümüzde canlandırabilir miyiz ? Van'da ailesinin bir kısmının sesini yıkılmış binanın altından duymaya çalışan birinin ne hissettiğini anlamaya yaklaşabilir miyiz ?

Yani ne yazsak, ne söylesek boş, ne yazsak ne söylesek eksik. Tanrı her gönüle, içindeki sevgi oranında esenlik, içindeki öfke ve nefret oranında da bağışlanma versin...

Bir yıl önceki bir 'deprem' yazısı, tekrar

2011-10-24T14:28:00.000+03:00

"Bir saat kadar önce deprem oldu İstanbul'da. Bir sürü insan hissetti ve panik oldu. Herkes son olmasını diledi. Buraya kadarı bilinen şeyler.

Bana başka bir şey hatırlattı bu minik sarsıntı. Hangi okuduğum kitaptaydı hatırlamıyorum, bir aletten bahsediliyordu, 'şimdiki zaman hatırlatıcısı' diye bir alet. Belirli aralıklarla bir uyarı sesi çıkararak bize şimdi ve burada olduğumuzu hatırlatan bir araç. Sarsıntılar bu işi görüyor benim için.

Her anın ne kadar kıymetli, hayatın ne kadar uçucu olduğunu ve hiç bir şeyin ertelenebilir olmadığını hatırlatıyor.

Normalde, biz ve kocaman gölgelerimiz , bu dünyaya 3000 yıllığına gelmişiz gibi, zamanı har vurup harman savuruyoruz, ileride onaracak çok zaman olacakmış gibi hunharca kalp kırıyoruz ve bundan on dakika sonra hiç bir anlam ifade etmeyeceği kuvvetle muhtemel şeyler için kıyasıya kavga ediyoruz.

Trafikte yandaki arabaya geçmesi için yol verecek kadar zamanımız yok ama o yol isteyene ağız dolusu küfretmek için bolca zaman var.

Umarım ben yanılıyorumdur, umarım her anın ne büyük bir hediye olduğunu hatırlamak ve şükretmek için, ertelediğimiz her şeyi yaşayıp kıymetini bilmemiz için yeterince bol zamanımız olacaktır. Umarım.."

Not: Kitabın adı 'Şimdiki an farkındalığı'

Nur içinde yatın!

2011-10-20T09:50:00.002+03:00

Bugün ne bilmem gerekiyor ?

2011-10-19T14:22:00.000+03:00

Başmelek Jeremiel:"Hayatının hesabını çıkart ve dengede olmayan her ne varsa değiştirmeye veya iyileştirmeye kararlı ol."

Mesaj: "Yaşamını gözden geçirmek cesaret gerektirir. Yine de, şefkatle ve espriyle yaşamını gözden geçirerek büyüyecek ve öğreneceksin. Nerede olduğunu, ne öğrendiğini, bu derslerin nasıl bugün ve yarın için değerli olduğunu anlamana yardım edeceğim. Yüksek emellerine hizmet etmeyen şeylerin farkında olacağız. Ve onları yaşamından çıkartman için gerekli adımları atacağız. "

Başmelek Jeremiel ile Çalışmak: Jeremiel'in amaçlarından biri ruhsal değişim yaşayan ruhların yaşamlarını gözden geçirmelerini sağlamaktır. Ayrıca şu anda yaşadıklarını gözden geçirenlere de yardımcı olur. En kısa zamanda Jeremiel'den yaşamını gözden geçirmek için yardım iste. Böylelikle, bugün nerede olduğunu, bugüne kadar ne öğrendiğini, hangi şeyleri yaşamından çıkarabileceğini ve yaşamında en çok neye minnettar olduğunu değerlendirebileceksin.

Melek kartlarım olduğundan beri bu kart bana sık sık çıkıyor, demek ki hala mesajı alamamışım. Üzerinde düşünmeyi hep ertelediğim bir konu mu bu, yoksa alttan alta düşünüp kalkışmamaya karar verdiğim bir hamle mi bilemiyorum. Biraz daha düşüneyim ben...

Avucumda müzik

2011-10-19T11:46:00.000+03:00

En yakınlarımın bile çoğu bilmez bu alışkanlığımı ama, Boğaz köprüsünden geçerken dua ederim ben. İlk ne zaman yaptım veya ne zaman alışkanlık haline getirdim bilmiyorum ama, dua etmeden geçtiğimi hatırlamıyorum çok uzun zamandır. Kul yapısına mı, fizik kurallarına mı, neye olduğunu tam bilemediğim bir güvensizlikle, köprü tam geçerken yıkılmasın diye dua ediyorum sanırım. Yani kendi yaptığıma getirebildiğim en mantıklı açıklama bu.

Ve dua ederken de, kulağımdaki kulaklıkları çıkarıp, avucumun içinde tutuyorum. Bu sabah, avucumdaki kulaklıklardan gelen müzik parmaklarıma bir titreşim yaydı sanki, ve ben kendimi çok hafif ve temiz hissettim. Sıfat seçimi rastgele değil. Hafif ve temiz. Aynen böyle. Dünkü şarkının sözlerinde geçen kısım gibi.

Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am clean again' /Seninle başbaşa olunca /Bana kendimi yeniden temiz-masum hissettiriyorsun'

Avucumda müzik böyle hissettirdi, bunu hemen yazmak istedim. Bu hisle, yazının sağaltıcı etkisi birleşince ortaya bir mucize çıkacak gibi geldi. Bakalım çıkacak mı...

Sabah şarkıları ve düşünceler

2011-10-18T15:28:00.000+03:00

Bayıldığım yağmur canımı sıktı bu sabah. Ofise yirmi dakika kadar geç kaldım. Ama bu sabah, kendimle gurur duyacağım bir şekilde, ofistekilere haber verdikten sonra, sabah rutinimi devam ettirebildim. Okudum, müzik dinledim, en çok ta düşündüm.

İşte tam ofise doğru yürürken, radyoda (bu sabahın seçimi Joy Fm idi) Une Belle Histoire çalmaya başladı. Hani 'ıssız adam filminde alper'in ada'yla tanıştıktan sonra sokakta kendisini takip ettiği bölümde çalan müzik. masum, sebepsiz, içten gelen bir aşk. bundan sonra her duyduğumda bu güzel duyguları yaşayacağım' (bu cümle sözlüklerden birinden apartmadır). Benim de aklıma Issız Adam geldi hemen, ve geçen ay dinlemek zorunda kaldığım 'Issız Adam tiradı'. Ben de ahir ömrümde bu tiradı duyamam diye korkuyordum. Aslında olayı anlattığım arkadaşlarımdan bazıları, bugüne kadar nasıl olup ta duymadığıma şaşırdılar, etrafta o adamlardan öyle çokmuş ki. Hayır benim anlamadığım, bana bu tiradı atan adam, Issız Adam jenerasyonundan da değil. Vardığım sonuç şu, bir ayrılma şekli moda olduğunda, tüm yaş gruplarına yayılıyor kullanımı.

Daha sonra Adele cover'ı ile Cure'un Love Song'u çalmaya başladı. Hani içinde nefis

'Whenever I'm alone with you

You make me feel like I am home again /Seninle başbaşa olunca /Yeniden evdeymişim gibi hissediyorum
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am whole again /Seninle başbaşa olunca /Yeniden kendimi tam ve bütün gibi hissediyorum
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am young again /Seninle başbaşa olunca /Yeniden gençmişim gibi hissediyorum Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am fun again /Seninle başbaşa olunca /Yeniden eğleniyormuşum gibi hissediyorum
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am free again /Seninle başbaşa olunca /Yeniden özgürmüşüm gibi hissediyorum
Whenever I'm alone with you
You make me feel like I am clean again' /Seninle başbaşa olunca /Kendimi yeniden temiz-masum hissediyorum ' sözleri geçen şarkı.

Düşündüm de, kimsenin yanında bunların hepsini hissetmedim , aslında daha ilk satırda yazılanı da hissetmedim, yeniden evindeymişim hissini, o yüzden çok şanslıyım. Geçmişimdeki adamların hiç biriyle dönüp tekrar beraber olmak istemezdim. Aklım kimsede kalmadı yani, ne lütuf!

Sabah sabah neler geldi aklıma, iki şarkının peşinde düşünceler oradan oraya savruldu ben yağmur damlalarının saldırısına mağruz kalmışken.

Dün sabah yürüyüşte bu resmi çekmiştim, manzara nefis ve yazının ruhuna da uygun.

Ha bu arada, 'ıssız adam tiradı' ne mi ? Hani o 'Sen muhteşem bir kadınsın, ama benim aklım karışık' diye başlayıp uzun bir paragraf olarak devam eden latince tirad. Türkçe meali de, 'beni aşkınla boğmana katlanmaya yetecek kadar istemiyorum seni, ama hani bir gün aklıma gelir de ararsam diye, kalbini kırmadan(!) bırakmak lazım' olan tirad; benden öğrenin, bir gün duyarsanız şaşırmamış olursunuz :)

Hafif yağmur, hafif müzik

2011-10-15T09:33:00.003+03:00

Fonda Radyo voyage açık, adı gibi uzak diyarlara yolculuk hissi veren müzikler çalıyor inceden.

Dışarıda , büyük damlaları insanları sinirlendiren, beni ise mutlu eden nefis bir yağmur var. Pencere kenarına oturup elinde kahve kupasıyla seyredilesi, sahile inip altında yürünesi bir yağmur. Kokusu bile ne ferahtır şimdi!

Aslında dün sabahı anlatmak için oturdum blog başına, ama yağmurdan bahsetmeden açılmadı ellerim yazıya.

Dün sabah güneş doğuşunda yogamı yaptıktan sonra, son dinlenme pozunda, bacaklarım duvara dayalı bir şekilde yatıyordum ki, aklım dünyevi meselelere döndü. Aslında hiç yapmamam gereken bir şeyi yaparak, telefonu elime aldım ve facebook'a girdim. O anda yogadan uzaklaşmıştım, evet, sadece fiziksel bir duruştan ibaret kalmıştı yaptığım. Elden ne gelir, dikkati çabuk dağılan ve sabırsız bir yogini'yim ben. Bunu da böyle kabul etmek ve kendini fazla hırpalamamak gerek.

Son haberlere bakarken, o da ne! Defne'nin (defnesumanblogs.com) yeni yazı yazdığını gördüm. O andan sonra zaman hızlandı benim için. Hazırlanıp evden çıkmam gerektiğinden, ve yazıyı ancak yolda okuyabileceğimi bildiğimden, şavasana'dan zıplayarak çıktım-ki bu asla yapmamak gereken bir şey, önce yana dönmek, kendine biraz zaman vermek ve hazır olunca yavaşça kalkmak gerekli-ve giyinmeye koştum. Büyük bir şevk ve heyecanla hazırlandım. Yola fırladım, dolmuş buldum ve oturdum, parayı uzattım. İşte o an gelmişti, artık yazıyla baş başaydım. ,

Yine çok güzel yazmış olması, okumanın büyük zevk vermesi gibi şeyler değil anlatacağım. Bu heyecan ve coşku hissi. Hep bunu aradım ben. Son sevgilime giderken evden böyle çıkardım, bir an önce varmak isteyerek koşardım taksilere dolmuşlara. Aşk gibi coşku yaratan şey'lerin ve an'ların çokluğu belirlesin istiyorum hayatımı, o an anladım.

Bir de yeni bir ülkeye ,şehre gittiğimde içime doluyor o his. Yeni keşif kokusu. Durdurulamayan , tutulamayan coşku ve coşkunluk hissi. Ben bu hissin 'müptelası, aşığıyım' ve bu hissi yaşadığım her anı tutmak, kaydetmek, içime kazımak istiyorum. Bundandır bu yazıyı yazmak için içimde yükselen heyecan. Ne kadarı aktarılır, anlaşılır bilemiyorum ama en azından denedim :)

Not:Görsel aslisin.blogspot'tan alınmıştır. Adı coşku'dur.

Uzayasiri yakinliklar, mutlu haberler, mutluluk gozyaslari

2011-10-11T19:06:00.001+03:00

Az önce sevdiğim bir blogda nefis bir haber okudum. Blog yazari kizi kaç yildir okuyorum hatirlamiyorum ama kendini anlatisindaki yalinligi, hayatinda olan bitene hissettigim yakinligi cok iyi biliyorum. O simdi cok mutlu bir haber veriyor bize ve ben onun nerelerden gectigini bilen kizkardesi gibi ofisin ortasinda aglamaya basliyorum bu habere. Aslinda birbirimizi okumak ve yorumlamak disinda tanismiyoruz, bir kadeh sarap veya bir fincan kahve icmisligimiz yok karsilikli ama ruhsal bedenlerimiz hep oyle yakin ki.

Onun adina bu kadar mutlu olmak bana , blog yazmaya basladigimdan beri kavustugum hediyeleri animsatti. Neredeyse bes yil once baska bir isyte, baska asklarin golgesindeyken, ruhumu sagaltmak icin ciktigim bir yolculuk blog yazmak. Zamanla hayatima kattiklari anlatmakla bitmez. Kendi sectigim ve cok sevdigim kizkardeslerimin bazilari blogumun hediyesidir bana , hem de ne kutsanmis hediyeler. Dogru zamanda dogru cumlelerle yanimda olduklarina sonsuz mutlu oldugum guzel insanlar icin ne kadar sukretsem az!

Beni gercek hayatta taniyan cok sevdigim insanlar da var blogumu okuyan, yine de ben burayi gizli gunlugum olarak gormeye devam ediyorum.

Paylastigim her kelime beni uzayasiri sevdiklerime daha da yakinlastiriyor, cok mutluyum, yasasin blog!

Düne ait ne varsa dünle gitti, bugün artık yeni cümleler kuruyorum :)

2011-10-10T17:36:00.000+03:00

Hint Felsefesi'nin 4 Kuralı

İlk kural :

" Karşına çıkan kişiler, her kimse, doğru kişilerdir."

...

Bunun anlamı şudur, hayatımızda kimse tesadüfen karşımıza çıkmaz. Karşımıza çıkan, etrafımızda olan herkesin bir nedeni vardır, ya bizi bir yere götürürler ya da bize bir şey öğretirler.

İkinci kural :

"Yaşanmış olan her ne ise, sadece yaşanabilecek olandır."

Hiç bir şey, hem de hiç bir şey yaşadığımız şeyi değiştiremezdi.

Yaşadığımızın içindeki en önemsiz saydığımız ayrıntıyı bile değiştiremeyiz. "Şöyle yapsaydım, böyle olacaktı" gibi bir cümle yoktur. Hayır, ne yaşandıysa, yaşanması gereken, yaşanabilecek olandır, dersimizi alalım ve ilerleyelim diye. Her ne kadar zihnimiz ve egomuz bunu kabul etmek istemese de, hayatımızda karşılaştığımız her olay, mükemmeldir.

Üçüncü kural :

" İçinde başlangıç yapılan her an, doğru andır."

Her şey doğru anda başlar, ne erken ne geç.

Hayatımızda yeni bir şeyler olmasına hazırsak, o da başlamaya hazırdır.

Dördüncü kural:

"Bitmiş olan bir şey bitmiştir. Bu kadar basittir."

Hayatımızda bir şey sona ererse, bu bizim gelişimimize hizmet eder.

Bu yüzden serbest bırakmak, gitmesine izin vermek ve elde etmiş olduğumuz bu tecrübeyle ileriye doğru bakmak daha iyidir.

Çok teşekkürler sevgilim, her neye hizmet ettiysen hayatımda, artık güle güle sana. Geçmişime ait beş harfli bir isimsin sen bugün sadece. Seni affediyor ve dünyamdan sevgiyle gönderiyorum. Yolun açık olsun, yolun ışık olsun, age quod agis!

Mutlu bir pazar

2011-10-09T11:50:00.000+03:00

Sırf bugüne yağmur tahmini var diye günlerdir heyecanlıydım pazar günü için. Öyle çok seviyorum yağmuru, gökyüzünün ağlayan halinin içimde uyandırdığı hisleri. Dün yapmam gereken her şeyi halledip bugünü tamamen boş bıraktım. Sabah ta çok güzel uyandım yağmur sesi ve kokusuyla.

Dünya kadar seçenek arasından ne yapmak istediğimi seçmeye çalışıyordum. Kitap okumak (okuduğum ve sevdiğim bir kaç kitabı tekrar okumak veya yeni bir kitap okumak), dergi bakmak, film izlemek, şükretmek, yoga yapmak, yürüyüş yapmak, spora gitmek, K'ya gitmek, blog yazmak... Ne kadar çok seçenek olduğunu görünce, huzursuzluğa kapılmıştım en 'doğru' seçimi yapmak için ki, tüm bunların ne kadar keyif verici şeyler olduğunu fark ettim. Tüm seçeneklerim lütuf doluydu. Ne şanslıyım dedim kendime ve bıraktım elim nereye giderse onu yapayım. Elim yazmaya gitti. Hem de ne yazacağını çok iyi bilerek!

Dün , beş ay kadar aradan sonra kozmik enerji hocama gittim, asıl amacım K'yı götürmekti, ona iyi geleceğini hissediyordum. Bir yandan da, ne kadar iyi olduğumu hissetsem de, içimde yolunda gitmeyen bir kısım olduğunun farkındaydım, benim durumuma da bir baksın istiyordum. Seanstan önce ölçüm yapıldı ve bingo! Auram kocaman ve tüm çakralarım gayet iyi çalışırken, kalp çakramda hiç kıpırdanma yoktu. Tamamen tıkanmış, blokaj yüzünden ne sevgi alabiliyor ve ne de verebiliyor. Ne oldu sana dedi hocam, kalbin kırılmış. Ona tüm olanları anlatmayı düşündüm bir an, sonra vaz geçtim, ve evet dedim sadece. Kalbim çok ve derinden kırıldı, kendimi onardım sanıyordum ama siz anladığınıza göre, daha alacak yolum varmış.

Mucize gibi değil mi? Beş aydır hiç haberleşmedik, hayatımda olan biten hiç bir şeyden haberi yok ve yine de şıp diye anladı sorunu.

Seans sırasında biraz ağladım (ve bu sabah 'Son gece'yi tekrar izlerken biraz daha) sebepsiz ağlamaların nefis bir temizlenme yolu olduğunu söyledi İda. Oysa ki psikiyatristler sebepsiz ağlayanlara depresyon teşhisi koyar hemen, modern Batı tıbbı hepimizi daha beter hasta ediyor sanırım.

Sanırım biraz açıldı kalbim, bu nefis pazar gününün de yardımıyla, her gün biraz daha iyiye gidiyor her şey. İyi şeylerin olacağına dair inancımızı tazeleyen ve sağlamlaştıran her güne, her ana binlerce şükür!

Tenin sızısı

2011-10-07T15:35:00.000+03:00

Aşk bitti. Bu aşkın üzerine kurulması muhtemel ilişkiye inanç bitti. Ama tenin sızısı dinmiyor bir türlü. Her gece rüyalarımda hala onda dindirmeye niyet ettiğim bir sızı var her yerimde...

Bu aşk neden hayatıma girdi diye soruyorum ve henüz dersini bulamıyorum. Zamanla anlayacağım sanırım. Tabii tenim de sabır gösterir ve uzak durmayı becerirse...

Yoksa çok fena gidip kendimi kollarına atasım var!

Demek ki...

2011-09-30T21:18:00.000+03:00

Kendimi kandırmışım, duygularımı bastırmışım! Bu aşk hikayesi ile ilgili çekilecek acım , dökülecek gözyaşım henüz bitmemiş. Bugün öğleden sonra hepsi bastırdı üzerime. Bir de iletişim kurma isteği, ki önlenebilecek gibi değildi! Önleyemedim de zaten.

Nasıl kederliyim anlatamam, neye üzüldüğümü ise bilmiyorum. Olamayan bir hikayenin olamayışına mı, kendi yaptıklarıma mı, yaşadıklarıma, duyduklarıma mı , bilmiyorum.

Tek isteğim bu acının bir an önce dinmesi, zira, sanki uyuyan bir devi uyandırmışım gibi, artık tek başıma yaşayamayacağım kadar saldırgan hale geldi.

Yağmur nefestir, candır...

2011-09-30T14:20:00.000+03:00

Bir doğa formuna tapmam gerekseydi, denize tapardım. Gökyüzünün kendini ifade ediş biçimlerinden birini seçmem gerekseydi, güneş ışını ile yağmur damlası arasında kararsız kalırdım.

Zakayı yeni durumlara kolay ve çabuk adapte olabilme yetisi olarak tanımlıyorlar. Sanırım bende fazlası var :) Artık önümüz sonbahar ve kış diye, güneş ışını artık hayatımızdan çıktı diye, yağmuru daha çok seviyorum diye uyandım bu sabah. Daha doğrusu uyanamadım pek te, rüyamı uzatmak için sabahtan dakika çaldım.

Asıl mesele de bu, rüyam! Rüyamda hiç tanımadığım bir adamla birlikteydim! Çok yakındık hatta. Gerçekten hiç tanımadığım biriydi, bilincimde yer almayan. Uzun kumral saçlı, küçük gözlü, şirin bir çocuktu. Çok enteresan bir rüyaydı, uyandım bir yerinde, bilinçli olarak rüyaya devam etmek istediğimden yeniden uyudum ve rüya devam etti! Ne inanılmazdı.

Oysa bir başkasını düşünerek uyumuştum gece, onu görürüm sanıyordum rüyamda. Bir aşkın kalıntılarının kazınması böyle oluyormuş demek, başka birinin beklenmedik bir zamanda gelip silmesiyle. Ben de nasıl bitecek diye merak ediyordum.

Oysa bilmeliydim ki en iyi yağmur süpürür kalan izleri. Bundan mıdır bu sabah böyle mutlu uyanmam, bütün gün bir gülümsemeyle gezmem ?

Sabah gelirken dinlediğim bir şarkıyla buruldum yine, zira şu iki dizeye takıldı aklım ve orda kaldı.;

Bitti mi hikayemiz?

Bu ne biçim son böyle?

Sanırım bitti hikayemiz ve sanırım bugün güzel bir gün, hem yağmur ve hem de gülümseme var.
Olanı olduğu gibi ve geleni geldiği gibi kabul etme gücüne sahip olduğum için ne kadar şükretsem az!

Tatilde katil

2011-09-28T17:30:00.000+03:00

Ne zamandır Türkiye'de kız kıza tatil yapma konusunda yazmak istiyordum. Ancak kısmet oldu!

Son 6 yıldır çoğunlukla aynı kişiyle kız kıza tatillere çıkıyoruz.

Ve her tatilde başımıza öyle komik olaylar geliyor ki, yıllarca anlatılıyor , fıkralaşıyor.

Son tatilimizin bir kısmını Dalyan'da geçirdik yine aynı kız arkadaşımla. Ona K diyelim kısaca.

Biz K ile Dalyan'da çok mağdur olduk, diyeceğim odur ki, Dalyan'a kız kıza tatile gitmeyin. Hatta mümkünse hiç gitmeyin. Zira esnaf fazla arkadaş canlısı ve dostça davranıyor. Biz ki, pek te çekingen ve snob değilizdir, bizi bile bozdu bu kadar muhabbet.

Olaylardan sadece birini anlatacağım, ki bu en hafifidir, geri kalan kısmını hayal gücünüze bırakacağım.

Dalyan malum göl kenarı, yüzmek için ya arabayla, ya da limanda duran tur tekneleriyle denize doğru gitmeniz gerekiyor. Biz de ilk gün arabayla, ikinci gün tekneyle tura çıktık. Tekne turuna çıkmadan, bir restorana yanaştık, göl kenarında yiyecekleri almak için, ve biz o esnada o restoranı çok beğendik, bir akşam buraya yemeğe gelelim diye düşündük.

Tatilin ilk üç günü bize eşlik eden bir üçüncü arkadaşımız vardı, o erkekti, dolayısıyla ilk üç gün olaysızdı, biz de sıkılmıştık. Onun gittiği akşam, o gördüğümüz restorana yemeğe gidelim dedik ve ben internetten restoranın numarasını buldum, K da kendi telefonundan orayı aradı. Biz akşam size yemeğe gelmek istiyoruz, bi zahmet gelip tekneyle alır mısınız dedi. Hemen geldiler, aldılar, yemeğe götürdüler bizi.

Restoran vasat, yemekler sıradan ama manzara ve ortam güzeldi. Arada bir kerata caretta geldi, onu yengeçle besledik, resimlerini çektik falan aksiyon oldu.

Sonra kalkıp otele dönmek istedik, o esnada bizi götürecek olan teknede başka adamlar vardı, biz bekleyip sonra da gidebiliriz dedik, ama hayır onlar bizi rica minnet aynı tekneye bindirdiler. Ve otelimizin ters istikametine doğru gitmeye başladık. Teknenin geri kalanı erkek ve göl zifiri karanlık olunca, biz bile -ki deli cesareti vardır normalde bizde- korktuk.

Sorduğumuzda, önce diğer misafirleri, aksi istikametteki otellerine bırakacağımızı, sonra bizi bırakacaklarını söylediler. Biz de o esnada kaya mezarlarını görürmüşüz. Çok lazımdı kaya mezarlarının gece görünüşü diye söylenerek ve keyfimizi bozmamaya çalışarak oturduk.

Neyse, biraz gecikmeyle de olsa otelimize bırakıldık ve bir şeyler içmek için çarşının içine doğru yürüdük. Bir yarım saat sonra , restoranı aramış olduğumuz K'nın telefonuna bir mesaj geldi şu şekilde;

"Kusura bakmayın, ben ... nin sahibi ...... Sizi bu gece ..... club'ta ağırlamak isteriz. Uygunsanız buyrun" gibi bir şey yazılıydı. Her normal dişi vatandaş gibi bu mesajı yok saydık, oturmaya devam ettik. Bir süre sonra kalkıp otele döndüğümüzde , mesajı atan .... Beyi otelin kapısında beklerken bulduk. Hadi gelin sizi ..... club'a götüreyim diye ısrar etmek için. Yok kardeşim saol istemiyoruz, gelmeyeceğiz dedik uygun bir dille, o da gitti.

Bu ve bunun gibi bir çok davranış yüzünden bayağı eğlence çıktı bize tatilde. Aslında iyi oldu, özellikle benim, kafamı dağıtmaya ve eski neşeli halime dönmeye çok ihtiyaç duyduğum bir dönemdi, yöre esnafı bilmeden bu konuda yardımcı olmuş oldu.

Aslında sanırım onların suçu yok, suç hep Türkiye'nin çeşitli yerlerine tatile gelenve Türk erkeklerine bayılan yabancı turistlerde, kötü alıştırmışlar yerli halkı, her hatun yağız delikanlı sever sanıyorlar. Yine de tekliflerini kabul edip o club'a gitseydik neler olurdu diye merak etmeden duramıyor insan :) Velhasıl tatilde katil olmadan ve hatta bir sürü komik anıyla mutlu mesut döndük ya, gerisi boş. Ama şurası kesin ki; daha da gelmem Dalyan'a !

Hastalığımı buldum ve tedavisini de!

2011-09-27T12:47:00.000+03:00

Defne adlı mucizevi yazar ve 'yogasyolog' son yazı dizisinde 'bağımdaşlığı' inceliyor. İngilizcesi co-dependency ve kısaca hastalıklı sevgi ve aşırı derecede pasif veya ilgili davranarak ilişkilerimizi ve hayat kalitemizi mahfetmek anlamına geliyor (bence tabii).

Tüm yazı dizisini okumanızı öneririm, Defne'den daha önce defalarca bahsetmişimdir, ama ne kadar bahsetsem az!

Yazının benim için özellikle can alıcı olan şu kısmını buraya da aktarmak isterim;

"...Bağımdaşlıktan bağımsızlaşmanın nasıl olacağını sormuştunuz.

İşe cevabı:

Haddini bilerek ve bildirerek.

***

Haddini bilmek ve bildirmek derken sınır çizmekten söz ediyorum. Hat, hudut, sınır. İngilizcedeki boundary. Kişisel hudutları belirlemek. Çüş artık, gel de tepeme çık istersen, diyebilmek. Haddini bildirmek işte.

Haddini bilmeyene haddini bildirmek için ancak önce kendi haddimizi bilmemiz gerekiyor.

Yani kendi sınırlarımızı çizmemiz.

Kendi haddimizi bilmemiz:

Hayır demek istediğimiz durumlara evet cevabını vermememiz demek oluyor.

Bizi kıran, saygısızlık eden davranışlara bir dur dememiz,

Karşımızdaki duymaya hazır olsun olmasın kendimizi nasıl hissettiğimizi ifade edebilmemiz,

Eşlere eşit hak ve özgürlüklerin tanınmadığı ilişkileri bitirebilmemiz,

Bize borcu olan insanlara borçlarını hatırlatabilmemiz,

Bizi delirten bir insanı terk edebilmemiz,

Haksızlığa göz yummak yerine mahkemeye gidebilmemiz,

Etrafımızdakiler karşı çıksa bile yeni başlamak istediğimiz bir şeye başlayabilmememiz,

Demek oluyor.

***

Kişisel hudutlarımızı çizebilsek de bunu karşımızdaki insana kabul ettirmemiz kolay olmayabilir. Bağımdaşlık dozumuza bağlı olarak bu süreç acının çeşitli tonlarına bürünebilir..."

Bundan sonra sınırlarım çok net, bugüne kadar beni paspas olarak kullanmasına izin verdiğim herkese kocaman bir elveda, size ihtiyacım kalmadı artık, çekilebilirsiniz...

Oh be!

2011-09-23T14:29:00.000+03:00

Son günlerdeki ağlak postlardan çok sıkıldım! Aslında dönüp hepsini silmeyi düşündüm ama sonra vazgeçtim. Ne de olsa o an öyle hissetmişim ki onları yazmışım. O da bendim, bu da benim.

Şimdi dönüp okuduğumda sanki hissetmeden yazmışım gibi geliyor o yazıları, ama eminim hissetmişimdir.

Dün gece yine garip bir rüyayla ve huzursuz uyudum. Buna rağmen kalkıp duşa girdikten sonra kendimi iyi hissediyordum. Gün ışığında, hiç bir düşünce veye endişe, gece göründüğü gibi korkutucu görünmüyor insanın gözüne. Ne mutlu ki öyle!

Sonra işe gelirken, bir an bir şey oldu. Metrobüste oturmuş, kitabımı okuyordum. Bu sabah başladığım kitabın nefis olacağını anlamıştım ve zevkle okuyordum, kulağımda gayet hoş eşlik eden bir müzik vardı. (Radyo Voyage son günlerdeki favorim her an kulağımda). Bir an başımı kaldırdım ve bir güneş ışınıyla göz göze geldim. Tam benim üzerime düşmüştü. Yeter artık güneş doğsun içine der gibiydi. Etrafıma bakındım, kimse fark etmemişti, iyice emin oldum güneşin o ışını benim için gönderdiğine.

Ne kadar büyük bir mutluluk doldu içime anlatamam. Her hücremle yaşadığımı hissettim ve yaşadığım için şükrettim. İçinden geçtiğim her şey için şükrettim. Değip geçtiğim herkese teşekkür ettim. Ve artık yanımda olmayanları sevgiyle uğurladım. Nasıl büyük bir yük kalktı üzerimden anlatamam. Eminim o uğurladığım insanlar da hissetmiş ve yürekleri hafiflemiştir bir anda sebepsiz.

Çok yakın birini kaybettikten sonra çok ağlamanın, ölen kişinin ruhunun geçişine izin vermediği söylenir. Bu da onun gibi bir şeydi sanırım. Böyle bir salıverme tüm ruhlar için gerekliydi.

Şimdi mutlu, hafif ve özgürüm. Hayatı tüm getirdiği nefis anlarla kucaklamaya hiç olmadığı kadar hazırım.

Güneş ışınlarının azaldığı ve iyice kıymete bindiği şu günlerde, içimin bir ışınla böylesine açılması bir lütuf olsa gerek. Şükrediyorum!

Bilmeye hakkın var

2011-09-22T17:36:00.000+03:00

Seni ne kadar özlüyorum , bilmeye hakkın var. Senin belki henüz görmediğin fotograflarına bile bakıyorum, bilmeye hakkın var.

Bugüne kadar, kararına saygıdan neredeyse hiç iletişim kurmadım seninle, hiç bir problemi yansıtmadım (senin problemin değildi zaten).

Ama dürüst olmalıyım, çok merak ediyorum nefes alış verişlerin aynı mı, sinirlendiğinde yine ellerini hırsla saçlarından geçiriyor musun, bir şey düşünürken başını sağa sola sallıyor musun, yine öyle tatlı görünüyor musun...

Neredeyse bir ay geçti beklenmedik karşılaşmamız üzerinden, ve ben artık mesajı almış olmalıyım, ama aklım alsa da, henüz kalbim almıyor sanırım, veya ruhuma işlemiyor anladıklarım.

Ne zaman tamemen bitecek bu sevda merak ediyorum, mesela bir sabah birden bire mi olacak ? Uyanır uyanmaz telefonuma bakmayacağım ve mesela öğlene kadar hiç aklıma gelmeyeceksin de mi anlayacağım ?

Yoksa yeni bir aşk mı gelip süpürecek kalan kırıntıları ?

Gelişini planlamamamıştım, gidişin nasıl olacak kalbimden çok merak ediyorum...

Şu an ise hala, herhangi bir yolculuk belirtisi göremiyorum...

Acele aşka şeytan karışır

2011-09-21T15:33:00.001+03:00

"İntihar değildi benimkisi...

'Şeytana uydu' diyerek kendini temize çıkardığın

Bizzat senin planladığın bir cinayetti...

Ölümüm ellerinden oldu işte, kusursuzdu!"

21 Eylül Çarşamba 11:24

2011-09-21T11:48:00.000+03:00

"Rüyanda görüyorsan onu özlemişsindir. Rüyanda görmek için yatıyorsan, sevmişsin demektir..."

Ben seni sevmedim, sana aşık oldum. Aşkın sevgiye dönüşmesi için fırsat verilmedi. Hatta kötü hislere dönüştüğü oldu zaman zaman. Son bir kaç gündür her gece seni rüyamda görüyorum oysa. Tam da seni anlamaya ve hak vermeye çalışıyorken... Bilincimde senin düşünceni bastırıp bilinçaltına mı hapsettim ve bu rüyalarımda mı ortaya çıkıyor bilmiyorum. Ama çok çelişkili hislerle doluyum ; bir an beni ne kadar üzdüğünü düşünüp kocaman bir hırs balonuna dönüşüyorum. Bir an seni ne kadar özlediğimi söylemeyi düşünüyorum, hatta gelip kapını çalmayı (asla yapmayacağım merak etme!), sonra hemen vaz geçiyorum.

Ne zaman bitecek bu gel-gitler, ne zaman ölecek içimdeki sen ? Hani beslenmeyen her şey kısa sürede ölürdü ? Farkında olmadan besliyor muyum ben aşkı yoksa ?

Hiç bir cevabı olmayan binlerce soru ile, kafamın şekli bir soru işaretine dönüşmeden önce uzaklaşsam iyi olacak...

Son

2011-09-16T22:24:00.003+03:00

Geriye donup baktiginda sadece iki sey yasadigini hissettirir insana, sahip oldugun cocuklar ve basindan gecen asklar. Ben henuz sadece askla yetinmek durumundayim zira senden kalan icimdeki son parcayi da oldurmeye karar verdim bugun. Her sey icin sana tesekkur ediyor her sey icin de ozur diliyorum. En cok ta eksik kalan dokunuslar ve elimde olmadan yitirdigim bakislar icin. Demek ki bir ruh bu askin vasitasiyla can bulmayi secmekle hata etmis...

Anne olmak

2011-09-13T20:01:00.000+03:00

Konu , özellikle benim için bugünlerde sonsuz önemde. Zira bu hayattan, bu dünyadan aldığımız ne varsa yerine koymalıyız, en güzeli de , doğmak için bizi seçen bir ruhun can bulmasına vesile olarak. Ona yaşayabileceği en güzel hayatı verebilme umudumuz varsa tabii...

Sevgili Stella'nın kelimeleriyle aşağıdaki yazıyı her gün bir kaç kez okuyorum, paylaşayım istedim...

…

"Meryem ana bir oğlan doğurdu

Âdemoğullarından bir oğlan

Meryem ana bundan ötürü güzel bütün suretlerinde…

N.Hikmet

Bir çocuktan yoksun olmak kimi zaman hayatın anlamsızca geçip gideceği endişesini yavaş yavaş sızdırır insanın içine. Bu endişe kalbiniz vucüdünuza kan pompaladıkça beraberinde belki hiç dillenmeyecek sorularla beraber tüm hücrelerinize kadar yayılır. Ya hiç çocuğum olmazsa…Ya hiç kimseye bakmadığı ve bakamayacağı gibi bana bakan biri olmazsa yanımda ömrüm boyunca. …Hiç kimsenin hiç bir zaman benim varlığıma ihtiyacı olmazsa hiç!..Ve ben bir gün öldüğümde hiç kimse benim üzüldüğüme, öfkelendiğime, sevinçten zıpladığıma, ağladığıma, şaşırdığıma, aşık olduğuma, çıldırdığıma, özlediğime, bunaldığıma, mutlu olduğuma, acı çektiğime, karşı koyduğuma, zorlandığıma, pes ettiğime ve direndiğime tanıklık etmemiş olursa… Yıkılması mümkün olmayan bir bağla bağlanamayıp bir başkasına ve bitmesi mümkün olmayan bir aşkla ruhumu doyuramadan ölürsem… Hiç kimse tanık olmazsa benim yaşadığıma… Yaşadığım hayatın hiçbir anlamı olmazsa…Hiçlik; belki de asıl mesele bu.

Hayatın anlamının ne olduğunu ne biliyorum ne de bunu bulmanın derdindeyim. Fakat hayata anlam yüklemeye çalışmanın tüm insanlığın ortak gayesi olduğunu görmek zor değil elbette. Hayatın sürekliliğinin ölümle kesintiye uğrayacağını bilmek bu hayatın anlamını arama, ya da hayata bir anlam yükleme telaşını insanoğlunun başına saran belki de. Ölümle gelen hiçliğe ancak geride bırakılanlarla meydan okunabileceğini de keşfeden yine insanoğlu. Geride bırakılan ve yaşanmışlığın ispatı olan kimi zaman bir tapınak, bir anıt, bir heykel, bir roman, bir senfoni olabilir. Çoğu zaman da sadece genlerimizi işin içine katarak ürettiğimiz çocuk. Sanatçıların eserlerine ‘onlar benim çocuklarım’ demelerini anlamak hiç zor değil böyle düşününce. Eserleri onların var olduğunun bir kanıtı. Ürettiklerinin, bir ürün yarattıklarının ispatı. Ah! insanın tek derdi kendini anlatmak, hatırlanmak, ve unutulmamak aslında. Dünya çapında tanınmasını sağlayacak –ve O’na ölümsüzlüğü tatdıracak- yeteneklerle donanmamışsa insan, bunun en kolay yolu kendi dünyasını yaratmak. İnsanın asıl derdi kendi genlerini taşıyan çocuklarla kendi dünyasını yaratmak, ve bu dünya sayesinde ölümsüz olmak ve hiçliğe karşı koymak. Benim genlerimi taşıyan bir başka insandan daha kalıcı bir iz bırakabilir miyim bu dünyada?

Var olmanın karşılığı hiçlik, yaşamın karşığılı ölüm iken bir kadın için anne olmanın karşıt durumu nedir? Evli ya da bekar, boşanmış ya da dul kalmış olabilirsiniz, birinin evladı olabilirsiniz, öksüz ve ya yetim olabilirsiniz, ya da ana babanız belli değilse bir piçsiniz. Peki çocuğunuz yoksa nesiniz? Çocuksuz olmak, bir çocuktan yoksun olmak, anne olmamış olmak ne ile tanımlanabilir?

Bir çocuktan yoksun olmak sadece varlık olarak bir canlıyı kendi bedenin içinde büyütmekten, onu beslemekten ve sana bağımlı olduğunu bilmekten yoksun olmaktan ibaret değil. Bu hem kişisel bir yoksunluk; anne olma sürecinin fiziksel ve duygusal değişimlerini tecrübe etmemiş olmaktan; hem de annelik statüsüne erişememiş olmaktan kaynaklı toplumsal bir yoksunluk. Anne olmak istediğiniz halde olmadığınız –olamadığınız- için siz kendinizi eksik hissetseniz de bununla başa çıkmanın yollarını bulmak zor değildir. Ancak zaten kadın olduğunuz için kendinizi her alanda iki defa ispat etmek durumunda olduğunuz bir toplumda yaşıyorsanız doğuramamış olduğunuz için kadınlığınız da sorgulanmaktadır. Daha az kadınsınızdır. Anneliğin kutsal kasesinden o şarabı içmediğiniz içindir ki siz bu kadar soğukkanlı olabilirsiniz, bu kadar acımasız, öfkeli, başarılı, meşgul, mesafeli, modern, özgür, boş vakit sahibi, hayatın tadını çıkaran….ama bir de anne olmadığınız için ‘gerçek’ hayatın ne olduğunu bilememe gibi bir durum var ki aslında o tadını çıkardığınız hayat da pek gerçek değil… Anneliğin ne olduğunu bilmemekle suçlanırsınız, hep birşeyleri anne olunca anlayacağınız söylenir, çocuk sahibi olmak istediğiniz için yeteri kadar çağdaş olmadığınızın ya da ne kadar da geleneksel olduğunuzun düşünüldüğünü hissedersiniz. Anne olmuş, olmak üzere yada olması sizden daha muhtemel olan kadınlar arasındayken bir türlü şifresini çözemediğiniz bir dil konuşulur yanınızda. Ah! tanıdık bir çok şey var elbette kulağınıza çalınanlar arasında ama bir çocuk doktoru, psikoloğu, gelişim ya da beslenme uzmanı yahut bir öğretmen de olsanız bir anne olmadığınıza göre söyledikleriniz –eğer cürret edebilirseniz tabi- ‘’çocuktan yoksun bir kadının bir çocuk hakkında bilebilecekleri’’ skalasına vurulmadan asla dinlenmez. İşin aslı hiçbir zaman sizin bildiğiniz gibi değildir ve buna itiraz edemezsiniz. Çünkü elbette işin aslını bilemezsiniz. Bir kez daha çocuğu olmayan ve bu yüzden eksik bir kadınsınız. Sizin genleriniz bir başka insan tarafından taşınmak üzere seçilmemiştir. Seçilmediğinize göre sizin için yaşamın sonsuz devamlılığı da söz konusu değildir.

Bir çocuktan yoksun olmak sadece anneliği tadamamış olmakla sınırlı kişisel ve duygusal bir yoksunluk değil aynı zamanda –ve ironik bir şekilde- taşınması oldukça zor sosyal bir yüktür. Ve yazının başından beri aklınızdan geçeni doğrulamak adına elbette bu yazıyı yazan çocuktan yoksun bir kadındır."

Mektup

2011-09-11T11:41:00.000+03:00

...Hala okuyorsan hala yanimdasindir. Ama eger butun bunlarin sadece tesaduf Oldugunu dusunuyorsan hemen gidebilirsi . Hayatlarimiza devam eder ve her seyi unuturuz. Hayir yalan soylemeyecegim! Ben hayatima devam edemem ve hic bir seyi unutamam!....
...Sen de fark ettin mi? Az dedigin kucucuk bir kelime. Sadece A ve Z. Sadece iki harf. Ama aralarinda koca bir alfabe var. O alfabeyle yazilmis onbinlerce kelime ve yuzbinlerce cumle var. Sana soylemek isteyip de yazamadigim sozler bile o iki harfin arasinda. Biri baslangic digeri son. Ama sanki birbirleri icin yaratilmislar. Yan yana gelip de birlikte okunmak icin. Aralarindaki her harfi teker teker asip birbirlerine kavusmus gibiler. Senin ve benim gibi...
Bu yuzden belki de az coktan fzladir. Belki de az hayat ve olum kadardir! Belki de seni az taniyorum demek seni kendimden cok biliyorum demektir. Bilmesem de ogrenmek icin her seyi yaparim demektir. Belki de az her sey demektir. Ve belki de geliP sana soyleyebilecegim tek seydir. ...
Seni az seviyorum dedi
Ben daha az dedi
Bir daha konusmadilar....

Birbirlerine son kez bakip uyudular
Olumune
Seksen yasindaydi
İkisi de
Birlikte olabilmek ici kirk yil
Birlikte olebilmek icin de bir kirk yil daha yasamislardi....

Ben ne zaman bu kadar az şeyi bu kadar çok isteyecek hale geldim ?

2011-09-09T15:46:00.000+03:00

Geçen hafta adada sürekli çalınan bir şarkı vardı, Kanto- Ezginin Günlüğü. Daha önce de duyduğum ve çok şirin gelen bir şarkıydı ama son 10 gündür sadece dört dizesi içime işliyor. Çünkü aynen öyle hissediyorum, ve düşünüyorum, her gözeneğimin ayrı ayrı bağırdığı şu dört satırı inkar mı etmeliyim;

Anlatsin da roman olsun

Hediyesi saman olsun
Yalniz beni sevdigini
Soylesin de yalan olsun

Ama aynen böyle hissediyorum, bu kadarına razıyım ve en büyük günah hissettiğini inkar etmek değil mi ?

http://fizy.com/#s/187ov0

Söyleyemediklerim, susamadıklarım...

2011-09-07T12:34:00.001+03:00

Hala seni düşünüyorum, her gün her saat. Aklıma gelmediğin bir on dakika geçerse, o zamanın sonunda durumu fark ediyor ve garipsiyorum. Bugün tam 12 gün oldu ve ben bu süre içinde, her türlü duygunun içinden geçtim. Sırayla ve gel-gitlerle.

Öyle yakıcı ve keskin arzular duydum ki, en azından sesini duyabilmek için, hayatımda irademle bu kadar çetin mücadeleye girdiğim azdır. Sonra mücadele anlamsızlaştı, neden aramıyorum ki diye düşündüm. Ama yapamadım. Neden bilmem yapamadım. O yakınlığa sahip hissetmedim kendimi, belki de hiç teklifsiz olamadık. Telefonuma, mesajıma cevap vermez veya beni üzecek bir cevap verirsen diye endişelendim.

İçtim hatırladım, ayıldım, hatırladım, güldüm hatırladım, ağladım hatırladım, uyudum rüyamda gördüm, uyandım hatırladım.

Sanırım dün gece rüyamda babam benimle konuşuyordu, ve senden bahsediyordu. Babam benimle hiç konuşmuyor oysa ki, nerde kaldı senden bahsetmek.

Saçmalıyorum biliyorum, mantıklı düşünme kabiliyetimi kaybedeli çok oluyor. Ya da bana çok uzun zaman olmuş gibi geliyor. Oysa ki bu hikayenin tamamı takvim günü ile hesaplayınca kısa geliyor herkese. Nerden bilsinler benim his zamanı ile hesap yaptığımı. His zamanına göre, geçtiğimiz 7 hafta benim ruh ömrümün yarısı ediyor.

Bir daha seni görecek miyim, sesini duyacak mıyım diye ölesiye merak ediyorum. Senden bana kalanlara bakamıyorum bile, oysa ki elin değmiş onlara, sen taşımışsın, ama bakamıyorum işte. Ağlatıyor beni.

Zamanla geçecek, iyileşeceksin, tekrar gülümseyeceksin, hatta kahkaha atacaksın diyor herkes, ben neden buna inanamıyorum öyleyse ? İyileşmek istemiyor muyum, hastalığım senken, bunu da kaybetmemek için mi direniyorum ?

Biliyorum beni yanında istemedin, biliyorum benim hissettiklerimi sen hissetmedin, ama biliyorum ki benim üzülmemi de istemezsin, o yüzden sen bunları okuma. Okuma ve üzülme.

Her şeye rağmen, hala ve her hücresi ile birini sevmek ne demek anlamamışım bu yaşa kadar. Ne hissedeceğini bilememek, kendini anlayamamak ne demek anlamamışım. Her yolu denedim, sığınacak hiç liman kalmadı ufukta. Ne olur şimdi sen yardım et bana, ve her baktığım yönde olma artık, her okuduğum cümleyi senin sesinden hissetmeyeyim.

Sesin nasıl hala bu kadar net kulaklarımda, sanki beş dakika önce duymuşum gibi ve sanki nefesin hala boynumda gibi. Ve hayatımda duyduğum en güzel, en unutulmaz ses seninki. Sadece sesin için bile aşık olabilirdim sana , oysa ki benim çok daha fazla sebebim vardı.

Bunları söyleyemiyorum evet ve ama susamıyorum da artık, bir 'sır yarası' var içimde ki en derinden kanıyor. Her doktor aynı reçeteyi yazıyor, zaman diyor, oysa ki zaman sadece içimde seni büyütüyor, sanırım birileri bana yanlış teşhis koydu veya kimse bana gerçeği söylemeye cesaret edemiyor.

Kendi sözlerim yazarken beni ağlatıyor, ve tekrar tekrar diyorum ki içimden hayat edebiyata bin basıyor.

E'ye

2011-09-02T18:25:00.000+03:00

Arzu nesnesi olarak kalmak en buyuk arzunsa eger, kendini gizleyerek, vermeyerek, mistik bir perdenin ardina saklanarak, araliksiz yalan soyleyerek bu mertebeye ulasabilir, onu koruyabilirsin. Ama hic kimse seni kelimenin gercek anlamiyla sevmeyecektir. Cet obscur objet du desir.

Yalan

2011-08-27T08:01:00.000+03:00

Sayfalarca yazı yazdım, litrelerce gözyaşı döktüm, saatlerce konuştum. Peki ne için ? Hepsi bir yalanla sonlandı. Tek bir soru var aklımda: Neden ?

Her hikaye...

2011-08-15T12:06:00.000+03:00

Her hikaye güzel başlar, çünkü içine serpilmiş çokça umut tozu vardır. Her hikaye hazin biter, çünkü yine hayaller öksüz kalmıştır. Her bitenin ardından öksüz kalan hayallere üzülür insan, ama , ama ile başlanan ve alt dudak sarkıtılarak söylenen nice cümleler kurulur... Ama şunu yapacaktık, ama birlikte hayallerimiz vardı, tam da o noktada duruyorduk, gözlerime hiç bitmeyeceğini sandığım bir aşkla bakıyordu, ama ama...

Ünlü halk ozanı Serdar Ortaç'ın özlü sözlerinden biri aklıma geliyor tam bu noktada (ben canım sıkkınken bir Serdar Ortaç cd'si koyar dinlerim, duyduğum sözler bana gülümsemenin hala mümkün olduğunu hatırlatır her seferinde) diyor ki, 'Elimle açtım kalbi, elimle çizdim aşk.' Sanırım ben tam da böyle yaptım.

Kapattım gözlerimi ve bir aşk hayal ettim, sonra onu içime yerleştirdim ve karşı tarafta da gördüm sandım. Sonsuz ve sınırsız aşkla boğdum sonra, o da her normal insan gibi kurtulmak için çırpındı.

Her ne olursa olsun, iyi ki yaşadım, iyi ki hayatıma girdi ve bu zamanda girdi ve iz bıraktı.

Her şey için teşekkürler sevgilim; seni sıktım, başının etini yedim, mızmızdım, agresiftim, kaprisliydim ama sen yine de benim bunu yaşamama izin verdin. Orda öylece durdun ve bana izin verdin.

Ben de şimdi burada öylece duruyorum sevgilim ve seninle yaşadığım her anı sonsuz bir mutluluk ve şükranla hatırlıyorum...

“Çünkü sadece Zaman Aşk’ın ne kadar büyük olduğunu anlayabilir“

Sevdiğinin arkasından su dökmek

2011-08-11T15:20:00.000+03:00

Öyle bir vedalaştık ki, hiç hayalimdekine benzemedi. O kadar çok şey konuştuk ve o kadar hiç bir şey konuşmadık ki, ne düşüneceğimi ne hissedeceğimi bilemedim.
Bir tatili, geziyi, hayali öyle çok büyütüp olay haline getirdim ki kafamda, sanki asker uğurluyorum... Dün sokakta yürürken, asker uğurlamalarına gözlerim yaşardı, o derece...

Şimdiden sesini, kokusunu , sarılmasını , bakışını özledim, ki daha yola çıkmadı bile...

Yaşamak acayip bişey evet ve ama yaşadım demek için de illa ki aşk denilen şeyi tatmalı insan. Kaç yaşında, hangi coğrafyada ve hangi ruh ikliminde olursa olsun...

Öyle güzel ki bunu yaşamak, aşk acılarının en büyüğünü bile çekmeye değer.

Bir rüzgar esti

2011-08-06T18:58:00.002+03:00

İki haftadır sürekli buraya yazmak istiyorum ama bir türlü yapamadım. Bir yerlere bir şeyler yazıp çiziyorum , insanlara mail atıyorum, mesaj yazıyorum, anlatıyorum da, ama bir türlü yazamadım.

Artık eminim yazmak istediğime. Bu sabah özellikle eminim.

İki haftadır hayatımda biri var. Aşk ateşinin en yükseğini de acıdan sürünmenin en yoğununu da sırasıyla yaşadım. Sonra her şey daha bir duruldu, düzleşti. Ve sonucu anladım. Öyle acı bir anlayış ki içimi kanattı.

Harika bir adam, sanırım onu sonsuza kadar seveceğim ve hayran olacağım. Hayatın en göbeğinde kanıyla canıyla yaşarken, bir tarafı da sınırlarda ince savaşlar sürüyor. En yüksek perdesinde bile, ölümü cebinde taşıyor. Benim olmak istediğim her şey o. Hayatının merkezine duygularını, heyecanını ve duyarlılığını koymuş bir adam. Çok güzel gülen, çok güzel bakan, çok güzel kokan bir adam.

Bir şey söylediğinde, onu laf olsun diye söylemiyor, gerçekten hissettiği için söylüyor. Ağzını dolduran büyük kelimelerle konuşuyor, o kelimelerin bazıları benim canımı çok yakıyor, yine de benim ona edebileceğim tüm büyük kelimeler aşk ve heyecan dolu.

Bir de üzerine, son iki haftadır onu mutlu etmek hayatımın tek amacı haline geldi. Ağzından bir istek, bir beğeni çıksın da ben onu gerçekleştireyim diye ağzının içine bakıyorum. Gerçekten. Ağzının içine bakarak yaşıyorum, bir saniye fazla yanında kalırsam mutlu oluyorum.

Hayatımın en güzel ilk kahvaltısını onunla ettim, hayatımın en heyecanlı ilk yemeğini onunla yedim.

Onunla yapmak istediğim öyle çok şey var ki, hepsinin hayalini ayrı ayrı kuruyorum, hiç birini yapmayı öneremiyorum. Kadın dergilerinde erkekleri tavlamak adına yazılan ne kadar taktik varsa hepsinin tersini yapıyorum. İçimden gelenin en azından bir kısmını da yapmazsam ben ben olmaktan çıkarım diye düşünüyorum. Bin tane mesaj atmak istiyorum ama 3 tane atıyorum, 5000 kere öpmek istiyorum ama bir kere öpüyorum ve o bir kere bile bungee jumping’teki yürek hoplamasının aynısını yaşatıyor.

Yine de çok mutlu edilemeyen biri. Sanırım içten beslenen mutluluk kaynakları var, dışarıdan gelenleri umursamıyor.

Bir gün arayla doğmuşuz, bazı konularda benziyoruz ama ben onun kadar korkusuzca atamıyorum kendimi hayatın içine. Elbette korkuları vardır ama bu onun hayatı yaşayış tarzını etkilemiyor, engellemiyor. Hayatla flört ediyor, ölümle dans ediyor. Hepsinden sonsuz zevk alıyor.

Her yaptığını iyi yapıyor, her sözünün altını dolduruyor, öptü mü bütün ruhuyla öpüyor, elimi hiç bırakmadan tutuyor. Uyurken bile sıkı sıkı sarılıyor.

Birbirini uzaktan tanımakla geçen bir yıldan sonra benim onun çekiciliğine olan hayranlığım başka bir tür hayranlığa dönüştü. Onun benim hakkımdaki umursamaz, rahat ve mutlu olabileceğini düşündüğüm fikri ise, içimden küçük bir kedi yavrusu çıkması ile alt üst olmuş olmalı. Bilmiyorum. Önceden benim hakkımda ne düşünüyordun, şimdi ne düşünüyorsun diye hiç sormadım. Cevabını duymaya hazır olmadığım hiç bir soruyu soramıyorum. Kırıldığımda belli edemiyorum, üzüldüğümde küsemiyorum. Hakkında her şeyi bilmek istiyorum ama ona kendimi istediğim gibi anlatamıyorum, heyecandan saçmalıyorum, asla kuracağımı düşünmediğim manasız cümleleri arka arkaya sıralıyorum. Bin tane soru sormak istiyorum ama hiç birini soramıyorum.

Bu aralar hoşuma giden her şarkının sözlerini sanki onun ağzından dinliyorum, ya da ben ona söylüyorum. Sıla'nın bir şarkısı var, kafa nereye biz oraya diyor. O şarkı bana onu hatırlatıyor. Kafası kalbinin peşinden gidiyor ve ikisi birden benden uzağa gidiyor. Öyle korkuyorum ki hiç dönmeyecek diye.

Pazar akşamı konserde Gloria Gaynor bir şarkı söyledi, Ally Mc Beal'de de vardı sanırım. You're the answer to my dreams diye. İşte benim duygularımı tam olarak anlatan tek şarkı bu. Bir de Nil’in ‘Ben ona resmen aşığım’ şarkısı.

Kalbim buruk ama mutluyum, ikisi bir arada nasıl oluyorsa. Aşk yine de çok güzel şey. Çok güzel. ‘Yaşamak acayip bişey, çok acayip’

Hayat sen planlar yaparken başına gelen şeydir

2011-07-22T20:27:00.000+03:00

Ah neler yazacaktım buraya, heyecanı, aşkı, gülümsemeyi anlatacaktım. Kalp çarpıntılarını, mide sızılarını ve falan ve filan. Ama işte bir 'beklenen ama beklense de hazırlanılamayan' haber değiştirdi gündemi. Şimdi ne hissedeceğimi, ne düşüneceğimi, ne söyleyeceğimi ve hatta elimi kolumu nereye koyacağımı bilemez durumdayım.

Gelen her şey en hayırlısıdır diye düşünmeye çalışarak ve kabul ederek şükrediyorum.

Sex and the city'lerim

2011-07-17T21:38:00.000+03:00

Diziyi ilk keşfettiğimde, sanırım bundan 4-5 yaş küçüktüm. Bayıla bayıla izlediğimi hatırlıyorum. Hala arada öylesine bir sezondan öylesine bir bölümü koyup izlerim. Son günlerde, tekrar baştan ve bir düzenle izliyorum. Şu anda 4. sezonun sonunu gördüm.

İlk izlediğimde bana kocaman kadınlar gibi gelmişti hepsi. Dönem dönem dört hatunun hepsiyle kendimi özdeşleştirmişliğim vardır. Şu an izlerken, onların 3. sezondaki haliyle aynı yaşta olduğumu fark ettim.

Ama hala onlar koca kadın gibi geliyor bana, bense daha çocuk. Acaba hangi yaşta olursak olalım kendimizi çocuk olarak görmek diye bir sendrom var mıdır. Şu an hala Pre Menstrual Sendromu yaşarken böyle bir soru sormam normal sanırım.

Neyse, neticede ben daha sex and the city kızlarının 3. sezondaki hali kadar büyümedim, kronolojik olarak durumun ne olduğu umrumda değil.

Diziyi baştan sona tekrar seyretmeye başlayınca, kendimi ister istemez bir önceki izlememdeki halimle karşılaştırdım. O an hayatımda olanları düşündüm. Benim hayatımda "Big" rolünü kimin oynadığı hakkında bir fikrim var mesela.

Hoşuma gitmeyen bir fikir bu.

Hayatımda bir online date var, 1 haftadır, 3 gün sonra bir akşamüstü içkisi için buluşmayı düşünüyoruz. (Kahve de olabilir, zira profilinde asla içki içmem yazıyor, ki bu bile bu ilişkinin başlamadan bitmesi için sebep, sanırım adam görünce hoşuma gitmezse kendime buz gibi bir kadeh beyaz şarap söyleyerek durumdan kolayca sıyırabilirim) Yazışmalarımızda veya tek telefon konuşmamızda kendisinden hiç etkilenmediğimi üzülerek söylemeliyim. O halde neden buluşuyorum? Çünkü artık ben 3. sezonun sonundaki yaştayım ve Charlotte evlendi bile :)

Detayları yazarım , çünkü sanırım ben arada sırada güzel cümleler yazan kötü bir yazarım :)

Ekşi sözlük'te sex and the city için bir şeyler okurken şu ikisi çok hoşuma gitti, buraya alıyorum...

"televizyon karsisinda eglenceli vakit gecirmeyi tekrar mumkun kılan,25 dakikanin kesinlikle yetmedigi,her bolum sonrasi size, sıcak bi havada buz gibi bir bardak suyu icerken sanki birisi onu elinizden kapmis gibi hissettiren inanilmaz komik dizi.

(sirius black, 18.07.2001 00:05)"

"ha ny ha istanbul, yalniz degilmisiz, 30'lu yaslarda kadinlar ayni seyleri yasar, hissedermisiz dedirten sevilesi dizi...

edit: dizinin ilerleyen bölümleriyle beraber gördük ki, ha ny ha istanbul degilmis. carrie, bir oda dolusu ayakkabiya harcadigi para yüzünden ev sahibi olamamis, biz ise krizlerden kriz begenip kiramizi zar zor ödemisiz. biz sakinlesmisiz, carrie ve grubu costukça cosmus. demek bi ara yolumuz cakismis ama o kadarla kalmis. denk gelirse seyrettigim son bölümlerde kendime dair bir sey bulamadim, bulamadigima da üzülmedim. bazi seyler, düsündügümüz kadar evrensel degilmis...

(galileo, 18.07.2001 15:46 ~ 14.04.2004 16:0)"

Günlerden bir gün akşamlardan bir akşam

2011-07-14T22:03:00.000+03:00

Yarın sabahki dolunay öncesi, ne zaman geleceği belirsiz periyod öncesi, tatlı İspanyolların bizim ofisteki toplantılarını bitirdikleri günün akşamı.

Eve girer girmez bir birayı buzluğa koydum ve duşa girdim. Ilık suyla bütünleştim. Çıkar çıkmaz saçlarımı taradım ve hemen birayı alıp bardağa döktüm.

Yazın terliklere alışmış ve üç gündür giydiği topuklu ayakkabı yüzünden mutsuz olmuş ayaklarıma, en sevdiğim kremlerle masaj yaptım. Aslında içine bir kaç damla lavanta yağı katılmış susam yağı ile yapmak gerek masajı, hem de her akşam. Ayurveda workshop'unda öğrendiğim her şeyin, hem ruhuma hem de bedenime iyi geleceğini bilsem de, rutin olarak uygulayamıyorum. Arada bir sabah uyandığımda dilimi temizliyor ve ağzımı burnumu deniz tuzu katılmış suyla temizliyorum. Arada bir akşamları ayaklarıma yağlarla masaj yapıyorum.

Aralıksız şükrediyorum ama bu aralar. Hep bununla ilgili kitaplar ve yazılar çıktı karşıma, tesadüf değil biliyorum. Tesadüf zaten olan bir şey de değil. Beklemediğimiz anda karşımıza çıkanlar için bir nezaket sözü sadece. 'Ne güzel tesadüf!'

Yazın günler uzun, geceler de öyle. Yazın sıcak kavurucu, aşkın ateşi de öyle.

Yaz güzel, hayat güzel, işte öyle.

Yukarıda son tatilden bir kare. Mutluluğun resmi, duş sonrası yeni masaj yapılmış ayakları uzatmak kadar basit işte. Uğraşma Abidin, daha güzel çizilebilmiş resmi yok.

Aşağıda denizden bir kare, yazılabilecek tüm kelimelerden daha güzel anlatıyor keyfi.

Sokak müzisyenleri ve insanın içini ısıtan anlar

2011-06-15T21:59:00.000+03:00

Bugün ofisten çıkınca, deniz havasına aşık biri olarak, kısa yol olan metrobüsü değil de vapuru tercih etme niyetiyle yürümeye başladım. Sonra aklıma metrobüs durağına yakın bir yerde nefis papaz eriği satan adam geldi ve biraz almak için oraya yöneldim. Sonra da eriği almışken tekrar dönüp vapur yoluna gitmek yerine metrobüse bineyim dedim. Metrobüsten indikten sonra ise, asıl isteğim olan sahilden gitmek yerine tren istasyonuna yürümeye başladım. Bu kadar detaylı anlatmamın sebebi şu, bir mucize ile karşılaşacağınız varsa, ayaklarınız sizi o yola doğru götürüyor.

Trene giden alt geçitte dünya tatlısı iki genç çocuk müzik yapıyordu, kulaklıklarım yüzünden ne çaldıklarını bile duymamama rağmen enerjileri o kadar güzel geldi ki, önlerinden geçip gittikten sonra çantamda para aramaya başladım. O kalabalıkta para aramak için durup ta, arkamdan gelenlerin üstüme çıkmasına sebep olmamak için bir yirmi otuz adım ilerledim. Parayı bulunca da geri dönüp onlara verdim. Yan flüt çalan ve ancak yüzüne bakınca dünyadaki en güzel ve en güzel bakan gözlere sahip olduğunu gördüğüm çocuk bir şeyler söylüyordu bana. Kulaklıklarımı çıkarıp efendim dedim. O da, gidip geri döndünüz zahmet oldu size dedi. Bütün vücudum sarsıldı resmen. Nasıl tatlı, nasıl kibardı. Sonra da ben rica ederim, iyi akşamlar gibi bir şeyler geveleyip uzaklaşırken 'ben seni sevduğumi da dünyalara bildirdum' çalmaya başladılar.

Yolda zaten hoşuma giden bir şeyler okuyordum, bu olay iyice keyfimi yerine getirdi. Marketten alışveriş yapıp eve döndüm ve üstümü değiştirmek için odama girdim. Başucumda 'evrenden torpilim var' isimli kitap duruyordu. Üzerine de bir not kağıdı iliştirilmiş 'Tabii torpillisin çünkü odanı toplayan mükemmel bir annen var' yazan. Espri anlayışı genetik diye düşünürken gülümsemem daha da artmıştı. Hayat sen ne güzel şeysin öyle!

Enteresan haller

2011-06-07T17:35:00.000+03:00

Ne zaman bir yere gitsem, birileriyle dışarı çıksam , sonradan pişman olacak bin tane konu başlığı buluyorum. Özellikle de bir aşamada işin içine alkol girdiyse. Kendime gıcık olduğum noktaları alt alta sıralarsam hepsinin özünde temel bir problem buluyorum. Kıtlık/yokluk bilinci. İlerlemiş benmerkezcilik. Hayatı kaçırıyor olma duygusu. Ve buna benzer şeyler.

[Yukarıdaki paragrafı dün yazdım, bugün ise devam ediyorum. Böyle de bir maymun iştahlılık söz konusu. Bir an yazmak için ölürken, sonraki an canımın yazmak istemediğini fark ederek bırakıyorum. Neyse devam.]

Cuma akşamı ve pazar günü ile akşamı için , pazartesi sabahı hissettiklerimi ilk paragraf özetlemiş zaten. Bu konuya daha fazla devam etmenin anlamı yok. Bir şeyler söylüyor/yapıyor ve pişman oluyorum sonrasında. Halbuki o an öyle hissetmiş veya yapılacak en doğru şeyin o olduğunu düşünmüş olmalıyım ki yapmışım. Sonrasında, şartların değiştiği zamanda, ve dün hangi kontekstte olduğunu hatırlayamayacakken pişman olup kendini hırpalamak niye ? Ben söyleyeyim niye. Korkudan. Beni beğenmeyecekler, sevmeyecekler korkusundan. Dün umrumda değildi ise, bugün neden umrumda ? Bilmiyorum. Tıpkı hayat insan eli ile yapılan bir şey mi, yazgı eli ile çizilen bir şey mi bilemediğim gibi.

Velhasıl kelam, kendime zaman zaman gıcık oluyorum. Ama şanslıyım sanırım, zira bana her zaman gıcık olanlara göre iyi durumdayım, ki sayıları hakkında bir fikir yürütemiyorum bu insanların.

Yazılmasa da olur bir post oldu yine. Ama yazdım, şu anda da canım yayınlamak istiyor. Öyleyse go ahead!

Para ve mutluluk ilişkisi

2011-05-26T15:43:00.000+03:00

Kaç zamandır bu konu üzerinde düşünüyorum. En son dün sabah yürürken düşündüm, kazandığım paradan neden memnun olmadığımı. Neden daha fazlasını hak ettiğimi düşündüğümü. Sanırım en temel sebebi, mevcut sorumluluklarımı karşılamaya ve aynı zamanda da özel zevklerimi finanse etmeye şu anda kazandığım paranın yetmiyor oluşu. Sürekli bir sıkıntı çekiyorum, bir tutar hesaplıyorum ve diyorum ki, ' şu kadar daha para geçse elime, çok rahatlayacağım'. Bunu zaman zaman insanlarla paylaşıyorum, genelde aldığım 2 temel yorum var: 1, ne kadar fazla da kazansan, harcamaların da o oranda artacağı için bu senin rahatlamanı sağlamayacak, 2. kazandığın para senin mutlu olmanı sağlayamaz, sadece biraz sıkıntını, stresini azaltabilir, ama daha çok kazanmanın getireceği ekstra stres oluşursa, bu getiri de anlamsızlaşır.

Bir de neden daha fazla hak ettiğim konusuna gelirsek; yaklaşık 4 yıl önce şu an çalıştığım şirketime girerken, bir önceki şirkette kazandığım paranın biraz daha üstüne çalışmaya başladım. Ve bu 4 yılda, kriz, şirkette kriz gibi sebeplerle bu maaş sadece % 6 oranında arttı. Bundan sonra da çok artacağı konusunda pek ümit verilmedi. Biliyorum ki, aldığım maaş iş hayatıma başladığım yıldan bugüne edindiğim tecrübe, eğitimim, niteliklerim vs doğrultusunda az bir para. Ama malesef bu konuda oluşmuş belli limitler olmadığından az kazandığımı kimseye net olarak ispat etme şansım yok. Ayrıca krizden sonra maaşı düşürülen ve bir daha artırılmayan bir kaç arkadaşım da var. Yani en kötü durumda olan ben değilim, şükür.

Aslında ben bu yazıyı yazamaya dün başlamıştım, ancak bu sabah çok yakınımızda bir otobüs durağında bomba patladı. Oradan tesadüfen geçen genç bir kadın bir bacağını kaybetti. Şimdi biz ona tazminat olarak 850 milyon dolar versek mutlu olur mu ? Hiç sanmam.

Tabi ki, en kötü koşullarda bile neşesini kaybetmemeyi başaran 'olmuş' insanlar var ama, çoğunluk bu tanıma uymaz.
Diyeceğim o ki, önemli olan ne kadar kazandığımız değil (sanırım) onu ne kadar huzurla kazandığımız-yani sevgiyle ve güven içinde çalışarak- ve onu ne kadar ağız tadıyla ve bereketle harcayabildiğimiz.

Ah şarap sen üzümün gizemine sahipsin

2011-05-09T15:43:00.000+03:00

Ah şarap sen nelere kadirsin olmalıydı doğru başlık. Ben bile nelere kadir olduğu konusunda net bir bilgiye sahip değilim. Ama hoşlandığım (!) çocuk profilinde şarap ile ilgili bir şeyler paylaştığından beri, kendisiyle daha bir ilgiliyim :) O da nasıl bir deyimse, 'hoşlandığım çocuk' çok 80ler geliyor kulağa :)

Hafta başı olması sebebiyle mi, yoksa derinlerden başka bir keşfin pörtlemesi sebebiyle mi bilmem, bugün pek nane mollayım. O yüzden kendimi hoş bir öğle yemeği ve bir kadeh şarap ile neşelendirmeye çalıştım. Sonuç: fazla neşelenmişim :) Şimdi akşama kadar ofiste düzgün oturmayı nasıl becereceğim konusunda endişeliyim :)

Kısmet...

Son gece

2011-05-07T00:31:00.000+03:00

Nasıl güzel, nasıl sade, iddiasız ve etkileyici bir filmdi. Veya ben çok etkilendim. Kendimi odaktaki dörtlüden birine çok yakın hissettim, içim acıyarak.

Sürekli aklımıza gelen, tekrar tekrar düşündüğümüz insanların anlamını çözümlemeye çalıştım. Mesela eski sevgilim. Onunla çıktığımız uzun araba yolculuklarında, benzincide durup alınan biraların tadını neden hala başka bir yerde bulamadığımı düşündüm. O ilişkide o kadar çok bırakıp gitmiş olmayı dilediğim an var ki oysa. İyi şeyler her zaman baskın anılar oluyor sanırım. Ne iyi ki oluyor. Başka türlü affedemezdim kendimi ve her şeyi. Başka türlü onaylayamazdım yaptığım ve yaşadığım her şeyi. Yaptığım ve yaşadığım her şey için kendimi.

İnsan ilişkileri dünyanın en büyük gizemi. Bir şeyler paylaştığımızı sandığımız insanı hiç tanımıyoruz oysa ki. Aklından neler geçtiğini okumanın yolu var mı ? Yok. Öyleyse birebir içinde yaşadığımız ilişkinin karşı taraf açısından nasıl bir anlam ifade ettiğini asla bilemeyiz. Öyleyse tamamen sanal dünyalarda yaşıyoruz. Olduğunu SANdığımız şeyin olan olduğunun garantisini kimse vermez çünkü. Kimse veremez.

Mavi kurdele

2011-05-06T12:33:00.000+03:00

Dün gece hıdırellez'in geleneğine ilk defa bu kadar uygun davrandım. Bunda enerji hocamın da çok etkisi var. Tüm dileklerimi biri pembe büyük, diğeri kırmızı küçük kese içinde akşam gül ağacının dibine gömdüm, sabah ta ordan alıp denize attım.

Çok hoş bir eylemdi bence.

Sabah vapurdayken, bir öykü okudum, sanırım daha önce de bir kaç kez okumuştum ama her seferinde gözlerim dolmuş muydu hatırlamıyorum.

Öykü şu;

"New York’ta yasayan bir öğretmen, lise son sınıfındaki öğrencilerinin "diğer insanlardan farklı özelliklerini" vurgulayarak onurlandırmaya karar vermiştir. California del mar'dan helice bridges tarafından geliştirilmiş süreci kullanarak, her bir öğrencisini teker teker tahtaya kaldırdı.ilk önce öğrencilere sınıf ve kendisi için ne kadar özel olduklarını belirtti. Sonra her birine üzerinde Altın harflerle "siz çok önemlisiniz" yazılı birer mavi kurdele verdi. Daha sonra kabul görmenin toplum üzerinde ne gibi etkileri olacağını anlayabilmek amacıyla sınıfına bir proje yaptırmaya karar verdi. Her bir öğrencisine üçer tane daha kurdele verip, onlardan bu töreni gerçek dünyada devam ettirmelerini istedi. Öğrenciler, daha sonra sonuçları takip edecek, kimin kimi onurlandırdığını tespit edecek ve bir hafta boyunca sınıfa bilgi vereceklerdi.

Çocuklardan biri, gelecekteki kariyer çalışmaları için kendisine yardımcı olan yakınlarındaki bir şirketin üst düzey görevlisini onurlandırmış, adamın yakasına mavi kurdeleyi iliştirmişti. Ardından, iki tane daha kurdele vermiş ve sınıfça bu konuda bir projemiz var. Sizden onurlandırmanız için birini bulmanızı istiyoruz. Onurlandırdığınız insanlara ekstra kurdele de verin. Böylece onlarda bu projenin devam etmesi için başkalarını bulabilirler. Daha sonra, lütfen bana ne olduğu konusunda bilgi verin" diye rica etti.

O gün üst yönetici, suratsız biri olarak bilinen patronunun yanına gitmeye karar verdi. Patronun odasına girdi ve onun iş dünyasında bir deha olduğundan ötürü" onu takdir edip örnek aldığını söyledi. Bu mavi kurdele' yi yakasına takması için izin verip vermeyeceğini sordu? Şaşkına dönen patron;

"tabi ki" şeklinde cevap verdi.

Yönetici de mavi kurdele' yi, patronun tam kalbinin üstüne, ceketine iliştirdi. Ekstra kurdeleyi verirken de;

"bana bir iyilik yapar mısınız?... Siz de bu kurdeleyi onurlandırmak istediğiniz birine verir misiniz?... Bunu bana veren çocuk, okulda bir proje yaptıklarını söyledi. Bu kabul görme töreninin devam etmesi gerekiyormuş. Böylece "bunun, insanları nasıl etkilediğini belirleyeceklermiş..." dedi...

O gece patron evine geldiğinde, on dört yaşındaki oğlunun yanına oturdu.

"bugün inanılmaz bir şey oldu dedi. "ofisteydim.üst düzey yöneticilerimden biri içeri geldi, bana hayran olduğunu söyleyip, "iş dünyasında bu kadar başarılı olduğum için göğsüme bu kurdeleyi iliştirdi... Bir hayal etmeğe çalış... Benim bir dahi olduğumu düşünüyor. "siz çok önemlisiniz" yazılı bu kurdeleyi tam göğsümün üstüne taktı.bana ekstra bir kurdele verdi ve onurlandıracak başka birini bulmamı istedi. Arabayla eve gelirken, bu mavi kurdeleyle kimi onurlandırabileceğimi düşündüm ve aklıma sen geldin...

Ben "seni" onurlandırmak istiyorum. Günlerim aşırı yorucu geçiyor. Eve gelince sana pek ilgi gösteremiyorum. Bazen derslerden aldığın notları beğenmeyince veya odanı toparlamayınca sana bağırıp çağırıyorum... Oysa bu gece bir şekilde buraya oturup, sana benim için ne kadar farklı ve özel olduğunu söylemek istedim. Annen gibi sen de benim hayatımdaki en önemli insansın. Sen mükemmel bir çocuksun. "seni seviyorum" diye devam etti... Şaşkına dönen çocuk simdi ağlamaya başlamıştı. Bütün vücudu titriyordu... Başını kaldırdı, gözleri yaş içinde olarak babasına baktı ve:

"yarın intihar edecektim" baba, dedi...

"baba, ben senin...çünkü ben senin... Beni hiç sevmediğini... Beni hiç önemsemediğini düşünüyordum... Ama artık her şey çok farklı. Sen baba, şu an... Oğlunun hayatini kurtardın!..."

Ben de burdan herkese bir mavi kurdele göndermek ve 'sen değerlisin' demek istiyorum.

Keşke her saniye hem de başkalarına bunu söylemeyi ve değerini hissettirecek şekilde davranmayı hatırlayabilsek.

Gün-9 uzun sessizliğin ardından

2011-04-29T16:12:00.000+03:00

Aynen devam. -2 gibi bir sonu. aldım, ki gereksiz hızlı gibi geldi bana. Hafta sonu egzersiz programımı netleştirmek ve yoluna koymak dileğindeyim. Havalar hazır güzelleşirken (umudum bu) açık hava ağırlıklı bir program yapacağım kendime.

Şairin Romanı'nı aldım bugün. Hafta sonu için en keyifli programım onu okumak gibi görünüyor. Ki hiç şikayetçi değilim. Bir de güneş biraz yüzünü gösterse, gidip Caddebostan sahilinde okusam nefis olur. (Nefis en sevdiğim kelimelerden biri, hem tınısı hem çağrıştırdıkları çok mutlu ediyor beni).

Bir de düşünmeyi planlıyorum bu akşamdan başlayarak tüm hafta sonu.

Hayat alternatifleri ve mutluluk bağlantısı hakkında. Herkes sanki yaşamak için tek bir yol varmış gibi davranıyor. Klasik veya standart hayat diyebileceğimiz, oku, çalış, evlen, çocuk yap , emekli ol hayatı. Başka bir alternatifi değil kendisi için düşünmek, başkalarında gördüğünde bile gözleri kocaman açılıyor insanların % 99unun. Neden ? Bir başka yol seçmek ve ordan gitmek istemek bu kadar garip mi ?

Standart hayat yaşayan biri ile sıradışı hayat yaşayan birinin mutluluk seviyeleri ölçülebilir ve karşılaştırılabilir mi? Bu hayata hiç bir itirazım yok tabii ki. İsteyerek ve tüm diğer alternatifleri bilinçli bir şekilde eleyerek bu hayatı seçen ve yaşayanlara saygım sonsuz. Benim derdim, başka seçenek düşünülemediğinde veya tüm diğer seçenekler çok korkutucu geldiğinde, bu hayatın mecburi olarak seçilmesi ve mutsuzluğun insanın arkasında gölge şeklinde sürüklenmesi ile.

Oysa hayat amacını bulsa herkes ve o doğrultuda yaşasa ? Bu da bir seçenek olamaz mı ? Eğer insanların çoğunluğunun hayat amacı bu yukarıda çizdiğim hayatı yaşamak ise, ben boşa konuşuyorum demektir. Oysa ben herkesin içinde en az bir büyük cevher olduğuna inananlardanım.

Hayat, kendini bir kalıba oturtmak için (kalbi) sıkışarak geçirilemeyecek kadar kısa olabilir. Bu ihtimali düşündüğünüzde de, hala şu anda yapmakta olduğunuz şeyi yapmaya devam etme arzusunda iseniz, elinizi öpmek üzere yola çıkıyorum.

Gün 2- sanal günlük notları

2011-04-22T11:20:00.000+03:00

Başlığı böyle atmamın sebebi, bir de gerçek günlük tutuyor olmam. Bildiğin deftere yazıyorum eski usul. Bazen karışıyor notlar, bir cümleyi buraya mı yazmıştım, deftere mi unutuyorum. Ama yine de iki yönlü takip hem işime geliyor hem yarar sağlıyor.

Henüz günlük planımı netleştirme aşamasındayım. Haftanın hangi günü, neyi hangi saat diliminde yapacağım ve ne yiyip içeceğim henüz tam netleşmedi kafamda. Bununla ilgili okumalar yapmaya devam ediyorum.

Yine de her günümde olmasını istediklerim kesin kalemleriyle şu şekilde;

* Ayurvedik temizlik
* Meditasyon-imgeleme-niyet çalışması
* Hipnomeditasyon cd'leri dinleme
* Egzersiz
* Olumlamalar
* Nefes egzersizi
* Yazmak-okumak

Besin olarak;

Her öğünde, hayvansal ve bitkisel protein, canlı sebze ve meyveler (güneş yüzü görerek yetişmiş) ve Omega 3

Kaba hatlarıyla bu şekilde.

Bir de en önemli gündem maddelerimden biri, doğaya yakın yaşamak, günde en az bir saat güneş, çimen ve deniz havası solumak. Bu kısım planlaması konusunda beni en çok yaratıcılığıma yöneltecek kısım olacak ama umutluyum! Bahar umut getirdiği için güzel değil mi zaten ?

Bloglar yeniden-tam da gününde!

2011-04-21T15:49:00.000+03:00

Tam da bugün blogların yeniden açılmış olmasını düşünüyordum ki, açılmış! Evden zaten girip okuyabiliyor, yazabiliyordum ama, ofisten yazmak en sevdiğim aktivite.

Hem de bugün, ben yeni bir başlangıç yapmış ve bir defterde yemek günlüğü tutmaya başlamışken.

Baştan anlatayım. Burda sürekli sorduğum sorulardan en önemlisi, ben hayattan ne veya neler istiyorum idi. Bir enerji seansı sırasında (10 seans bitti, 2 seansa daha girerek kürümü tamamlayacağım), istediklerimden en netleri kafamda belirdi.

1.Sağlıklı yaşamak (ki bunun içine, sağlıklı zayıflamak , egzersizi hayatımın bir parçası haline getirmek, mümkün olduğunca doğal yaşamak, doğal beslenmek ve doğaya yakın olmak ta giriyor)

2.Bolluk bilincine sahip olmak (içimi en çok sıkıştıran duygulardan biri yetmeme/yetişememe telaşı idi. Zaman, para, sevgi, ilişki ve her konuda, üzerimde ama ya yetmezse baskısı var idi, tüm bunların tek çözümü bolluk bilincine sahip olmak- ki o da sanırım, her şeyden bol bol var, her şey yeter, her şey yetişir hissi)

3.Aşk. Geçen gün Murathan Mungan'ın son kitabıyla ilgili bir röportajda şu cümleyi okudum:"Hayat, bana bir aşk borcun var!" diyorum. Aynen böyle düşünüyorum. Hayatın bana, karşılıklı ve doyumlu, tam ve bütün bir aşk borcu var.

Daha sonra ikincil veya nispeten daha ufak niyetlerim geliyor; şimdiki an farkındalığı ile yaşamak ve şükür duygusuyla yaşamak gibi.

Bunlar netleştikten sonra, her amacım için tek tek ve ayrı ayrı çalışmam gerektiğine karar verdim.

Sağlıklı yaşamak kısmından başladım. Okuduğum bir yazıdan etkilenerek yazıda sözü geçen kitabı sipariş ettim. Orada okuduklarımdan yola çıkarak ta diğer kaynakları sipariş ettim ve okumaya başladım.

Daha önceden bilsem bile, şimdiki günümde ve bu şekilde okuduklarım bana çok iyi geldi. Farkındalık egzersizleri ile, üzerimde tutmakta ısrar ettiğim 10 kilonun ruhumda hangi amaca hizmet ettiğini bulmak için kendimi sorguladım. Bilinçaltımdaki yanlış kayıtları silip, yerine sağlıklı bir bedene sahip olmak ile ilgili yeni kayıtlar yerleştirmeye çalışma yoluna çıktım.

Bunun adımlarından biri de bir yemek günlüğü tutmak. Hangi zamanlarda ne yediğini ve bunu hangi sebeple yaptığını kaydeden bir defter. Acaba ağzımızın mı yoksa midemizin mi açlığını doyurmaya yönelik yediklerimiz ?

Ben genelde çok acıkmadan sırf saati geldi diye, canım istiyor diye veya önüme kondu diye yemek yiyen biri olduğumu fark ettim. Canımın da genellikle çok sağlıklı şeyler istemediğini bilmem söylememe gerek var mı ?

Günlüğü tutmaya bu sabah başladım ve konuyla ilgili bana yardımı dokunmasını umduğum bir hipnomeditasyon cd'sini dinlemeye de, işte o yüzden özellikle bugün bloguma yazı yazabiliyor olmak bana ilk gün hediyesi gibi oldu.

Bugünlük bu kadarı iyi bir başlangıç için yeterli olur sanırım!
Hayde !

Cumartesi / süresi doldu

2011-04-02T21:46:00.000+03:00

Cumartesi akşamından sesleniyorum. Baharın geldiği yanılgısını yaşamamızı müteakip hava yine tozuttu. Bütün gün evde oturdum, canım hiç bir şey yapmak istemedi.

Yazmak için bloga girdim ama çok kayda değer bir sözüm olmadığını fark ettim söyleyecek (ki bu nefis bir şey, çok mutluyum). Hafta sonu küçük kaçış planları yapmaya bayıldığım aklıma geldi. Onu yazayım dedim.

La vita e bella.

Rahat ruh hali

2011-03-28T20:18:00.000+03:00

Kozmik güçlerden yardım alıyorum. 1 ay kadar oldu. Artık her şeyi daha rahat atlatıyorum. Çok takmıyorum yani. Bu durumun istisnaları var tabii. Cuma öğleden sonra ve dün bütün gün bir türlü ruh halimi düzeltemedim. Ama bugün iyiydim.

Şimdi bir nakit problemim var. Bugün o kadar uğraşıp kredi başvuru evraklarını topladığım bankadan red cevabı geldi. Ben de kızdım. Borç isteyebileceğim bir arkadaşım olmadığı için. Ama sonra saniyesinde düzeltici düşünce geldi oturdu kafama. Olmaması sağlıklı bir şey. Demek ki ben arkadaşlıklarımı çıkar üzerine kurmamışım. Şu insan zengin , bu insan yardımsever , bir gün borç istersem bana verir diye kimseyle arkadaş olmamışım.

Sonra birisi benim için kredi alsın diye düşündüm, ben nasıl olsa her ay öderim. Ödeyeceğimi biliyorum. Etrafımdaki herkes te biliyordur diye düşünüyorum. Güvenilirim ve benim yüzümden kimsenin zor durumda kalmasına izin vermem.

Sonra tekrar düşündüm, ben kim için kendi adıma kredi alırdım ? Cevabını bulamadım.

Yani baş etmem gereken problemler var ama sağlıklı düşünme biçimine daha yakınım artık, kendimde gözlemleyebildiğim kadarıyla. Kozmik güçlere teşekkür borçluyum

Kullanılıyor olma hissiyatı

2011-03-12T22:06:00.000+02:00

Garipliklerim sonu gelmeyen bir deniz gibi. 34 yaşıma geldim hala her yeni günde kendi kendimi şaşırtma kabiliyetine sahibim. Bugün canımı sıkan şeyler listesinin başında kullanılıyor olma hissiyatı ve sıkıntısı var. Yanlış anlaşılmasın, hayatımda birinci derecede önemli kişiler tarafından değil. Bir tanesi 17 yıl sonra 1 kez gördüğüm biri, diğeri hiç görmediğim ama sadece yazıştığım biri, bir üçüncüsü de hayatımda 5-6 kez gördüğüm biri tarafından. Bahsi geçen üç kişi de hatun kişi. Kimisi bir diğeriyle benim aracılığımla bağlantı kurdu, ben kendimi geri plana itilmiş ve değersizleştirilmiş hissettim. Birisi sürekli kendini anlattı bana günler günlerce beni hiç sormadı, kendimle ilgili 2 kelime ettiğimde 3.sünü ağzıma tıkadı.

Şimdi ben bu insanlara kızmıyorum, hem de hiç. İnsan dediğin şey özgür iradeden ibaret. Herkes çıkarına hayrı dokunanı yapar. Ben kendime kızıyorum, neden bunlara izin veriyorum diye. Canımı sıkan şeylerin tamamı benim izin vermemden oldu. Ya da karşımdakiler çok başarılıydı da beni kendi istedikleri doğrultuda manipüle ettiler. Hala hiç biriyle aram da bozuk diil, canım cicim şeklinde hitaptalar.

Bu insanlara trip atasım da yok, bir şey yapasım da. Kendileri hissedip te, benden uzak dursalar ne güzel olur. Umut dünyası işte, herkes sihirli değnek hayalinde.

Canım yazmak istemiyor

2011-03-06T21:57:00.000+02:00

Blogspot yazağı bir yandan (çünkü ofisten artık bloguma erişemiyorum ve ben en çok ofiste yazar ve okurdum blogları) hiç istemediğim kişilerin blogumu okuduğu bilgisi diğer yandan, beni yazmaktan soğuttu. Yanlış anlaşılmaya alerjim var! Herkes beni tam ve doğru ve tam da hissettiğim gibi anlasın istiyorum. Ne imkansız bir hayal değil mi, şeffaf olmayı dilemekle aynı!

Şimdi artık çok arada sırada uğradığım bir adres burası ve kendini özgürce ifade mecrası olmaktan çoktan çıktı (bravo yasakçı zihniyet, şimdilik siz kazandınız!) . Yazmaya devam edenleri büyük zevkle okuyorum, o yüzden bari siz bırakmayın ne olur!

Sevgi ile bu ülkede yaşamaya devam etmenin yolu kaldı mı ki ? Halbuki o kadar anlatmak istediğim kozmik terapi seanslarım vardı ??

Olanın olduğu anda ve olduğu şekilde en hayırlısı olduğunu düşünüyor ve sevgiyle kabul ediyorum !!!

Bloguma Dokunma!

2011-03-02T22:01:00.002+02:00

BILDIRI

BildiriBir ülkenin internet deneyimi ve tarihinin sansürlerle anılması çok trajikomik bir durumdur. İnternetin özü olan birey haklarının ve bireysel özgürlüklerin kısıtlanması, sosyal medya dünyasının özüne tamamen aykırıdır.

Bizler; Türkiye’nin dört bir yanından profesyonel veya amatör olarak blog tutanlar, internette günlük yaşantılarını ve birikimlerini ve deneyimlerini diğer insanlarla paylaşma hevesiyle tutuşan herkes, gelişmeleri endişe içinde izlemekteyiz.

5846’nci no’lu kanunun esnekliğinden mütevellit, 1 Mart 2011 günü, Google’a ait olan ücretsiz blog servisi Blogspot, Digiturk grubunun açmış olduğu dava sebebiyle erişime kapatılmıştır. Süper Toto Süper Lig’in yayın haklarının sahibi olan Digiturk bu davada, korsan olarak LigTV yayını yapan kişilere karşı kendi haklarını savunmak amacıyla hukuki süreç başlatmıştır. Ancak ilgili kanun gereği yasaklamaların, sitelerin adresleri ve alt-domainleri üzerinden değil; IP adresleri üzerinden yapılması sebebiyle Blogspot’a ait birçok ilişkili IP aralığı erişime kapatılmıştır. Böylelikle de binlerce blogger’ın kişisel sitesi sansür kurbanı olmuştur. Bazı bloglara bazı anlarda girilmesinin sebebi ise aynı IP üzerinde birçok blogun yer alması ve aslında her IP’nin yasaklanmamış olmasıdır.

İlgili kanunun esnekliğini ve nelere yol açtığını geçmişte birçok kez görmüşken, devlet sansüründen dolayı binlerce site yasaklanıyorken, Digiturk ve Google’dan daha duyarlı davranmalarını beklemek tüm blogger’ların hakkıdır. YouTube’daki korsan maç yayınlarını kaldırmak için yapılan özel yetki anlaşmasının bir benzerinin de Blogspot için yapılması ihtimal dışı değildir. Bugüne dek Digiturk ve Google bu konuda masaya niçin oturmamışlardır? Google kendi kullanıcılarının hakkını neden savunmamaktadır? Digiturk böyle bir topyekün sansürün yaşanacağını bile bile neden hâlâ, tek amaçları düşüncelerini diğer insanlarla paylaşmak olan bloggerları mağdur etmektedir? Öte yandan, Türkiye Cumhuriyeti’nin yasa koyucuları, vatandaşlarının ifade özgürlüğü hakkının gasp edilmesine neden hâlâ göz yummaktadır?

Kaldı ki bu korsan yayınları yapan kişiler, teknik bilgileri yüksek olduğundan bu yasaktan etkilenmemektedir. Tam tersine bu sansür, tek amacı blog tutmak olan internet kullanıcılarını etkilemektedir.

Digiturk, Google ve Türkiye Cumhuriyeti devletini artık bu sansür ayıbına karşı duyarlı olmaya, tüm sansür karşıtı internet kullanıcılarını bu harekete katılmaya ve tüm basın mensuplarını ifade özgürlüğüne destek vermeye davet ediyoruz.

Tüm Blogger’lar adına,

Bloguma Dokunma

http://facebook.com/blogumadokunma

http://blogumadokunma.tumblr.com

blogumadokunmailetisim@gmail.com

Yazık

2011-03-01T16:27:00.002+02:00

Yazabiliyor muyum diye deniyorum!

Kimsenin ağlamadığına ağlamak

2011-02-24T21:57:00.002+02:00

Issız adam'ı seyrediyorum bilmem kaçıncı kez. Geçen gün 'Aşk tesadüfleri sever'i seyrettiğimde de aynısı olmuştu. Esas kızın en yakın kız arkadaşı ile ilişkisine çok ağlamıştım. Sırf bu yakın arkadaşlar yüzünden, kendimi esas kızlarla özdeşleştiremiyorum. Tutkulu birer aşk yaşıyor olmaları değil yani özdeşleştiremememe sebep. Ha ha, ironi sanatında başarılıyım. Bir de kendime acımada. Çok sefil bir post oluyor bu. Kendime hatırlatma yapayım da yarın sileyim.

Yeterli sayıda arkadaşım var aslında. Ama yok işte böyle her anımı paylaşan, benim yerime düşünen, iç sesimi seslendiren biri. Şimdi bu cümleyi yazınca fark ettim ki, hastalıklı bir arayış bu benimki. Hayalimdeki sevgili tanımım gibi, varoluş sorumluluğumu üzerine yıkmaya çalıştığım biri. Neyse ne. Ama yok işte. Bir tane vardı aslında. Ama onu da tek kelimeyle tanımlamak istediğimde 'güvenilmez' derdim, yine dee her zor zamanımda yanımda olmuştur. (Mesela Temmuzda 'evi terk ettiğimde' onda kalmıştım bir kaç gün). Kendince. Tezat gibi görünüyor biliyorum ama, öyle işte. Tutarlı görünmesi gibi bir kaygım yok zaten.

Herkes böyle midir ? Filmin sonunu biliyorum ya, onların mutlu zamanlarında bile ben ağlıyorum. Onlar da acaba içten ağlıyorlar mıdır yoksa güzel zamanların tadını çıkarıyorlar mıdır diye düşünerek.

Ayaklarımı sürekli gerip parmaklarımı oynatma ihtiyacı hissediyorum akşamları evde kanepede otururken, bazen dolmuşta metrobüste de yaptığımı fark ediyorum. Biraz rahatlamaya ihtiyacım var. Bir de kendimi sevmeye, beğenmeye, güvenmeye, olduğum gibi değerli bulmaya ve kabul etmeye. O zaman hayalimdeki sevgiliden ve hayalimdeki en yakın arkadaştan beklediklerimi kendimden bekleyebilir ve kendi kendimin elinden tutabilirim.

Güzel anlattım. Bu yazı silineceği için üzülüyorum.

Son durumumuz budur yani.

2011-02-24T10:45:00.000+02:00

Uzun zamandır yazmıyorum, yazacak bir şey bulamamaktan mı, kelimelerle aramın kötüleşmesinden mi bilemiyorum. Aslında arada uzun bir yazı yazdım, 12 sayfalık ve kendimi, kısaca hayatımı anlatmayı deneyen. Tek bir okuyucusu olduğu için başarılı bir çalışma mıydı bilemiyorum. Geniş kitlelerce değerlendirilme olanağı bulamadı şimdilik. Belki ileride yayınlarım.

Hayatıma bir düzen getirme peşindeyim şu sıralar. Hep bu amaca yönelik okumalar yapıyorum, edebi zevki bir süreliğine askıya almış durumdayım.

O yüzden burda okuduğum kitapları da pek paylaşmıyorum, herkesin ilgisini çekecek türden değiller.

Kısa bir ses vermenin ardından işe dönüyorum, pek yakında ve pek güzel başlangıç haberleri ile yazıya kavuşmayı diliyorum.

Öz üzerine söz/ikinci baskı

2011-02-14T16:46:00.000+02:00

Kasım 2007'de yazdığım bir yazıyı bugün tekrar okuduğumda çok hoşuma gitti, yeniden yayınlamak istedim.

"Öz üzerine söz

Bilincinde olsak ta olmasak ta aslında hepimiz aynı şeyi arıyoruz. Hayatın anlamını. Ben kimim, ne istiyorum ve onu nasıl elde ederim sorularını sormamızın sebebi bu. "Hayatın anlamı nedir ve ona ulaşıp nasıl anlamı hayatıma katabilirim" aslında bütün sorularımızın türkçe meali.

Herkesin arayışı farklı yollardan ve farklı kollardan ilerliyor belki ama, evrenin yasası gereği, tek bir cevap olmalı aslında. Dinler, savaşlar, politika, uluslar, ekonomi, ticaret, ilişkiler, insanların hayatlarında yer verdiği aklınıza gelebilecek bütün kavramları uygulama şekilleri, aynı arayışın farklı tezahürleri olarak düşünülebilir.

Özel olarak dinlerde ve mitolojide bu arayış çok belirginken, aslında bütün dinler ve inanışlar, içimizdeki 'insani insanı' ortaya çıkarmaya ve ona göre yaşamaya yönelik özünde. Bunu ilk söyleyen ben değilim, Joseph Campbell adında bir antropolog. Uzun araştırmalardan sonra mitler ve Tanrı üzerine vardığı bu sonuç, hepimize çok doğal geliyor belki ama dünyanın ve doğanın düzeninin bozulması, dinlerin ve mitlerin ayrı amaçları olduğu varsayımı üzerine kurulu değil mi?

Düşünelim biraz, neden şu anda biz terör isimli bir soruna sahibiz ? Birileri bir ortak payda çevresinde toplanıp, bu paydayı bir toprak parçası üzerinde sabitlemek için bizim canımıza kast ettiği için değil mi ?

Herkes aynı şekilde yaratılmış olduğunu ve özdeki amacın dünyadaki tüm varlıklar için aynı olduğuna bir ayabilse, hayat daha kolay olacak.

Tüm üzüntülerimiz, tüm sıkıntılarımız, ne olduğumuzu, nerden gelip, nereye gittiğimizi ve nereye, kimlere ne şekilde bağlı olduğumuzu unutmamızdan kaynaklanıyor. Hepimiz biriz. Aynı yerden gelip aynı yere gidiyoruz, kaynağa ve birbirimize aynı bağlarla bağlıyız. Bunu gündelik hayatımızda bir hatırlasak, şu an içimizi kemiren endişelerin, 100 yıl sonra bir önemi kalmayacağını bir anlasak , şarkıda söylendiği gibi 'hayat bayram olacak'.

Biz zor yolu seçiyoruz oysa, özü unutmayı, özden olabildiğince sapmış her detayı ise asla unutmamayı ve üstümüzde sürekli yük olarak taşımayı seçiyoruz. Hangimiz kendisine atılan önemli bir kazığı unutabilmiş veya o kazığı atan kişiyi affedebilmiştir? Kendini karşısındakinden çok farklı, çok üstün görmemeyi becerebilen ve yapılan her hatayı beyninde bir kıvrıma kazımadan affedebilen kaç kişi var ? Sonsuz ağırlıklar taşıyoruz üzerimizde, ve spor yaparken bağladığımız ağırlıklar vücudumuzda kas yaparken, ruhumuzdaki ağırlıklar sağlığımıza araz yapıyor. Hafiflemeyi kimse seçmiyor, kimse bunun üzerine düşünmüyor.

Görmese bile, affedemediği kişi aklına geldiğinde, dişlerini gıcırdatmaya ve sövmeye devam ediyor.

Aynılığı hatırlasa insan, geliş ve gidişteki aynı yönü fark etse, bu kadar katı olabilir mi , demek ki ruhtaki ağırlıklar sadece araz değil, katılaşma da yaratıyor.

Affetmeden mutluluk olmayacağına dair güzel bir yazıyı, Ümit Yazman yazmış. Buraya önemli bir kısmını alıntılıyorum.

1. Mutlu olabilmeniz, bugününüzü yaşayabilmenize bağlıdır.

2. Bugününüzü yaşayabilmek ise üzerinizdeki yüklerden kurtulmanıza bağlıdır,

3. Üzerinizdeki yüklerden kurtulmanız, onları affetmenize bağlıdır.

Kasım diye mi böyle ruhum daraldı bilmiyorum, kasım ayların en kasvetlisi belki de. Ama kasımı bile sevebilmek, bir yılla mutlu olmanın tek yolu. Tıpkı, sevgilinin en rahatsız edici özelliklerini bile sevmeye çalışmanın, mutlu bir ilişkinin tek yolu olması gibi.

Denemeliyiz sevmeyi, karşıdakini severken ondaki ben'i de sevdiğimizi hatırlayarak!

Şimdi omuzları dengede durmayanlara özenme zamanı, sağ omuz başındaki iyi melek aşağı doğru baskı yaptığı için kaykılmış duranlara gülümseyerek bakma zamanı. Bu yazıyı bitirdikten sonra, gözünüzü kapatıp meleklerinizi görmeye veya en azından duymaya çalışın ve sonra gülümseyerek gözlerinizi açın, bakalım bir şeyler değişecek mi..."

Dolan gözler

2011-02-10T21:13:00.001+02:00

Bugün gözlerimin kaçıncı doluşu bilmiyorum. Hepsi de mutluluğa dair gibi geliyor bana. Yok verecek mutlu bir haberim henüz ama gözlerimin dolması bana mutluluğu çağrıştırıyor. Anlaması zor biliyorum, benim de anlayabildiğim söylenemez. En son playlistte Zuhal Olcay Aynalar çalarken annem gelip, eski şarkı bu ama çok güzel dediğinde doldu gözlerim ve hala aynı dolu gözlerle bakıyorum ekrana. İyi ki diyorum bazı şeyler için, sonra yine 'yeterince şükretmiyorum' suçluluğu gelip sıkıştırıyor göğsümü. Yaptığım çalışmayı düşünüyorum, hayatımı özetlemek, kendimi anlatmak. Buna ayrı doluyor gözlerim, her bir sayfanın kendi gözyaşı var pınarımda.

Mavi Orman'ı okuyup her satırında binbir düşünceye dalıyorum. Bir kaç sayfası üst üste okunamayacak kitaplardan Defne'nin kitabı, araya illa ki düşünce molaları, istemsiz boşluklar giriyor. Ama yine de ne mutlu damağımdaki şarap tadına, kulağımdaki müziğe, gözümdeki kelimelere ve kalbimdeki sıcaklığa.

Uyuyamıyorum

2011-02-07T03:48:00.000+02:00

Ne yaratıcı bir başlık değil mi ? Şu an ben de öyleyim, çok yaratıcıyım, öyle ki kolaylıkla bir cinayet vaka'sı yaratabilirim. PMS bu ay çok ağır geçiyor. Ağırlaştırıcı sebeplerim çok, veya ben hafif sebepleri ağırlaştırdım. Bilemiyorum. Tavuk-yumurta çıkmazı gibi.

Sonuç. Bana bir uyarıyı 5 ayrı mailde yazan birine, ben bir kerede anlayabiliyorum içerikli zehir zemberek bir mail yazdım. Beni, 'en yakın arkadaşım' olarak tanımlayan bir insanı facebook listemden sildim. Telefon defterimden de tabi.

Sistemsel bir hatadan dolayı görevim bile olmayan işle ilgili bir angaryayla 2 gün uğraştım, bir dünya endişelendim, hala da bir rahat nefes alamadım bu konuda. Yarın inşallah.

İzlediğim DVD yanlışlıkla kapatıldı diye filmi bırakıp yatağa kapanıp ağladım.

Alakasız insanlara abuk subuk sitem dolu mesajlar attım, çok yaratıcı cümleler yazdım.

Gün boyunca 1 kokteyl (kutlama için-bu berbat hafta sonunun tek güzel haberini kutluyorduk), 1 bira ve 1 şişe şarap içtim. Sonuç midem bulandı ve başım ağrıdı.

Yani ne yaptıysam ne ettiysem, sürekli yeni stresler yarattım ve hiç birini gideremedim.Uyuyup zamanı geçirmeye çalıştım, başaramadım, hala da başaramıyorum.

Bu iç karartıcı yazıyı yarın muhtemelen silerim ama şu anda yazmak istedim.

Yazmak...

2011-01-29T08:23:00.000+02:00

“İnsan içinde bir yabancıyı barındırır; yazmak işte o yabancıya ulaşmaktır. Budur ya da hiçbir şey değildir. Yazma hastalığı denen bir hastalıktan söz edilebilir. Yazı bilinmeyendir. İnsan yazmaya başlamadan önce ne yazacağı hakkında hiçbir şey bilmez. Kafasının içi dupduru olsa da. Yazı, içindeki bilinmeyendir onun, kafasının içindeki, bedeninin içindeki bilinmeyen….. İnsan ne yazacağını bilseydi, o işi yapmadan, yazmadan önce; hiçbir şey yazamazdı…. Yazmak, insan yazsaydı ne yazardı, bunu öğrenme çabasıdır – ancak yazdıktan sonra öğrenebiliriz bunu- öncesindeyse insanın kendi kendine sorabileceği en tehlikeli sorudur bu. Ama aynı zamanda da en çok sorulan.” demiş Marguerite Duras, L'amant ile girdiği kalbimi tekrar fethetti. Seni seviyorum Marguerite Mon Amour!

Soruma cevap olan kartlar

2011-01-24T17:57:00.000+02:00

Geçen perşembe benim için önemli olan bir görüşme olduğundan bahsetmiştim. O görüşmeden sonra Meleklere bu kişi hakkında hayal kurmalı, olumlama yapmalı mıyım diye sordum. Çıkan cevap (soldan sağa üç kart) şöyle idi;

Duruişiti

Kariyer Değişimi

Sevgiyle Büyüt

Ben de ne yapacağımı bilemedim, duruişiti kısmında, içimdeki ses bana bir şeylerin yanlış olduğu, bir problem olduğu hissini veriyor.

Ama bir taraftan da çekiliyorum sanırım olaya.

Neyse, zamanı geldiğinde bir kıymeti olur umuduyla buraya not düşmek istedim.

Zaman geçer/ Workshop anlatısı

2011-01-20T16:45:00.000+02:00

Akşam önem verdiğim bir olay var. O yüzden bugün zaman biraz yavaş geçiyor gibi geliyor bana. Hazır hızlandırmaya çalışırken , hafta sonu gittiğim workshop'u anlatmaya karar verdim.

Cumartesi sabah 10da workshopun yapılacağı merkezde hazır ve nazır durumdaydım, ama başlama saati 10 olmasına rağmen, benden başka kimse yoktu. 10 buçukta insanlar hala tamamlanmamıştı. Gelenlerle tanışarak, form doldurarak zaman geçirdikten sonra, terapistimiz geldi ve başladık. (Yöneten kişi aile dizimi ile ilgili taradığım tüm literatürde terapist olarak geçiyor, o yüzden ben de burada öyle anıyorum, psikolojik danışmanlık okuduğunu söyledi kendisi ama daha önce terapistlik veya danışmanlık yapmış mı bilemiyorum )

İlk önce yöntemden çok kısa bahsetti, çok fazla anlatmak istemediğini, yaşayarak görmemizi tercih ettiğini belirterek. Daha sonra bu yöntemle kendi tanışmasını, aldığı eğitimleri ve yaptığı çalışmaları özetledi.

Çalışmaya geçtik. Odada baş tarafta yan yana 2 koltuğun olduğu yuvarlak bir oturma düzeni vardı. Biz de (13 katılımcı) odanın diğer 3 tarafında yan yana sandalyelerde oturuyorduk.

Bir katılımcı ilk çalışmayı yapmak istediğini belirterek, yöneticinin yanındaki 2. koltuğa oturdu. Sorununu anlatmasını istedi yönetici, ve dizimi yapılacak olan kişi de bir hastalığı olduğunu ve yıllardır herhangi bir tedaviye cevap vermediğini söyledi.

Yönetici, ailesi hakkında sorular sordu, çekirdek aile, daha gerisi, kökenler, kendi kurduğu aile vs ile ilgili genel bilgiler aldı. Bu hastalıktan veya şikayet ettiği başka rahatsızlıklardan ailede muzdarip olan başka kişi veya kişiler olup olmadığını sordu.

Daha sonra katılımcıdan, hastalığı ve kendisi için birer temsilci seçmesini istedi. Seçilenler ayağa kalkıp karşı karşıya durdurlar bir süre. Sonra içlerinden bazı şekilllerde hareket etmek geldi ve ettiler. Yönetici ondan sonra başka aile üyeleri, başka kavramlar ve ülkeler için yeni temsilciler kaldırarak, onları belli bir şekilde yerleştirdi, sonra da istedikleri şekilde davranmaları için serbest bıraktı.

Ben, ilk seçilen temsilcilerden değildim, dolayısıyla, ilk çalışmanın büyük bir bölümünde yerimde oturuyordum, ve her nasılsa, ilk andan itibaren sarsıla sarsıla ağlamaya başlamıştım. Bu ilk dizimi çok net hatırlamasam da, sonucunda, dizimi açılan kişiye, aile üyelerini temsil edenlerden bazılarına bazı cümleleri söyletti yönetici. Çok zor da olsa, yutkınmak ve nefes almak suretiyle söylemeye çalıştı bu cümleleri. Bu şekilde kapandı çalışma.

Sonraki 1,5 gün de herkesin tek tek esas koltuğa oturup dizimlerinin yapılmasıyla devam etti süreç.

Yöneticimiz, bu çalışmalarla ilgili, her şeyin o odada kalması gerektiği ve çalışmadan sonra, dizimi yapılan kişiye konuyla ilgili soru sorulmaması, hatta bu konuda konuşulmaması gerektiğini söyledi.

Dizimin açılımları yapıldığı zamandan sonraki bir iki yıl içinde kendini gösterir ve tam anlamıyla yarar sağlamaya başlarmış, öğrendiğimize göre.

Umarım benim burda kaba hatlarıyla çalışmayı anlatmış olmam kural ihlali sayılmaz.

Dizimi açılan ve temsilci olan kişiler dışında tüm katılımcılar, özellikle de her dizim sonrasında yapılan kısa ve genel bilgilerle dolu sohbetten çok şey öğreniyorlar. Ben pazar akşamı eve döner dönmez, aklımda kalanları kısa notlar halinde yazmıştım, şimdi üzerlerine düşündükçe ve daha çok insanla konuştukça bazı şeyler biraz daha yerine oturuyor.

Kendimle ilgili ise, daha ilk çalışmada gözlem olarak hoşuma gitmeyen bir şey fark ettim. Ben acı çeken veya ağlayan birinin yanında olmayı istemiyorum, içgüdüsel olarak yanına gidip sarılmak ihtiyacı hissetmiyorum, sadece 'bunu yapmam gerek, yanında olmam gerek' şeklinde bir görev bilinciyle bunu yapıyorum. Veya diğer temsilciler gibi olayın içine girip, temsil ettiğim kişinin veya kavramın his ve bilincine bürünemedim.

Gözlemlediğim kadarıyla, katılımcılar arasında, olaya ilk andan itibren ve tüm benlikleriyle dahil olanlar ve biraz benim gibi, dışında hissedip, kendini olaya girmeye zorlayanlar vardı. Tabii emin olamam bu gözlemin doğruluğundan.

Genelde önce davranıp sonra düşünme eğiliminde olan biri olarak, pazartesi günü, aile dizimi ile ilgili bayağı bir literatür araştırmasına girdim. Yöntemi destekleyen olduğu kadar, karşı olan veya saçma bulan kişilerin de yorumlarını okudum. Ben kendi adıma, ne mucize, ne de şarlatanlık olduğunu düşünüyorum.

Böyle bir tecrübe yaşamış olmaktan dolayı mutluyum, ama , bizim gruptaki bazı katılımcılar gibi, 5-6 dizim çalışmasına katılacağımı sanmıyorum. Tanıştığım kişileri çok sevdim ve oraya gelirkenki hikayelerini çok merak ettim. Özellikle kendi açılımımda beni temsil etmesi için seçtğim katılımcı, daha sonra kendisini temsil etmem için beni seçti. Sonradan anlaşıldı ki, aynı yaşta ve benzer sorunları yaşamaktaymışız. Sebepsiz bir yakınlık duymuştuk zaten birbirimize karşı.

İlk ağızdan bu şekilde anlatılabilecek bir tecrübe idi. Sanırım hep hatırlayacağım ve üzerine düşüneceğim bir çalışma olacak.

Sonunda yazabilmek

2011-01-19T15:32:00.000+02:00

Bir haftadır sürekli bir şeyler yazmak istiyorum, sonra sürekli yazma isteğim için daha uygun bir zemin arayışıyla erteliyorum. Şu işi de bitireyim sonra yazarım, şu yazıyı da okuyayım sonra yazarım vs vs. Böyle olunca arada kaçan bir çok konu oldu , en iyi hatırladığım, geçen hafta çok net bir rüya sonrasında 'geçmişimdeki hayatlet adamlar-2'yi yazmayı planladığımdı. Yazamadım ve istek uçtu gitti.

Pazar gecesi iki günlük yoğun workshoptan döner dönmez kısa kısa notlarımı yazdım unutmayayım diye, ama o yazı sayılmaz.

Workshop sonrasında konuyla ilgili bir çok kişiyle konuştum ve farkındalığımı artırdım (öyle olmuştur umarım). Mesela bir katılımcının dizimi açılırken borç kavramı için 'annene olan borcunu ödemeye çalışıyorsun' yorumu gelmişti dizimi yönetenden. Meğer bu Lacan'ın psikanalizde çok bilinen bir teorisiymiş. Bunu duyunca dizimi yapan kişiyi daha çok takdir ettim.

(Yazıya başladığımda her şeyi detaylıca yazmaya niyetliydim ama sonra ofiste beni sinirlendiren salak bir olay oldu ve vaz geçtim. Yani yine kaçan bir yazma isteğiyle karşı karşıyayız. Devamı gelecek umarım)

Notlar-kısa kısa

2011-01-16T23:46:00.001+02:00

İki günlük bir aile dizimi workshop'una katıldım.

Aklımda kalan çok fazla cümle, görüntü ve düşünce var çünkü çok yoğun iki gündü. Şimdi burda kısa cümleler şeklinde tortularını paylaşmak istiyorum, sonra anlamlı yazılara dönüştürmeyi umuyorum.

Anne ve babalık rolü geçici bir roldür, çocuk büyüdüğünde biter.

Kimsenin acısı, her hangi iki kişinin arasındaki srun bizi ilgilendirmez, bu iki kişi bizim ebeveynlerimiz olsa bile, biz sadece bir çocuğuzdur. Yaşanan acıların bizimle ilgisi ve bağlantııs yoktur.

Koşulsuz sevgiyi ancak anne verir, çocuk alır.

Anneye hakkının ödenmesi mümkün değildir, buna gerek te yoktur, böyle bir uğraş beyhudedir.

Anne hayattır,anneyi reddetmek hayatı reddetmektir.

Eşitsiz sevgi ve koşulsuz ilgi verdiğinizde karşınızdakini itersiniz çünkü o karşılığını veremediği veya veremeyeceği için ezilir.

Hayatımızdaki herkesi ve her acıyı görmek ve onurlandırmak gerekir, ondan sonra hayatı içimize alabiliriz.

Anne ve babamızın anne, babası olmaya çalışmak en büyük hatadır.

Sonradan eklenti: Anne ve babamız, ne olursa olsun, bizim için ellerinden gelenin en iyisini yapmışlardır. Onları affetmek diye bir şey yoktur, biz af dilemeliyiz. Onların verdiği hayatı içimize alabilmeliyiz.

Şimdilik bu kadar. Ben ağlatan ve benim içöin ağlayan aynı zamanda enteresan uyanışlara vesile olan yeni dostlarıma çok teşekkürler!

Bir hocamdan gelen ve tüm 'usta'larıma ithaf ettiğim yazı

2011-01-11T12:30:00.000+02:00

Yaşlı kadın, bir ANTİKA dükkânından aldığı YÜZYILLIK FİNCANI evinin salonundaki vitrinine özenle yerleştirdi.

Fincanın biçimi, üzerindeki işlemeler, renkler onun bir SANAT ESERİ olduğunu söylüyordu. Ödediği fiyatı

hatırladı; hayır, hiç de pahalıya almamıştı. Hayranlıkla fincanı seyretmeye devam etti.

Derken, birden fincan DİLE GELDİ ve kadına şöyle dedi;

"Bana hayranlıkla baktığının farkındayım. Ama bilmelisin ki, ben hep böyle değildim. YAŞADIĞIM SIKINTILAR beni bu hale getirdi.

Kadın şimdi hayret içindeydi. Önündeki kahve fincanı konuşuyordu!

Kekeleyerek: "Nasıl? Anlayamadım?" diyebildi.

"Demek istiyorum ki, ben bir zamanlar ÇAMURDAN İBARETTİM ve bir sanatkâr geldi. Beni eline aldı, ezdi, dövdü, yoğurdu. Çektiğim sıkıntılara dayanamayıp:

"Yeter! Lütfen dur artık!" diye bağırmak zorunda kaldım.

Ama usta sadece gülümsedi ve "DAHA DEĞİL!" diye cevapladı beni.

"Sonra beni alıp bir tahtanın üzerine koydu. Burada döndüm, döndüm, döndüm. Döndükçe başım da döndü. Sonunda yine haykırdım:

"Lütfen beni bu şeyin üzerinden kurtar. Artık dönmek istemiyorum!"

Ama usta bana bakıp gülümsüyordu:

"HENÜZ DEĞİL!"

"Derken beni aldı ve fırına koydu. Kapıyı kapayıp ısıyı arttırdı. Onu şimdi fırının penceresinden görebiliyordum. Fırın gitgide ısınıyordu. Aklımdan şöyle geçiyordu: Beni yakarak öldürecek"

Fırının duvarlarına vurmaya başladım. Bir taraftan da bağırıyordum:

"Usta usta! Lütfen izin ver buradan çıkayım!"

"Pencereden onun yüzünü görebiliyordum. Hala gülümsüyor ve "DAHA DEĞİL!" diyordu.

"Bir saat kadar sonra, fırını açtı ve beni çıkardı. Şimdi rahat nefes alabiliyordum, fırının yakıcı sıcaklığından kurtulmuştum. Beni masanın üstüne koydu ve biraz boyayla bir fırça getirdi.

"Boyalı fırçayla bana hafif hafif dokunmaya başladı. Fırça her tarafımda geziniyordu.

"Lütfen usta! Yapma, gıdıklanıyorum!". Onun cevabı ise aynıydı: "HENÜZ DEĞİL!"

"Sonra beni nazikçe tutup yine fırına doğru yürüdü. Korkudan ölecektim. "Hayır! Beni yine fırına sokma, lütfeeen!" diye bağırdım.

Fırını açıp beni içeri iteleyip kapağı kapattı. Isıyı bir öncekinin iki katına çıkardı. "Bu sefer beni gerçekten yakıp kavuracak!" diye düşündüm. Pencereden bakıp ona yine yalvardım, ama o yine "DAHA DEĞİL!" diyordu.

Ancak bu defa ustanın yanaklarından bir damla gözyaşının yuvarlandığını gördüm.

"Tam son nefesimi vermek üzere olduğumu düşünüyordum ki, kapak açıldı ve ustanın nazik eli beni çekip dışarı çıkardı. Derin bir nefes aldım, hasret kaldığım serinliğe kavuşmuştum. Beni yüksekçe bir rafa koydu ve usta şöyle dedi:

"ŞİMDİ TAM İSTEDİĞİM GİBİ OLDUN. KENDİNE BİR BAKMAK İSTER MİSİN?"

Ona "EVET" dedim.

Bir ayna getirip önüme koydu. Gördüğüme inanamıyordum. Aynaya tekrar tekrar baktım ve "BU BEN DEĞİLİM. BEN SADECE BİR ÇAMUR PARÇASIYDIM."

"EVET BU SENSİN!" dedi usta. Senin acı ve sıkıntı diye gördüğün şeyler SAYESİNDE böyle MÜKEMMEL BİR FİNCAN haline geldin.

Eğer seni bir çamur parçası iken üzerinde çalışmasaydım, KURUYUP GİDECEKTİN.

Eğer seni döner tezgahın üstüne koymasaydım, UFALANIP TOZ OLACAKTIN.

Eğer seni sıcak fırına sokmasaydım, ÇATLAYACAKTIN.

Eğer seni boyamasaydım, HAYATINDA RENK OLMAYACAKTI.

Ama sana asıl güç ve kuvveti veren ikinci fırın oldu.

Şimdi arzu ettiğim her şey var üzerinde."

Ve ben kahve fincanı, şu sözlerin ağzımdan çıktığını hayretle fark ettim:

"Ustam! Sana güvenmediğim için beni affet!

Bana zarar vereceğini düşündüm.

Bana DEĞER KATACAĞINI fark edemedim.

Bir ÇAMUR iken benden HARİKA BİR SANAT ESERİ yaptın.

Benim sıkıntı ve acı diye gördüğüm şeyleri bana verdiğin için teşekkür ederim…

Tutku

2011-01-09T15:42:00.000+02:00

Bu sabah gitmek istemediğim bir yere gitmeye söz vermiştim, ne zamandan beri oraya gideceğimi düşünmek içimi sıkıyordu. (aynen işi düşündüğüm zamanki gibi bir his). Sabah uyandıktan sonra, bir kart çektim Meleklerden, bugün ne bilmem gerekiyor diye sorarak. Tutku kartı çıktı cevap olarak.

Az önce o yerden döndüm ve sanırım o kart bana 'bir şeyi tutkuyla yapmayacaksan hiç yapma' demek istemişti ama malesef ben anlayamamıştım. Ya da anlamak istememiştim çünkü gitmemiş olmak bende büyük vicdan azabı yaratacaktı.

Ya da belki kart başka bir şey demeye çalışmıştır ve hala anlamamışımdır. Kim bilir.

Tutku: Başmelek Haniel: "Aşk hayatına ve kariyerine yönelik yenilenen tutkuna güven ve onu takip et."

Sanırım hala anlayamıyor olduğum seçeneğinin üzerinde durmalıyım.

Bugünkü kartım ve düşüncelerim

2011-01-07T09:57:00.000+02:00

Bu sabah , son günlerde kafamda dönüp dolaşan bir sürü soruyu ve sorun ettiğim şeyleri düşünerek ofise geliyordum ki, birden şunu fark ettim. Aslında her problemin tek bir çözümü var. O da sevgi içinde olmak. En çok ta belli bir tür sevgi, yani hayat arkadaşı sevgisi. Seni her durum ve koşulda sevgisiyle destekleyecek bir partnerle birlikte yürürken her şey daha kolay aşılabilir ve daha doğru kararlar verilebilir düşüncesi gelip ruhuma kondu ve çok hafifledim, rahatladım.

Ofise geldiğimde ise, 'Bugün ne bilmem gerekiyor' diye sorup, rehberlikleri için Meleklere dua ederek bir kart çektim. Vee çıkan kartı çko beğendim. Her zamanki gibi diye eklemem gerekiyor sanırım burda.

Sevilen- Başmelek Şamuel :"Ruh ikizinle arandaki ilişki için sana yardım ediyorum."

Ben burdan ruh ikizimi bulmama yardım edeceği sonucunu çıkarıyorum tahmin edilebileceği gibi.

Amin.

Kahvaltı ve melek öğüdü

2011-01-05T16:19:00.000+02:00

Bu sabah blogu aracılığıyla tanıdığım Esas Kız ile bir kahvaltı sohbeti etmek için buluştuk. Hiç yeni tanışmış iki insan gibi değildik, sohbet rahat ve sarıp sarmalayıcıydı. Öyle ki 1,5 saatin sonunda noktayı koyacak yer bulmak konusunda zorlandık.

Böyle zamanlarda iyi ki blog var diyorum.

Bugün (az önce) ise Melek Kartlarıma ne bilmem gerekiyor diye sorduğumda şu cevabı aldım;

"Liderlik: Başmelek Cebrail: Senin liderlik gücünü sahiplenmenin ve diğerlerine sevgiyle rehberlik etmenin vakti geldi."

Melek diyor ki...

2011-01-04T12:10:00.000+02:00

Bugün de dünkü halde (hatta daha kötü bir şekilde) ofise geldim ama şu anda sebepsiz sayılabilecek bir mutlu gülümseme var yüzümde.

Başvurularımdan sonra, aslında işle ilgili bir soru sormak isteyerek ama sonra vazgeçip 'bugün ne bilmem gerekiyor' diye sorarak, kartlarımı elime aldım ve bana şu kart çıktı;

İlahi Düzen

Başmelek Raguel:"Şu anda her şey olması gerektiği gibi. Yanılsamanın ötesine bak ev altında yatan düzeni gör".

Bunun üzerine düşünmem gerekiyor sanırım.

Bugünkü Melek mesajı

2011-01-03T12:35:00.000+02:00

Bu sabah ofise gelip te canım sıkıldıktan sonra (yolda gelirken de sıkılmıştı aslında işle ilgili), Melek Kartlarına işle ilgili bir soru sordum ve sırasıyla şu üç kart çıktı.

Bolluk Bereket, Sağlıklı Yaşam Biçimi, Huzur, daha sonra da bugün ne bilmem gerekiyor diye sordum, ona da Sağlıklı Yaşam Biçimi çıktı.

Bundan sonra, her nedense içimden gelerek iki tane güzel başvuru yaptım. Bakalım, hayırlısı.

Back to life, back to reality

2011-01-02T08:48:00.000+02:00

Bu sabah tartıldım, ne kadar olduğunu hatırlamadığım uzun zamandan sonra. Ve acı gerçekle karşılaştım. Son diyetisyen kontrolümden bu yana 1,5 kilo almışım. 11 Aralıkta idi kontrol. Ama en son o zaman tartılmadım, arada tartılmıştım ve diyetisyenin tespit etiği kilodan da aşağıda olduğumu görmüştüm. Demek ki daha da çok kilo geri gelmiş.

Bir sonraki kontrole tam 13 gün var. Bu da bende çılgınca bir istek uyandırıyor. İsveç diyeti yapmak isteği. Biliyorum çok sağlıksız biliyorum yeni yıl kararlarımdan hiç birine uymuyor. Evet ama ancak öyle kurtarabileceğim durumu. Şimdi ben kadının verdiği diyeti yaparsam bu kadar günde ancak 2 kilo veririm. E o zaman da 1 ay sonra yarım kilo vermiş bir şekilde kontrole giderim, ki geçen ay da 1 ayda 1 kilo verip gitmiştim, olur öyle arada dedi. Ama şimdi sürekli böyle olacağını düşündürürüm.

Evet evet en iyisi isveç diyeti yapmak. Zamanında yapmıştım, 13 günde 8 kilo değilse bile ona yakın bişey vermişliğim var yani. Şimdiki metabolizmam o kadar hızlı olmasa da gider yine bir 4 en azından, ben de böylece, 3 kilo falan vermiş giderim kadına, ki amacım oydu. Sonra da başlarım sağlıklı beslenmeye. 13 güncük sağlıksızlığın ne zararı olur ki bünyeye hem ?

Evet evet, ben tekrar listesine bakayım internetten.

Bir de yeni bir karar verdim. Her gün bir melek kartı çekeceğim, spesifik bir soruyla değil ama 'Bugün ne bilmem gerekiyor' diyerek ve çıkan kartı buraya yazacağım. Çünkü deftere not etme sisteminde bir disiplin tutturamadım.

Yazının burasında ara verdim ve bir kart çektim. Bugün için beni daha mutlu eden bir kart olabilir miydi bilmiyorum, okur okumaz nefis bir gülümseme yayıldı yüzüme.

"Melek Terapisi" Başmelek Rafael: Dertlerini ve endişelerini biz meleklere ver ve senin yükünü üstlenmemize izin ver.

Çok güzel bir kart ve bana ilk defa çıkıyor, bugün çıktığı için de ayrıca mutluyum, çünkü her ne kadar rahat bir havada yazıyor olsam da, kafamda irili ufaklı binbir endişe var. Aslında şimdi biraz azaldılar. Daha iyiyim artık.

Karar ve kararlılık meselesi

2011-01-01T21:25:00.000+02:00

Güzel bir geceydi. Güzel bir gündü. Yaşamı hissettiğim anlarda korkmuyorum. Dün gece de bolca hissettim. Müziği içimde duyduğum ve gülümseyerek dans ettiğim her anda çok mutlu oluyorum ben. Dün de öyleydim. Gündüz olanları unuttum, yaşama güvendim ve iyi şeyler olacağına inandım O anki halimin bütün bir yıl sürmesini diledim ve hala diliyorum.

Bu sabah kahvaltıya gittiğimiz yerde Sabah gazetesinin ekinde Elvam Demirkan'ın yazısını okudum. Başından itibaren ilgi çekici geldi, seviyorum onun yazış şeklini, daha önce de Mutluluk adlı kitabını okumuştum.

Yazıda yeni yıl kararlarından bahsediyor olması ile 1 Ocak sabahı tavlayamayacağı okuyucu var mıdır bilemiyorum. Neyse, bahsetmek istediğim iki nokta var yazısı ile ilgili. Yazıda örnek olarak verilen 2 yeni yıl kararı sigarayı bırakmak ve kilo vermek ile ilgili. Ve dikkatimi çeken kısım da şu cümle :"Benim önerim; bir kez daha sigara ve fazla kilolardan kurtulmak için umutsuz bir karar vereceğinize, kontrol edemeyeceğiniz şeyler için duyduğunuz endişeden kurtulmayı deneyin". Çok güzel. Aynı konuda kitaplar ve köşe yazıları yazan biri söylüyorsa, dinlemek zarar getirmez. İyi güzel de kardeşim, bunu nasıl yapacağımızı da söyleseydin ya.

Bir dönem neden seyrettiğimi hatırlamadığım bir gündüz kuşağı programında, bir pedagoji profesörü (Sabiha Paktuna gibi bir adı vardı sanırım) çocuklar için bir yaşa kadar tv bilgisayar vs gibi uyaranların çok zararlı olduğunu söylüyordu. İzleyivcilerden biri soru sordu, nasıl engelleyeceğiz, uyaranlar her an her yerde şeklinde. Profesör hiç unutmayacağım bir cevap verdi : 'Ben nasıl uzak tutacağınızı bilemem, benim görevim erken uyaranın zararlı olduğunu söylemek.'

Araya fragman aldıktan sonra konuya dönebilirim. Ben de ne kadar zamandır bilmiyorum ama uzun zamandır bu tavsiyeye uymayı deniyorum. Daha doğrusu bu tavsiyeye nasıl uyabileceğime dair bir yol arıyorum.
İkinci konuya geliyorum, o da şu paragrafta saklı: "...Ben bunlara 'semptom giderici' diyorum. Sürekli bir yerlerde olmak ve bir şeyler yapmak ihtiyacının, hızlı ve hırslı bir yaşam tarzının bedeli olan ağrı, gerginlik, yorgunluk ve yetersizlik hissini bastırmak için kullandığımız semptom gidericiler... Peki bu kadar koşuşturmaya rağmen aradığımız ama henüz bulamadığımız şey nedir? Normalleşme ihtiyacı mı? "

Bilmem ki, nedir acaba ? Arayıp ta bulamadığımız, sürekli özlediğimiz ama kavuşamadığımız, bizim için mutluluğun resmindeki en belirgin renk olan şey nedir ? Nedir arayıp ta bulamadığımız ?

Sonunda iki öneri geliyor yazardan. Nihayet. Yoksa yazıyı ,'evet iyi tespit ediyor ama çözüm önermiyor, dolayısıyla da bize bir şey katmıyor' hissi ile bitirecektik.

" Veeeee hepsinden önemlisi, bu yıl benim dileğim; her şeyin istediğim gibi olması değil... Biraz olsun koşulsuz ve bedelsiz yaşamaya açık olabilmeyi istiyorum. Özellikle değiştiremeyeceğim koşulları kabul ederek de hayattan zevk almasını öğrenebilmek."

Evet evet bunu yapmam gerektiğini biliyorum, her ne kadar yukarıdaki konudan uzaklaşmış olsak ve bir sürü değişik konuyu aynı anda birer cümlede geçmeye başlamış olduğu için yazının hızına yetişemesem de, geceden kalma bir sürü insan için uygun bir düşünce akışı olduğunu kabul ediyorum.

Bitiriyoruz, "Bir de belki şu kusursuz olma sevdasından vazgeçmeyi deneyebilirsiniz... "
Gerçekten kötü fikir değil, hiç aklıma gelmemişti. Şaka tabii ki, ben de biliyorum sürekli kendimi, olabileceğimin en iyisi olmak, yapabileceğimin en iyisini yapmak için hırpalamamın bana yıpranmışlık ve yorgunluk hissinden başka bir şey getirmediğini.

Ama bir bilebilsem bu baskıcı histen nasıl kurtulabileceğimi. Dün kafamı çarptığımda bile hep dedim ki, ya sonra bir şey olursa ve ben o anda doktora , hastaneye gitmedim diye pişman olursam. Ama yaşam sürecine biraz güvenmek gerek. Her kafanı bir yer çarptığında hastaneye gidecek olsan ömür nasıl geçer değil mi ?
İlk gün için bünyeyi fazla zorlamamak gerektiğinden,ilk gün için nefis bir şarap açtık, tüm yıl güzel şaraplar içebilmemize bir vesile bir ilk adım olması dileğiyle.

Bu yılın her günü herkese anı yaşamayı, kendine iyi davranmayı ve güzel şaraplar içmeyi diliyorum. İtiraf ediyorum, en çok ta kendime diliyorum.

Bugün için planlanmayan ama hayatın bana getirdiği yazı

2010-12-31T18:00:00.000+02:00

Yılbaşı günü yarım gün çalıştık, aslında sadece ben çalıştım, ofiste de toplam 3 kişiydik. Neyse , bunu başıma gelenlerden sonra geriye dönüp baktığımda söyleyebiliyorum ki kendimi çok kasmışım. Her konuda böyle. Korktuğum şeyin gerçekleşmesi bile, o benim kendimi korku cehenneminde yakmam kadar acı vermiyor.

Hikayemi anlatayım bu yukarıdaki çıkarımımı aşağıda açacağım. 1de ofisten çıktım, aslında Avrupa yakasında kalmak, kuaföre gitmek, istiklalde biraz gezmek, yılbaşı coşkusunu yaşamak istiyordum. Ama annem bu tarafa geç birlikte kuaföre gidelim, kalma oralarda falan dedi. Ben de erkenden metrobüse binip döndüm. Sonra para çektim ve yeni yılını kutlayacağım herkesi sırayla araya araya kuaföre gittim. Sıra yoktu, bir saat sonrasına annem ve bana randevu alıp telefonla konuşarak yürümeye devam ettim. Karşı kaldırımda arkadaşımın abisini gördüm, gülümseyip el salladım. Ve dannn ne olduğunu anlayamadım bir kaç saniye. Elimi gayri ihtiyari kafama götürdüm, ki ellerim kan oldu. Gerizekalı olmaz olası bir emlakçının ağaca insan başı seviyesine astığı bir tabela kafamı yarmıştı, görmeyip çarptığım için. Şimdi denilebilir ki ben dikkatsiz yürüyorum, önüme bakmıyorum, aynı anda bir kaç iş yapmamalıyım vs vs. Ama ben bunların hiç birini düşünmedim. Hemen neden bu oldu ve neden bana oldu diye sorguladım. Çünkü günümü başka türlü planlasaydım olmayacaktı, çünkü öyle yapmasaydım da böyle yapsaydım olmayacaktı vs vs. Lanet okumalar başladı sonra. Her zaman en büyük duam dileğim isteğim niyetim sağlık iken, neden sağlığıma sürekli bir şeyler oluyordu ? Neden neden neden ? Sorgulamalarla kendimi yedim bitirdim. Sonra suçlamalara geçtim. Uzun vadede hep bir şeylerden korkutularak, hep olabilecek kötü senaryolardan bahsedilerek, hayat bir kötü şeyler silsilesidir ve bizim başımıza iyi bir şey gelmez fikri işlenerek büyütülmüş olmama kadar gitti sorgulamalarım. Kısa vadede de annemi dinleyip karşıya geçtiğim için olduğunu düşündüm.

Bu düşünceler içinde eve gelip önce kanlarmı yıkadım sonra eczaneye gittim, eczacı, tabela deyince önce tetanoz ol dedi. Beyne yakınmış enfeksiyon kaparmışım falan filan. Annemle gidip olmaz olası tabelaya baktık ki plastik, mika bir şey. Vazgeçtik tetanozdan. Sonra iç kanama travma vırt zırt endişeleri sardı beni. Yılbaşı günüm her şeyden vaz geçmiş bir şekilde geçmeye başladı. Kuaförden vazgeçtim. Akşamki planı iptal edip kimseyi üzmek istemedim ama elimde olsa iptal ederdim.

Evham ve korku denen mikrop, yukarıda dediğim gibi, korktuğun şeyin başına gelmesinden daha uzun süre hayatını zehirliyor. Biliyorum çünkü şu an bu zehirin etkisindeyim. Her saniye yeni bir yerimde yeni bir his keşfediyorum, muhtemelen daha önce olduğu gibi, anksiyeteden öte bir sebebi yok tüm bunların ama bu bilgi can sıkıntımı alıp götürmeye yetmiyor malesef.

Sürekli başka insanları düşünüyorum, şu anda keyifle ve inançla , güvenle yılbaşı akşamını ve yeni yılı bekleyen diğer herkese gıpta ediyorum. Onların benim gibi dertleri yok diyorum kendi kendime. 48 saat sürekli endişelenmek durumunda değiller, başım ağrır mı, midem bulanır mı, gözüm kararır mı, başım döner mi diye endişelenmiyorlar. Ne kadar mutlu olduklarının farkındalar mı bilmiyorum ama şu an herhangi bir endişesi olmayan tüm insanları ölesiye kıskanıyorum.

Belki daha önemli bir şey gelecekti başıma ve ufacık (umarım) kazayla bu tehlikeyi savuşturdum belki nerede olursa olsun böyle bir şey olacaktı, belki dikkatli olsaydım olmayacaktı. Belki, belki, belki. Sonuçta, yaşamla gelen her şeyi drama çevirmeden ve büyütmeden kabul edecek kadar hayat sürecine güveniyor olsaydım şu an kendi ellerimle inşa ettiğim bir sıkıntı kafesinde nefessiz kalmayacaktım.

Şu anda hemen hatırlayabildiğim 2 ayrı talihsiz olay var tam da yılbaşı günü başıma gelmiş olan, benim 31 Aralıkla ilgili bir problemim mi var diye düşünmeye başlayacağım.

Yeni yıldan kim ne diler bilmiyorum ama ben üç şey diliyorum, iyi şeylere olan inanç, yaşam sürecinin mutluluk getirdiğine güven ve yaşama sevinci. Her şeye rağmen. Her yıldan aynısını diliyorum.

Lütfen biri bana, kendi gerçeğimizin ve olması gerekenin ve hak ettiğimizin sağlık, mutluluk ve iyi şeyler olduğuna inanmanın , güvenmenin ve ne olursa olsun yaşama sevinci duymanın yolunu göstersin. Ben kendi kendime çıkamıyorum bu endişe döngüsünden.

Bugün 31/12/2010

2010-12-31T11:16:00.002+02:00

Dünkü yazımda, geçen yıl bugün hesabı kağıt kalem kullanarak yaptığımı ve bulamayacağımı söylemiştim ya, kendime inat, eve gidip çekmece araştırması yaptım ve buldum yazdıklarımı! Modada Viktor Levi şarap evinde tek başıma oturup bir şişe şarap ve peynir tabağı eşliğinde yazdığım her bir sayfayı gülümseyen gözlerle okudum. Yine de her yılın muhasebesini blogda yapmakta takip edilebilirlik açısından inanılmaz fayda var.

Sağlık, bereket, umut gibi güzel dilekler var. Ama iki tane spesifik dilek var ki, bir tanesi gerçekleşmiş , çok şükür. Diğeri sanki iyileşmiş gibi ama hala yüzde yüz değil.

Gece yarısı uyandım ve bilgisayarı açtım, sevdiğim bloglardan ikisi yeni yazı yayınlamıştı, hemen okudum (bir yanım geceye sıkıştırma, sabaha bırak rahat rahat oku demesine rağmen) ve sonra tekrar uyumaya çalışırken üzerlerine düşündüm.

Biri Sevgili Defne'nin blogu ki her zaman yoga ve hayat üzerine yazdıkları bende derin uyanışları tetiklemiştir.

Bugün okuduğum yazı, çok hızlı hareket ettiğimiz için ruhlarımızın bizi yakalayamadığını söyleyen eski kızılderili öyküsünü hatırlattı bana. Belki de modern şehir hayatı diye yumuşatılan kabusun içindeki herkesin huysuzluğu ve huzursuzluğunun sebebi budur diye düşündüm.

Diğeri Sevgili Mehtap'ın blogu, ki kendi yaptıklarıyla da bugünkü yazısını hissettiriyor her zaman bana. Bu okuduklarımdan sonra, kendi açgözlülüğümden utandım. Doymak bilmeyen bir iştahla tamamını yemeye niyetlendiğim çikolatalı pastanın bir diliminin bile dünyanın başka yerlerinde bir çocuğun bir gün daha fazla yaşamasını sağlayabileceğini bilmek, bana nasıl hissettiriyor anlatmam mümkün değil.

Yeni keşiflerimden sayılabilecek olan Esas Kız'ın yolculuğunu anlatan blog ise her zaman bana yeni düşünce şekilleri sunuyor. Daha önce de duyduğum cümlelerin anlamını, aslında hiç kavrayamadığımı, hiç içselleştiremediğimi onun satırlarında anlıyabiliyorum mesela.

Geçen günlerde yazdığı bir yazının yorumlarında bana, bir cümle içinde ne üzerinde çalışırsam içimdeki çelişkilerle barışabileceğimi ve ışıkla aramda duran gölgeyi kenara itebileceğimi düşündürttü.

Bunlar sadece birer örnek ve en yakın zamanlı olanlar, ama blogumun sol yanında 'yazsa da okusam' diye yolunu gözlediğim her bir blog, hayatımı güzelleştiriyor ve anlamlandırıyor.

Bu yıla, bana, satırlarını okuma fırsatı vererek kattığı güzel insanlar için ayrıca teşekkür ediyorum.

Yaza yaza bitiremedim yeni yıl yazılarını biliyorum ama dediğim gibi insan doğası milat-sever olduğundan hoşuma gidiyor bu bahaneyi kendi yolculuğumda mihenk taşı olarak kullanmak.

2010 güzel bir yıldı, onu teşekkürlerle ruhumda alması gereken yere uğurluyorum. Ama itiraf etmem gerekir ki 2011den çok daha güzel bir yıl olmasını bekliyorum. Biliyorum ki bunun olmasına yardım edebilecek olan en büyük etken benim, ve benim iyi şeylere olan inancımın sonsuz güçlü olması.

Bir sürü dileğim var ve hepsini tekrar özetlemek gerekirse, hep sağlık üzerinde, bereket, şans, neşe, coşku ve şükür diliyorum. Özel dileklerim ise bu yıl sayımızın çoğalması. Evet herkesin harika ve sevgi dolu ilişkilere girerek aileyi genişletmesini ve kocaman mutlu bir topluluk olmayı diliyorum.

Şu anda aklıma gelmeyen ama içimin en derininde istediğim tüm gizli dilekler su yüzüne çıksa da çıkmasa da gerçekleşsin diliyorum, mutluluk planım hangi taşları içeriyorsa hepsi birer birer yerine otursun diliyorum. Ve en son da, kendim için dilediğim her şeyi bu satırları okuyan ve okumayan herkes için diliyorum.

Hayatı sevmeyi ve gülümsemeyi hep aklımızda tut 2011, kalbimizde sana çok özel bir yer hazırladık bile!

Hesap zamanı

2010-12-30T16:15:00.001+02:00

Ofiste oturuyorum, bütün Avrupa ülkeleri tatil, dolayısıyla işle ilgili üç beş incik boncuk dışında yapacak pek bişey yok. Ben de sürekli ertelediğim işin başına oturayım dedim mecburen: ki o da bu yılın muhasebesi oluyor. Yanımda 'life handbook'um ve melek kartlarım yok. Onlar olmadan da canım bu işi kalem ve kağıt ile yapmak istemedi, ben de blogda yeni bir kayıt açtım ve yekten buraya yazıyorum. Öncesinde karar vermeden , düşünmeden.(Aslında hesap zamanına eşlik etsin diye bir kadeh şarap koymuştum kendime ama bir hızla yazıp bitirdiğimden -dediğim gibi düşünmeden- kadehe dokunamadım, bu cümleyi de yazı bittikten sonra ekliyorum)

Zaten eminim bu işi 'kitabına göre' yapamayacağım, zira beceremiyorum geçmişe yönelik analitik düşünmeyi. Bu yılın en büyük üç başarısı, alınacak beş ders, geçen yılın planlarından hangileri yapıldı, hangileri yapılamadı, peki neden, bu yılın dilek ve plan listesi nedir gibi konulara hakkıyla cevap veremiyorum.

Dün , ofiste bir bunalmalar toplaşması sonunda, Sertab'ın şarkı sözlerini yazmıştım, yeni yıl dilekleri şeklinde. Yeni bir aşk, yeni bir iş, kendime yeni bir ben lazım diye.

Gerçekten de lazım. Ama durum dramatik değil. Yani kendimi bu yıl, biraz daha büyümüş, olgunlaşmış, hayatı biraz daha anlamış, kendimi anlama yolunda biraz daha ilerlemiş, biraz daha adımlarımı hissederek atmaya başlamış hissediyorum. Yani bu iyi bir şey. Onun dışında da, herkese olabilecek bir takım problemler başım(ız)a geldi evet, ama kötü bir yıl değildi.

2010a girerken bir dilek listesi yapmıştım sanıyorum ama kağıt kalem kullanmıştım ve imkanı yok şimdi o listeyi bulamam.

Neler istediğimi kestirebilirim ama az çok, evet hepsi oldu diyemem ama geçmiş yıla da haksızlık edemem. Kötü değildi 2010.

Yine deeee, 2011den çok daha büyük beklentilerim ve isteklerim var. Hayırlısı ile daha net bir teşekkür listesi yapmak istiyorum gelecek yılın sonunda.

Kafamı meşgul, içimi rahatsız eden her durumdan en hayırlı şekliyle çıkmayı ve daha net sevinçlere kavuşmayı diliyorum.

Zaman denen şey de zamanın dönüm noktaları da kul yapısı biliyorum ama insan doğası işte, ihtiyaç duyuyoruz böyle milat belirlemelere.

Kendim için sağlık, bereket, aşk, hayırlı kapılar ve hayırlı yollar diliyorum, ailem ve tü sevdiklerim için sağlık ve tüm dileklerinin gerçekleşmesini diliyorum. Tüm bunların hep bütünün hayrına olacak şekilde gerçekleşmesini diliyorum. Yukarıda bizim için yapılan büyük planın sağlık, mutluluk ve şükranla kabulünü diliyorum.

Gelecek yılın hesap zamanında bu postu tekrar okuyup bol bol şükretmeyi ve teşekkür etmeyi umuyorum!

Sağlık, sevgi, bereket ve ışık dolu bir yılbaşı ve yeni yıl diliyorum!

Dilekler, dilekler, dilekler

2010-12-29T17:30:00.000+02:00

Bugün eski bir arkadaşıma hatta çok sevdiğim eski bir arkadaşıma , 2011den ne beklediğini sordum. Bana tek kelimelik bir cevap verdi; hiiiiççç.

Ben de her özel günde , yani dilek dilemem gereken her ortamda şu dileğe ulaşmayı diliyorum: "her şey hep şimdi olduğu gibi kalsın". Ama gel gör ki, durum şu anda böyle değil.

Ben yeni yıldan bir sürü şey diliyorum, bir sürü şey aşağıdaki şekilde özetlenebilir;

Kendime Yeni bir Ben Lazım

Bu sene iyi geçmedi söylemem lazım

Kader beni seçmedi ama görmemem lazım

Belki birden bire yeniden başlamam gerek

Eskiden taptığımı bugün taşlamam gerek

Yeni bir aşk yeni bir iş

Yine gülecek bir neden lazım

Yeni bir haber yeni bir kader

Bunlar için bana şans lazım

Yeni bir duruş yeni dokunuş

Tek tek keşfetmem lazım

Yeni bir hayat gerisi bayat

Kendime yeni bir ben lazım

Günler güzel geçmedi unutmam lazım

Asıp yüzümü kalmışım azcık kırtmam lazım

Hep içime atmışım anlatmam gerek

Hepsini bir kazana atıp toptan kaynatmam gerek

Herkes için 'en güzel hayallerinin de ötesinde hediyelere kavuştuğu bir yıl olmasını diliyorum. Ama , bencillik mi dersiniz bilemiyorum en çok kendime diliyorum bunu. Her ne derseniz deyin, ne olur siz de bana bu yukarıdakileri dileyin :)

Geçmişimdeki hayalet adamlar

2010-12-27T16:51:00.000+02:00

Bir yazı dizisine döndürmeyi planladığım bu tema, şu an itibariyle sadece iki adamı içerecek.

İkisi de on yıl kadar önce tanıştığım, şu an ise artık hayatımda olmayan adamlar. Yani bir yerde karşılaşsak selamlaşırız, ki bir tanesiyle yılda bir kaç kez karşılaşma durumumuz oluyor, diğerini ise en son dört yıl kadar önce tesadüfen görmüştüm. Zaten benim onlardan bahsetme sebebim, karşılaşmalar ile ilgili değil. Kafamda sürekli bu iki adama ait görüntüler olması. Özellikle bir tanesini anlaşılamayacak kadar sık rüyamda görüyorum, şu arada bir karşılaşma ihtimalimiz olanı, yani rüyamda görmüyorsam bile, sabah, onu rüyamda görmüşüm düşüncesiyle uyanıyorum.

Artık daha net anlatmamın zamanı geldi. İlk adama G diyelim, on yıl önce tanıştık, bana sırasıyla önce itici, sonra korkutucu, sonra çekici geldi. Zamanla yakınlaştık, ben onunla konuşurken hep çekingen olsam ve temkinli bir mesafe aramızda hep dursa da, sık sık ve uzun cümlelerle sohbet eder hale geldik. Sonra, ben, ondan hoşlanmam gerektiğini düşündüm, hatta ve hatta aşık olmam gerektiğini, bunun mevcut şartlarda çok uygun olacağını. Bu kendini zorlamanın sonunda, hislerimi çok iyi hatırlamıyor olsam da, ona aşık olduğumu düşünmeyi başardım. Uzun zaman sonra, bu bilgiyi ona tebliğ eden bir mesaj yazdım, o da bana cevap olarak "duymamış olayım" dedi. Aslında tüm hikaye bu kadar. Ama bende burada bitmedi nedense, sürekli onu düşünmeye devam ettim. Hala da düşünürüm. Sanırım bazı dönemlerde düşünmelerim ve rüyalarımda görmelerim (ya da gördüğümü sanmalarım) yoğunlaşıyor.

Sebep konusunda en ufak bir fikrim yok, bu adama karşı şu anda içimde bir duygu zerresi yok (sanırım), zaten hiç olmuş muydu konusunun net bir cevabı yok ve onun kendi hayatını kurduğuna ve devam ettiğine uzaktan şahidim. Ama onu uzaktan görünce, yüzümde bir gülümseme oluştu bir kaç gün önce, ve şaşırdım buna. Sanırım rüyalardan kalma bir aşinalık var üzerimde. O gülümsemeyi de kendimi zorlayarak çıkarmadım ya!

Bundan sebep, bu adamın hayatımda bir önemi var mıdır diye merak ediyorum. Ya da olmuş mudur.

Bugün öğle tatilinde yürürken, G ve diğer adamla (ona da artık Ş diyelim) ilgili yazmak istediğimi düşünüyordum. Sonra ofise döndüm ve mail kutumda bir kelime yazarak arama yaptırdım, kelime 'gerçekleşiyor'du ve ben konuyla alakasız bir mail arıyordum.Karşıma Ş'ye yazdığım ve Ocak 2003te kendime forward ettiğim bir mailler grubu çıktı. Otuz mail kadar. Ve bir kaç tane okumaya dayanabildim ancak. Çünkü Ş ve bana hatırlattıkları, bir önceki adamla olan hikayeden baya farklı. Hep yüzümü buruşturarak ve hatta (kendime ve kendi yaptıklarıma) tiksinti içinde hatırlıyorum o ve onunla ilgili şeyleri. Detay anlatmak istemem ama ona da aşık olduğumu düşündüm (hem de böylesinin hiç uygun olmadığını düşünmemle eş zamanlı olarak) ve saçma sapan bir dolu şey yaptım bu sanal aşk uğruna. Hepsini pişmanlıkla hatırlarım, bu yaptığımın doğru olmadığını bilsem de. G ile dolu rüyalarımın aksine, Ş'yi hiç rüyamda görmem, normalde hiç düşünmem, ama bir şekilde hatırladığımda duygularım çok daha keskindir onunla ilgili, bir anda hiçlikten çıkan bir el, bana zorla zehir koklatmış gibi olurum.

Bu iki adamı hep yan yana ve hatta alt alta hatırlıyor olmamın ve geçmişimdeki adamlar başlığının altında ikisini yan yana getirmemin bir çok sebebi var. Zamanlar çakışıyor, onlar tanışıyor ve saire...

Şimdi, bu uzun girişten sonra, meselenin özüne doğru hızlıca yol almam gerektiğini hissediyorum. Ben bu iki adamı da artık hiç anımsamamak, rüyalarımda görmemek ve olur da bir şekilde aklıma gelir veya getirilirlerse, o anlara hiç bir keskin hissin eşlik etmemesini istiyorum.

Bu yazıyı yazma sebebim bu noktaya nasıl varabileceğim konusunda çözüm aramaktır. Malum bazen yazarken aydınlanıyoruz. Onları sevgi ve huzurla serbest bırakmak istiyorum ki, özgür olabileyim. Ne olur olabileyim!

Bayram sabahı kafası

2010-12-25T08:57:00.000+02:00

Yılın en sevdiğim günlerinden biri başladı. Ayine gitmek üzere hazırlanmaya başlamadan önce evde keyif yapıyorum. Yanımda sıcak çay var, kucağımda tost ve netbookum yanyana. Çok hijyenik olmasa da çok mutlu bir yerleşim.

Yazmak üzere blogu açtığımda aslında iki şeyden birinden bahsetmek istiyordum ; "rüyalarımda beni rahat bırakmayan geçmiş adamları"ndan veya "bu yılın muhasebesi"nden.

Ama iki konu da bu sabahın hafifliği ve güzelliğine aykırı gibi geldi, erteledim yazmayı. Çocukluğumdaki Noel sabahlarını çok iyi hatırlamıyorum ama kafamda 'soğuk havada sıcacık bir gün' imgesi oluşturduğuna göre Noel, mutlu hatıralar olmalı hepsi de.

Az önce sevdiğim bir blogu okurken tek gerçeğimizin sevgi olduğuna ve herkese sevgiyi vererek her sıkıntıdan kurtulabileceğimize aydım. Evet, bundan sonra, beni rahatsız eden her hisse, duruma, düşünceye, onlarla kavga etmek yerine, 'seni seviyorum, benim bir parçamsın, ama istemiyorum, git lütfen' demeyi deneyeceğim. Bakalım işe yarar mı.

Bu yılın muhasebesinin bir kısmını yazmış olacağım ama, yukarıda özetlenen cümlenin bir algı olarak içime yerleşmesi de (yani olan her şeye içimizdeki tanıdığımız veya tanımadığımız bir şeyin sebep veya tetikleyici olduğu düşüncesi) bu yılın bana bir hediyesidir. İnandığım masallar yerine tüm bu gerçek algılamaların kalıcı olmasını diliyorum.

Merry Christmas!

Geçmiş zaman olur ki

2010-12-24T09:41:00.000+02:00

Son zamanlarda çok sık tekrarlanan bir şey var : Sevdiğim blogları okuyorum, yazan kişinin yaşını merak ediyorum sonra, diyelim ki benden 8-9 yaş küçük bir kız. Hemen kendimin o yıllardaki halini düşünmeye başlıyorum. Zor geliyor hatırlamak. Geçmiş yıllarımla ilgili çok belirgin bir hafızam yok gibi görünüyor. Ama biraz deşince hemen hatırlıyorum, o yıllarda neler düşündüğümü, neler hissettiğimi, nelerin peşinde olduğumu. 30u geçince söylemeye başladım, ben geç büyüdüm diye. 10lu yaşlarda yaşanması gerekenler 20li yaşlara kalınca, hiç düşünmeden tepkisel olarak hareket etmek ve sonuçlarına katlanmak kaçınılmaz oluyor. Dolayısıyla şimdi benim özenerek okuduğum 20li yaşlarında 'olanlar' kadarken ben, hayatın tuttuğum kısmına asılıp koparma peşindeydim. Enteresan arzular, enteresan hayallerle, gerçekten ne istediğini bilmeden dilek dileyen, zamana geç kalmış bir çocuktum.

Neden hafızamı zorlayarak bunları deşip çıkarmaya çalışıyorum ? Bunun bana ne yararı var ? Her detayı , veya şu anda yapmış olmaktan pişmanlık duyduğum şeylerle doldurduğum yılları bir bir hatırlamadan da geçmişimi affedip özgür bırakamaz mıyım ?

Zaman geçiyor ve geçmeye devam edecek. Yukarıdaki iki paragrafı düşünüp yazdığım an bile şu an geçmişin bir parçası artık. Benim yakın geçmişim uzak geçmişimden daha yakın bana. Eski ben, ben değilmişim gibi geliyor. Acaba 'zamanı boşa geçirdim' pişmanlığı ile ziyan ettiğim yıllarımdan kendimle tanışık olanları geri almak ister miyim ?

Sil Baştan Başlamak Gerek Bazen

Hayatı Sıfırlamak

Sil Baştan Sevmek Gerek Bazen

Herşeyi Unutmak

Sanki Bugün Son Günmüş Gibi

Dolu Dolu Yaşamak İstiyorum Ben

Her Ne Çıkarsa Yoluma

Selam Verip Yürümek İstiyorum Ben

Geç oldu temiz oldu/ Geçmişimin karması

2010-12-16T21:36:00.000+02:00

Tarkan yarması Madonna'lığa soyunmuş sanırım. Yeni günlük rutinim içerisinde sabahları 45 dakika yürümek var. Malum easytone alındı, yararı test edilmeli. O sebeple bu sabah daha önceden 'yürüyüş' adı altında derleyip topladığım şarkı listesiyle yakinen tanışma şansım oldu. Tam yukarıdaki 2 dizede önce yanlış duyuyorum sandım. Ama saolsun çok tekrar var, bir kaç zaman sonra emin oldum 'geçmişimin karması' diyordu abi. Madonna 'om shanti' diye şarkı yaptıktan sonra oldu ne olduysa. Popun starları yüz buldu, modern çağın kişisel gelişim felsefelerinin bir ucundan tutmaya.

Biraz araştırdım, bu şarkının sözlerini Sezen Aksu yazmış, eh normaldir o halde.

Sözlerin tamamını okumak çok faideli olacaktır kanımca.

İşte aşağıda borç yasası/eylem konusunda günümüz yorumlarının en kıpır kıpırı;

Bu yeni ben de kim

Aynada bakıştığım?

Bu yeni ben, ben miyim

Kendimle tanıştığım?

Dünümle bugünüm

Can ciğer kuzu sarması

Geç oldu temiz oldu

Geçmişimin karması

Yıkadı günahlarımdan

Beni masumiyeti

Cennetten gelen

Bir melekti sanki

Her şeyim tastamam

Yapmaya çalıştığım

Yazlığım kışlığım

Bir de yanına yakıştığım

Dünümle bugünüm

Can ciğer kuzu sarması

Geç oldu temiz oldu

Geçmişimin karması

Yıkadı günahlarımdan

Beni masumiyeti

Cennetten gelen

Bir melekti sanki

Ben o şelale saçlara

O ay, o hilal kaşlara

O süzme bal dudaklara

Öp öp öp öp doyamadım

Sütten ak o gerdana

Bir çıkar ki meydana

Gel de uyma şeytana

Bak bak bak bak duramadım

Neyse , en mühimi geçmişin karması geç olsun da güç olmasın konusudur malum.